Αγης Γηος

Bασικές γνώσεις για το νέο έτος - Αναγνωρίζοντας τους κυβερνητικούς και τις αναθέσεις τους (χιούμορ)

2012-01-02T03:36:00.000-08:00

Ο παλιός ο χρόνος πέρασε, ο νέος χρόνος κατέφθασε.

Το γνωστό παραχώρησε τη θέση του στο άγνωστο.

Μια μετάβαση που συμβαίνει συνεχώς, αλλά τη θυμόμαστε αυτές τις ημέρες.

Για τη μετάβαση αυτή, αντί ευχών, τις οποίες δεν συνηθίζουμε, θα σας δώσουμε συμβουλές, τις οποίες συνηθίζουμε:

Οι συμβουλές μας θα είναι για ένα θέμα που μονοπώλησε την προσοχή σας το παλιό έτος και εικάζουμε ότι θα συνεχίσει να σας απασχολεί και το νέο.
Με νέο τρόπο, φυσικά.

Για την αποτελεσματικότητά τους αναζητήσαμε ειδήμονες από μια μακρυνή χώρα που το θέμα της συμβουλής το γνωρίζουν καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο.

Παρακολουθείστε, λοιπόν, τι μας λένε οι αυθεντικοί αυτοί τύποι:

Από έναν καουμπόη από την Μοντάνα: Πως να διακρίνετε έναν κυβερνητικό

Ένας καουμπόη από τη Μοντάνα βόσκει το κοπάδι του σε ένα απομακρυσμένο ορεινό βοσκότοπο, όταν ξαφνικά εμφανίζεται από το πουθενά μέσα σε ένα σύννεφο σκόνης μια ολοκαίνουργια BMW προηγμένης τεχνολογίας.

Ο οδηγός, ένας σχετικά νεαρός με κοστούμι Brioni, παπούτσια Gucci, γυαλιά ηλίου Ray Ban και γραβάτα YSL, βγάζει το κεφάλι του έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου και λέει στον καουμπόη,
- "Αν σου πω ακριβώς πόσες αγελάδες και μοσχάρια έχεις στο κοπάδι σου, θα μου δώσεις ένα μοσχάρι;"

Ο καουμπόη βολιδοσκοπεί τον άνδρα, είναι προφανώς γιάπης, κοιτάζει γαλήνια το κοπάδι που βοσκούσε και του απαντά ήρεμα:
- "Φυσικά, γιατί όχι;"

Παρκάρει ο γιάπης το αυτοκίνητό του, παίρνει τον φορητό υπολογιστή του τελευταίας τεχνολογίας, τον συνδέει με το κινητό του τελευταίας τεχνολογίας,
ψάχνει σε σελίδα της NASA στο διαδίκτυο για το δορυφορικό σύστημα πλοήγησης GPS για να καθορίσει την ακριβή θέση του
στη συνέχεια βγάζει κι άλλα μαραφέτια, συνδέεται με άλλο δορυφόρο της NASA που σαρώνει την περιοχή σε μια υπερ-υψηλής ανάλυσης φωτογραφία.

Μετά ανοίγει τη ψηφιακή φωτογραφία στο Adobe Photoshop και την στέλνει σε ένα εργαστήριο επεξεργασίας εικόνας στο Αμβούργο της Γερμανίας.

Μέσα σε δευτερόλεπτα, λαμβάνει ένα e-mail ότι η εικόνα υποβλήθηκε σε επεξεργασία και τα δεδομένα που προέκυψαν αποθηκεύτηκαν.
Βγάζει κι άλλα μαραφέτια, κάνει κι άλλες συνδέσεις και παίρνει σε λίγα μια απάντηση.

Τέλος, εκτυπώνει μια έκθεση 150 σελίδων την εκτυπώνει στο φορητό εκτυπωτή του
και τελικά απευθύνεται στο καουμπόη και του λέει

- «Έχεις ακριβώς 1.586 αγελάδες και μοσχάρια».

«Σωστά, αυτό είναι το σωστό νούμερο. Μπορείς να πάρεις το μοσχάρι. Ελπίζω να διαλέξεις το μικρό», του λέει ο καουμπόη.

Ο νεαρός παίρνει το μικρό μοσχάρι με ύφος νικητή ενώ ο καουμπόη που τον βλέπει να το βάζει στο πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου του διασκεδάζει.
Όταν ετοιμάζεται ο νεαρός να φύγει του λέει

- «Hey, αν σου πω ακριβώς με τι ασχολείσαι, ποιο είναι το επάγγελμά σου, θα μου δώσεις πίσω το μικρό μοσχάρι μου;"
Ο νεαρός άνδρας σκέφτεται για λίγο και στη συνέχεια του απαντά:
- "Εντάξει, γιατί όχι;"

- "Είσαι μέλος του Κογκρέσσου της κυβέρνησης των ΗΠΑ", του λέει ο καουμπόη.

- «Ουάου! Έπεσες διάνα !», λέει ο γιάπης, «αλλά πώς μπόρεσες να το μαντέψεις αυτό; "

- "Μα, δεν χρειαζόταν μαντεψιά" του απαντά ο καουμπόη.

- "Ήρθες εδώ, χωρίς να σε καλέσει κανείς.
Θέλεις να πληρωθείς για μια απάντηση που ήδη γνώριζα, σε μια ερώτηση που ποτέ δεν σου έκανα.
Προσπάθησες να μου δείξεις πόσο πολύ πιο έξυπνος από μένα είσαι.
Και δεν ξέρεις τίποτα για αγελάδες και μοσχάρια ... αυτό είναι κοπάδι από πρόβατα..
Τώρα μου δίνεις πίσω .....το σκυλί μου; "

Από έναν εργολάβο από το Σικάγο: Πως να διακρίνετε μια κυβερνητική ανάθεση έργου

Τρεις εργολάβοι υποβάλλουν προσφορές για την επισκευή τμήματος της περίφραξης του Λευκού Οίκου.
Ο ένας είναι από το Σικάγο, ο άλλος από το Τενεσί και ο τρίτος είναι από τη Μινεσότα.
Πηγαίνουν και οι τρεις στο Λευκό Οίκο να εξετάσουν την περίφραξη.

Ο εργολάβος από τη Μινεσότα βγάζει τη μεζούρα, μετράει και σημειώνει μερικά νούμερα με το μολύβι και αποφαίνεται:
- " Εκτιμάω τη δουλειά γύρω στα $ 900:. $ 400 για τα υλικά, $ 400 για τους εργάτες μου και $ 100 κέρδος για μένα"

Ο εργολάβος από το Τενεσί μετράει κι αυτός, κάνει τους υπολογισμούς του και λεέι:
- " Εγώ μπορώ να κάνω τη δουλειά για $ 700: $ 300 για τα υλικά, $ 300 για τους εργάτες μου και $ 100 κέρδος για μένα."

Ο εργολάβος από το Σικάγο δεν κάνει καμιά μέτρηση, ούτε υπολογίζει τίποτα, απλά πλησιάζει τον υπάλληλο του Λευκού Οίκου και ψιθυρίζει:
- "2.700 δολάρια"
Ο υπάλληλος δύσπιστος του παρατηρεί:
- "Μα δεν μετρήσατε τίποτα όπως οι άλλοι! Πώς εκτιμήσατε τόσο υψηλό ποσόν:"
Ο εργολάβος του ψιθυρίζει:
- "$ 1000 για μένα, $ 1000 για σένα και θα προσλάβω τον τύπο από το Τενεσί για την επισκευή"
- "Έγινε!" του απάντησε ο κυβερνητικός.

Η άβυσσος των μηχανορραφιών και εκβιασμών στις πανεπιστημιακές εκλογές και το πανεπιστημιακό παρακράτος

2011-10-31T02:11:00.001-07:00

Αποσπάσματα από άρθρο στο Αντίφωνο με τίτλο:
Η αναξιοκρατία των πανεπιστημίων μας*

του π. Βασίλειου Θερμού

Ένα από τα επίσης άγνωστα στο ευρύ κοινό πεδία της αναξιοκρατίας αποτελεί το Πανεπιστήμιο, πιθανόν ο αμέσως χειρότερος χώρος μετά τον στρατό. ....

Είναι ελάχιστοι εκείνοι που δεν δίστασαν να τολμήσουν το αδιανόητο για τα ελληνικά δεδομένα, να δημοσιοποιήσουν δηλαδή κραυγαλέες περιπτώσεις ευνοιοκρατίας στα πανεπιστημιακά πράγματα: από όσο γνωρίζω υπάρχουν μόνο τα βιβλία

του καθηγητή κ. Χαράλαμπου Μουτσόπουλου «Μικρές ιστορίες... μακράς πορείας» και του καθηγητή κ. Δημήτρη Τσαρδάκη «Οι Αλιγάτορες των πανεπιστημίων»,
αμφότερα χωρίς τα στοιχεία των «δραστών» της αναξιοκρατίας,

καθώς επίσης και τα βιβλία του καθηγητή κ. Γεωργίου Χριστοδούλου «Φιλολογικά ραπίσματα» (εκδ. Στιγμή)
και του καθηγητή κ. Θέμη Λαζαρίδη «Ο δρόμος για την αναγέννηση του ελληνικού Πανεπιστημίου», αμφότερα με πλήρη ονόματα!

Δεν υπάρχει σε κανέναν αμφιβολία ότι μια μερίδα συμπολιτών μας πασχίζει να διασώσει την ανθρωπιά και την ευσυνειδησία σε κάθε τομέα της δημόσιας ζωής.
Το ίδιο συμβαίνει και στα Πανεπιστήμια, όπου κάποιοι ιδεολόγοι δάσκαλοι αγωνίζονται για την πρόοδο της επιστήμης και για το καλό των νέων που τους εμπιστεύθηκε η κοινωνία.
Έναν αγώνα με κόστος, ενάντια στον κομματισμό και τους τραμπουκισμούς.
Είχα τη χαρά να γνωρίσω τέτοιους πανεπιστημιακούς.

Όμως με βαθειά θλίψη πρέπει να παραδεχθούμε πως η εικόνα αυτή δεν είναι ο κανόνας.
Την πεποίθηση μου αυτή δεν αντλώ μόνο από τη δική μου περίπτωση που ο αναγνώστης θα έχει την ευκαιρία να διαβάσει στη συνέχεια· στο κάτω-κάτω θα μπορούσε να είναι μεμονωμένη.
Μου προκύπτει και από πλήθος αφηγήσεων άλλων, αγωνιζόμενων πανεπιστημιακών, τις οποίες μου έχουν εμπιστευθή.
Φίλος που εξελέγη επίκουρος καθηγητής σε επαρχιακό ΑΕΙ μου είπε:

«Έχω χάσει τον ύπνο μου. Δεν είχα διανοηθη ποτέ ότι συμβαίνουν τέτοια πράγματα στα πανεπιστήμια!»

Λοιπόν, έχω την πεποίθηση ότι τη χαλαρότατη μέχρις εξαφανίσεως θεσμική συνείδηση των πανεπιστημιακών μας δεν την έχει γνωρίσει ακόμη η κοινωνία.
Τα παρασκήνια των ΑΕΙ εξακολουθεί να τα αγνοεί.

Δηλαδή αγνοεί την άβυσσο των μηχανορραφιών και των εκβιασμών από τις οποίες συχνά συνοδεύονται οι πανεπιστημιακές κρίσεις.

Το ποιός έχει σημαντικότερο έργο ή το ποιός έχει αναγνωρισθή από τη διεθνή κοινότητα ή το ποιός διαθέτει πιο πρωτότυπη σκέψη κτλ. σε πολλές κρίσεις δεν διαδραματίζει κανένα ρόλο.
Εκείνο που μετρά είναι οι συμπάθειες και οι αντιπάθειες, το αν ο υποψήφιος κρίνεται «συνεργάσιμος» δηλαδή ευπειθής και άβουλος, προκειμένου οι «οπλαρχηγοί» του Τμήματος να μπορούν να συνεχίσουν ανεμπόδιστοι τα σχέδια επιρροής και εξουσίας τους.

Άλλα κριτήρια εκλογής καθηγητών είναι η εξόφληση «γραμματίων» υποχρεώσεων και οι ψυχροί υπολογισμοί για το μέλλον.

«Άλλοι αποζημιώνουν συνεργάτες τους που επί πολλά έτη έκαναν γι’ αυτούς εργασία που έπρεπε να κάνουν οι ίδιοι.
Άλλοι βοηθούν κάποιο συνεργάτη τους να προαχθή στη θέση του καθηγητή μέχρις ότου ωριμάσει κάποιο μέλος της οικογένειάς τους (εννοεί: να «κρατά» καλυμμένη και εξασφαλισμένη τη θέση).
Άλλοι βοηθούν τον δικό τους για να μην έλθει καλύτερος καθηγητής και έτσι αναδειχθή η ανεπάρκειά τους».

Άλλοι, έχοντας «δικούς» τους δυνητικούς υποψήφιους οι οποίοι όμως αργούν ακόμη για την κατάληψη θέσης, φθάνουν σε τέτοιο υπολογιστικό σημείο ώστε να μη δέχονται για διδακτορικό υποψήφιους που φαίνονται ικανοί για μελλοντικοί εξέλιξη
ή να σαμποτάρουν το διδακτορικό τους αν το κάνουν αλλού.

Άλλοι αρνούνται η κωλυσιεργούν να χορηγήσουν συστατικές επιστολές για μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό, ώστε να μην επιστρέψει με προσόντα ο ενδιαφερόμενος και διεκδικήσει θέση που προορίζεται για γόνο.

Ανώνυμος πανεπιστημιακός της Ιατρικής γράφει:

«Δεν είναι μόνο ότι έχουν βοηθηθή συγκεκριμένοι γόνοι για να καταλάβουν θέσεις.
Ολόκληρα τμήματα νέκρωσαν για δεκαετίες (δεν δίνονταν διατριβές, δεν προσλαμβάνονταν άνθρωποι με προσόντα) με μόνο κίνητρο να μην υπάρχει ανταγωνιστής για τον γόνο που αναμενόταν. Δεν είναι δηλαδή ότι βοήθησαν τους συγγενείς τους, έκοψαν και τα πόδια οποιουδήποτε πιθανού ανταγωνιστή».

Κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει την έκταση αυτού του τριτοκοσμικής φύσης προβλήματος.

Γνωστή μου, καθηγήτρια Ιατρικού Τμήματος της χώρας μας, με διαβεβαίωσε πως

το ποσοστό των πράγματι αξιοκρατικών εκλογών στο Τμήμα της είναι
χαμηλότερο από το 10%!
Αυτοί που, όπως κι εγώ, αντιδρούν με έκπληξη στους αριθμούς αυτούς θα πρέπει να συνυπολογίσουν και εκείνους

τους επιστήμονες που δεν υποβάλλουν ποτέ υποψηφιότητα για μια θέση όταν γνωρίζουν ότι την έχει εξασφαλίσει ένας με κατώτερο έργο αλλά ευνοούμενος.

Έτσι τυπικά η εκλογή πιθανό να φαίνεται αξιοκρατική αλλά η πραγματικότητα είναι άλλη.
Αθροιζομένων και αυτών των περιπτώσεων τα ποσοστά αξιοκρατικών εκλογών καταβαραθρώνονται.

Επίσης χρειάζεται να θυμόμαστε εδώ ότι αναξιοκρατική εκλογή δεν σημαίνει υποχρεωτικά πως είναι και τυπικά παράνομη!

Είναι φανερό ότι αυτός ο συνδυασμός αναξιοκρατίας και νομιμότητας δένει τα χέρια όσων υποψηφίων ή πανεπιστημιακών θα ήθελαν να κινηθούν περαιτέρω με ένδικα μέσα.

Όπως και σε άλλους τομείς της δημόσιας ζωής, η απουσία θεσμικής συνείδησης εξηγεί γιατί στον τόπο μας δεν φθάνεις ψηλά αν δεν έχεις κάποιον «προστάτη».

Με την βοήθεια ισχυρού ανεβαίνουν ακόμη και οι μέτριοι, χωρίς την βοήθειά του παραμένουν στάσιμοι ακόμη και οι άριστοι. Η αδιανόητη για ευνομούμενο κράτος αυτή κατάσταση έχει τις ρίζες της στους θεσμούς της πατρωνείας που σημάδεψαν την ελληνική πολιτική και κοινωνική ζωή, και των οποίων η ανάλυση περιμένει ακόμη τον ψυχολόγο και τον ανθρωπολόγο.

Όταν γίνεται συζήτηση σέ ένα πανεπιστημιακό Τμήμα για να προκηρυχθή μια καινούργια θέση, τα ερωτήματα που ένας φυσιολογικός άνθρωπος και έντιμος διδάσκων θα πρέπει να αντιμετωπίσει είναι:

(Αν είναι νέα θέση:) Χρειάζεται μια τέτοια προκήρυξη για την προαγωγή της επιστήμης και για τις ανάγκες του Τμήματος;

(Είτε είναι νέα είτε παλαιά θέση:) Υπάρχει στον εγχώριο και διεθνή ορίζοντα κάποιος υποψήφιος που ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές; Αν υπάρχουν περισσότεροι από έναν, ποιός από αυτούς πληροί καλύτερα τα κριτήρια για διδασκαλία και έρευνα;

Αντίθετα, τα ερωτήματα που αυτομάτως, εν είδει αντανακλαστικού, αναφύονται στο μυαλό ενός εξανδραποδισμένου διδάσκοντα είναι:

Από ποιόν προέρχεται η πρόταση για την προκήρυξη;
(Αν ανήκει σε αντίπαλο στρατόπεδο θα την καταψηφίσει, εκτός αν κατά σύμπτωση βολεύει άλλες επιδιώξεις του).

Υπάρχει στον εγχώριο και διεθνή ορίζοντα κάποιος υποψήφιος που θα μπορέσει να εξυπηρετήσει τους σκοπούς μου;

Αν είναι χαμηλόβαθμος: Πώς πρέπει να κινηθώ καθ’ όλη τη διαδικασία της κρίσης ώστε να μείνει ευχαριστημένος ο καθηγητής-προστάτης μου;

Αν είναι υψηλόβαθμος: Ποιός υποψήφιος θα είναι πιο χειραγωγήσιμος ώστε να αυξήσω την αριθμητική δύναμη της ομάδας που ελέγχω; Μήπως αυτός αποσπάσει μέρος των επιχορηγήσεων για την έρευνα που τώρα λαμβάνω εγώ;
Εν τέλει (και αυτό συμπυκνώνει όλο το προβληματισμό του), τι επιπτώσεις θα έχει σε εμένα όλη αυτή η υπόθεση;

Σε αυτές τις αποκρουστικές διερωτήσεις θα πρέπει να προστεθούν και ειδικότερες αγωνίες.

Αν ενδιαφέρεται να προωθήσει αργότερα το παιδί του ή άλλον συγγενή για εκλογή: Θα είναι ο υποψήφιος «συνεργάσιμος» σε αυτό το σκοπό;
Μήπως ψηφίζοντας αυτόν που δεν θέλει ο ισχυρός θα τον βρω εμπόδιο αργότερα στην πορεία του συγγενούς μου; Αν τον συνέχει η δική του εξέλιξη σε ανώτερη βαθμίδα:
Πώς δεν θα δυσαρεστήσω τους ισχυρούς του τμήματος με την ψήφο μου;
Αν έχει φιλοδοξίες για την εκλογή του στην προεδρία ή την πρυτανεία: Θα παραμείνει υπό τον έλεγχό μου ή θα τον προσεταιρισθή άλλος ανταγωνιστής;
Αν έχει καταφέρει να δημιουργήσει γύρω του έναν κύκλο ακόλουθων και θαυμαστών: Θα συνεχίσω να αποτελώ πόλο έλξης ή θα «κλέψει την παράσταση» κάποιος ικανότερος; κ.ο.κ.

Μέ λίγα λόγια, μετά από κάποια χρόνια σταθερής εξάσκησης η νοοτροπία αυτή εμπεδώνεται και αυτοματοποιείται, οπότε ο πανεπιστημιακός χάνει την ικανότητα να σκεφθή φυσιολογικά.

Του αναλύουν οι υποψήφιοι το έργο τους και την ίδια στιγμή το μυαλό του «ταξιδεύει» στις ισορροπίες και στις επιδιώξεις του.

Αποκτά δηλαδή την «αναπηρία» να μεταφράζει αυτόματα κάθε λόγο, κάθε πρόταση, κάθε γεγονός, σε ενδεχόμενο που θα επηρεάσει (ευμενώς ή δυσμενώς) το δικό του συμφέρον. Κάτι πιθανόν γνώριμο από την πολιτική αλλά που όμως έχει μολύνει και τον χώρο της παιδείας.

Όλα αυτά τα διεστραμμένα παιγνίδια «παίζονται» πάνω στις πλάτες νέων (αλλά καμιά φορά και καταξιωμένων) επιστημόνων οι οποίοι επιθυμούν να προσφέρουν και να διακριθούν.

Έτσι το μέλλον και της επιστήμης και των φοιτητών χάνεται στα θολά νερά της ιδιοτέλειας.

Το έγκλημα της εμπαθούς απόρριψης κάποιων υποψηφίων και της εξ ίσου εμπαθούς προτίμησης άλλων αποτελεί «ύβρη».

Και τούτο διότι διαπράττεται στο όνομα της εξουσίας την οποία το ελληνικό κράτος έχει παραδώσει στα χέρια των ακαδημαϊκών δασκάλων.

Δεν διαχειρίζονται την ιδιωτική τους επιχείρηση, αλλά το κοινό συμφέρον του λαού, με μια δικαιοδοσία την οποία η πολιτεία τους εμπιστεύθηκε. Συνεπώς η ικανοποίηση προσωπικών φιλοδοξιών και εξουσιαστικών τάσεων και συμφερόντων μέσα από τη θεσμική θέση για την οποία αμείβονται, καταντά βαρύτατος σφετερισμός και φανερώνει τη σύγχυση μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού η οποία ενδημεί στις συνειδήσεις πολλών Ελλήνων. Το έλλειμμα θεσμικής συνείδησης μετατρέπει το δημόσιο αγαθό σε ατομικό κλοπιμαίο.

Το οικονομικό καθεστώς των ΑΕΙ αποτελεί ένα ακόμη χαρακτηριστικό δείγμα της δημοσιοϋπαλληλικής ανευθυνότητας και ραστώνης.

Επειδή τα Πανεπιστήμιά μας είναι αποκλειστικά κρατικοδίαιτα το προσωπικό τους δεν έχει κανένα συμφέρον να αναβαθμίσει την εικόνα της δικής του Σχολής στη διεθνή και εγχώρια επιστημονική κοινότητα.

Μια αξιοκρατική εκλογή δεν έχει τίποτε (πέραν των αρχών και αξιών) να προσθέσει σε ένα ελληνικό πανεπιστήμιο, δεν ενθαρρύνεται από κανένα κίνητρο πέρα από το ανιδιοτελές της «φιλοπατρίας», δηλαδή από το κίνητρο της αγάπης για την επιστήμη και για τον τόπο.
Στον ανεπτυγμένο δυτικό κόσμο ευφυώς δημιουργούνται και λιγώτερο «αλτρουϊστικά» αντίβαρα: η αναβάθμιση ενός Πανεπιστημίου ή Σχολής έχει ως ισχυρότατο κίνητρο την προσέλκυση τόσο φοιτητών όσο και πόρων. Αναζητούν το καλύτερο καθηγητικό προσωπικό που επιτρέπει ο προϋπολογισμός τους.

Γνωρίζουν καλά ότι αν υποχωρήσουν στις σειρήνες της αναξιοκρατίας θα το πληρώσουν με τρόπο που δεν θα τους είναι καθόλου ευχάριστος. «Με οποιαδήποτε πολιτική κατευθύνονται πόροι προς τα πανεπιστήμια, αναλόγως με τις υποδομές και την ποιότητα του προσωπικου τους απολαμβάνουν και υψηλότερη χρηματοδότηση...

Ο ανταγωνισμός αυτός πιέζει κάθε πανεπιστήμιο να αποδέχεται τις αιτήσεις των καλύτερων υποψήφιων φοιτητών, καθώς η ελκυστικότητά του για τους φοιτητές καθορίζεται αποκλειστικά και μόνο από τη φήμη που αυτό έχει αποκτήσει με βάση τις επιδόσεις των αποφοίτων του. Την ίδια στιγμή προσλαμβάνει και αμείβει ανάλογα με τις επιδόσεις τους τους καλύτερους καθηγητές που θα μπορούσε να αποκτήσει, προκειμένου να αυξήσει την ελκυστικότητά του απέναντι στους υποψήφιους φοιτητές».
Εδώ και τα δύο ζητήματα (φοιτητές, πόροι) είναι λυμένα διότι γι’ αυτά φροντίζει το πατερναλιστικό κράτος (δυσανάλογα μάλιστα, αφού στέλνει σταθερά στα ΑΕΙ περισσότερους φοιτητές από όσους αντέχουν και από όσους απαιτούνται για την κοινωνία, καθώς και λιγώτερους πόρους από όσους χρειάζονται!).

Αποτέλεσμα; το καθηγητικό προσωπικό μπορεί ανενόχλητο να επιδίδεται στο παιγνίδι των παρασκηνίων, αφού γνωρίζει καλά ότι δεν θα επηρεασθή στο ελάχιστο το μισθολογικό του καθεστώς, οποιαδήποτε και να είναι η μοίρα του ιδρύματος του. Έτσι διατηρούν τη δυνατότητα να αφήνουν ακάλυπτα γνωστικά αντικείμενα ζωτικής σημασίας και να προκηρύσσουν άλλα με τίτλο σχεδόν παρόμοιο με το διδακτορικό κάποιου «δικού» τους, αφού δεν θα υπάρξει καμιά συνέπεια για το Τμήμα από το τι διδάσκονται και τι δεν διδάσκονται οι φοιτητές του.
Αν σε μια εκλογή παρανομήσουν και ο αδικημένος δικαιωθή, την ενδεχόμενη επιδικασθείσα αποζημίωση θα την καταβάλει το ίδρυμα και όχι οι ίδιοι που σκόπιμα παρέβησαν το νόμο!

Προσωπικές ποινές (κάτι σπανιότατο) επιβάλλονται μόνο σε πειθαρχικά ή ποινικά αδικήματα, όπως αυτά για τα οποία καταδικάσθηκαν για καταχρήσεις προ ετών πανεπιστημιακοί του Παντείου, μια μοναδική εξαίρεση όμως για τα ελληνικά δεδομένα. (Επρόκειτο για μια υπόθεση που έφθασε σε δίκη 10 χρόνια μετά από τη μήνυση(!), χάρη στην επιμονή κάποιου καθηγητή ο οποίος στο μεταξύ είχε πεθάνει…)!

Μέ λίγα λόγια, το ελληνικό πανεπιστημιακό σύστημα αποτελεί (ως προς τον τρόπο οργάνωσης του και τους ρυθμούς του) παγκόσμια πρωτοτυπία, ένα κατάλοιπο σοβιετικής νοοτροπίας, μόνο που η αποφασίζουσα γραφειοκρατία δεν βρίσκεται κάπου άνωθεν αλλά αποτελείται από το επιστημονικό προσωπικό.

(Οι διαφορές από τη Σοβιετική Ένωση είναι ότι, πρώτον, κανείς δεν ενδιαφέρεται για το τί διδάσκεις, και δεύτερον, δεν πάς στη φυλακή αν ψηφίσεις αντίθετα από τους ισχυρούς).

Έχουμε δηλαδη στο τόπο μας ένα υβρίδιο, μια πανίσχυρη και ιδιότυπη ΔΕΚΟ, όπου ολόκληρη η λειτουργία του Πανεπιστημίου είναι δημόσια χωρίς να υπάρχουν ουσιαστικά και στη πράξη ασφαλιστικές δικλείδες του Δημοσίου ως προς τα κριτήρια επιλογής μελών ΔΕΠ (παρά τις προβλεπόμενες προδιαγραφές του νόμου), κριτήρια τα οποία έχουν πλέον παραδοθεί στο ιδιωτικό και συντεχνιακό συμφέρον!

Το θεσμικό πλαίσιο και οι οικονομικοί πόροι είναι του κράτους, ενώ οι καθηγητές εκλέγουν όποιον τους αρέσει και αποκλείουν όποιον αντιπαθούν!

Εύλογο, αφού ουδεμία κύρωση πρόκειται να υπάρξει.

Το πανεπιστήμιο δίνει μάχες για το αυτοδιοίκητο αλλά δεν αναλαμβάνει την πλήρη του ανεξαρτησία που περιλαμβάνει και την οικονομική, οπότε ουσιαστικά απαιτεί απόλυτη οικονομική κάλυψη στις όποιες αναξιοκρατικές επιλογές του. Είναι ένα σύστημα που «πατάει σε δύο βάρκες» γι’ αυτό και βουλιάζει. Το λογικά αντιφατικό και ηθικά απαράδεκτο αυτού του καθεστώτος μόλις και είναι ανάγκη να επισημανθή.

Τα συμφέροντα στα ΑΕΙ δεν είναι μεμονωμένα. Για την καλύτερη προάσπισή τους οργανώνονται σε δίκτυα. Με λόγια του καθηγητή κ. Αθανάσιου Γκότοβου, «το δίκτυο είναι η αθέατη πλευρά της θεσμοθετημένης δομής σε ένα ΑΕΙ.

Εάν π.χ. τα πρόσωπα που κατέχουν συγκεκριμένες θέσεις και είναι φορείς αντίστοιχων ρόλων σε κρίσιμα για τη λειτουργία ενός πανεπιστημίου πόστα συγκροτήσουν ένα πελατειακό δικτυο και αρχίσουν να συμπεριφέρονται ανομικά, προσανατολίζοντας τη δράση τους στους σκοπούς του δικτύου αντί να την προσανατολίσουν στη βούληση του νομοθέτη, δημιουργείται μια παράλληλη πανεπιστημιακή δομή η οποία δρα με ιδιωτικά κριτήρια, ενώ ταυτόχρονα μέσω νομιμοφανών πρακτικών παρουσιάζει τη δράση της ως θεσμική συμπεριφορά.

Το βασικό όργανο για την παραγωγή νομιμοφάνειας κάτω από τις σημερινές συνθήκες λειτουργίας των ΑΕΙ είναι ο έλεγχος εκ μέρους του δικτύου των πλειοψηφιών στα διάφορα όργανα διοίκησης- στην καθημερινή πανεπιστημιακή αργκό: ‘τα κουκιά’». Με απλή καθημερινή γλώσσα το φαινόμενο που περιγράφεται εδώ ονομάζεται παρακράτος.

Συμπερασματικά, το ιδιόμορφο αυτό καθεστώς των πανεπιστημίων μας λειτουργεί αναπόφευκτα ως το ιδανικό κλίμα για την εκκόλαψη της αναξιοκρατίας και της ειδικώτερης μορφής της που είναι η οικογενειοκρατία.

Οι σοβαροί επιστήμονες ευφραίνονται όταν συναντούν διάλογο, ο οποίος φυσικά περιλαμβάνει και αντιρρήσεις.

Οι δικοί μας, ακόμη και σημαντικοί θεολόγοι, την αντίρρηση τη βιώνουν ως αχαριστία ή και επιθετικότητα!

Όποιος έχει παρακολουθήσει δημόσιους επιστημονικούς διαλόγους στην Ελλάδα ανακαλύπτει συχνά πως ενώ δύο πανεπιστημιακοί φαινομενικά διαφωνούν για κάποιοι επιστημονικό θέμα στην πραγματικότητα υπάρχουν άλλα κρυφά αίτια της διαφωνίας, όπως επαγγελματικοί διαξιφισμοί, ανταγωνισμοί για τη δημοσιότητα, πικρίες και κακίες, παλιές εκδικήσεις και πολλές άλλες μικρότητες.

Φίλος μου με σπουδές σε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια υπέβαλε υποψηφιότητα σε κάποιο ΑΕΙ της χώρας μας. Καταγράφω τις εξής δύο εμπειρίες του.

Ένας εκλέκτορας του είπε: «Κοίταξε, εγώ χρωστάω την εκλογή μου στον τάδε. Αν αυτός σε ψηφίσει θα σε ψηφίσω κι εγώ»!

Άλλος που ήταν και εξωτερικός εισηγητής του είπε: «Βλέπω ότι είσαι μέσα στο θέμα του γνωστικού αντικειμένου. Όμως από το Τμήμα σου μού ζητούν να γράψω πως είσαι εκτός»!

Το εγχείρημα της επώνυμης δημοσιότητας το οποίο αποπειρώμαι τώρα που η υπόθεση έκλεισε, δεν είναι παρορμητικό αλλά βλέπει το φως μετά από ώριμη σκέψη. Είμαι απολύτως ενήμερος του γεγονότος πως είναι τολμηρό και ασυνήθιστο.

Έχει επιχειρηθή από ελάχιστους, όταν έφθασαν στην κορυφή της εξέλιξής τους που τους παρείχε ασφάλεια.

Θεωρώ πολύ πιθανό ότι θα το «πληρώσω» με ποικίλους τρόπους επειδή παραβιάζει άγραφους κανόνες των πανεπιστημιακών πραγμάτων.

Οι περισσότερες αδικίες σκεπάζονται με τη σιωπή των θυμάτων, είτε διότι κατά την ηλικία είναι ακόμη νέοι και δεν τολμούν, όχι να κατηγορήσουν δημόσια τους θύτες, αλλά ούτε και να διεκδικήσουν την προστασία τους από τη δικαιοσύνη, είτε για να μην ερεθίσουν τους αδικοπραγήσαντες έτσι ώστε να επωφεληθούν αργότερα από μιαν άλλη ευκαιρία. Κατανοητά και συγγνωστά τα αίτια.

Τα πάθη και η μνησικακία είναι τόσο έντονα στα Πανεπιστήμιά μας ώστε όποιος τολμήσει απλώς και να προσφύγει στο νόμο τίθεται σε δυσμένεια.
Αλλά δεν επιθυμώ να επιτρέψω στον φόβο να γίνει κριτήριο των ενεργειών μου. Τα θεϊκά δώρα της ελευθερίας της σκέψης και της δημιουργικότητας πρέπει να προστατευθούν.

Και επίσης τα δημοσιεύω επώνυμα διότι θέλω να συνεχίσω να έχω την ικανοποίηση ότι ποτέ στη ζωή μου δεν αρθρογράφησα ανώνυμα ή με ψευδώνυμο. Μου προτάθηκε από φίλους που με αγαπούν να αναβάλω τη δημοσίευση για πολλά χρόνια.

Όμως θεωρώ ότι, για να έχει αξία και αντίκρυσμα μια καταγγελία των κακώς κειμένων, δεν επιτρέπεται να γίνεται ως χρονικά «υπερώριμη», υπό τη μορφή απομνημονευμάτων ενός απομάχου, ούτε έγκαιρα μεν «ξεδοντιασμένη» δε, δηλαδή χωρίς ονόματα αλλά με υπαινιγμούς. Τελικά υπεύθυνη στάση του πολίτη είναι εκείνη που δυνητικά έχει κόστος.

* προδημοσίευση από το νέο βιβλίο "Έθνος Σκαντζόχοιρος", π. Βασίλειος Θερμός, εκδ, Αρμός 2011.
Για την παρουσίαση του βιβλίου στις 3/11/2011 δείτε εδώ

Ο Μεγάλος Αρχιτέκτονας - Χωρίς Μόχθο, Μεσάζοντες, Σχέδια και Μεζούρες

2011-08-12T03:12:00.000-07:00

Χωρίς μόχθο και ιδρώτα
Χωρίς μεσάζοντες
Χωρίς πτυχία και μεζούρες

Χωρίς συσσώρευση και εκμετάλλευση
Χωρίς ανταγωνισμό,
Χωρίς καταστροφή του περιβάλλοντος

Απλό, απέριττο, λειτουργικό

Ένα σπίτι
από ένα πετούμενο του ουρανού

Το αποθανάτησε ένας φίλος από την Ουρουγάη και μοιράζεται την εμπειρία του στο διαδίκτυο με μια σειρά διαφανειών συνοδευόμενων με υπέροχη μουσική .

Δυστυχώς δεν γνωρίζουμε τον τρόπο να παραθέσουμε στο ιστολόγιο τις διαφάνειες με τη μουσική που μας εστάλη με email.
Παραθέτουμε μερικές φωτογραφίες απ αυτές.

Τις υπόλοιπες μπορείτε να τις δείτε Εδώ

Ιδρυμα ΦΕΥ (7) – Aνασκόπηση

2011-07-26T10:23:00.000-07:00

Είχα πει ότι θα συνέχιζα παραθέτοντας κι άλλες ιστορίες από το ίδρυμα και την εργασιακή μου εμπειρία εκεί.
Για τους λόγους, όμως, που εξήγησα στην αρχή της προηγούμενης ανάρτησης, βλ. Εδώ, δεν θα συνεχίσω.
Ολοκληρώνω την αφήγησή μου με μια γενική ανασκόπηση.

Στο ίδρυμα γνώρισα υψηλά ιστάμενους που τη βιογραφία τους αλλιώς θα την έγραφα εγώ και αλλιώς θα μείνει στην ιστορία.
Γι αυτό και δεν συμπάθησα την κατεγραμμένη ιστορία.
Προτιμούσα να διαβάζω τη δική μου ιστορία.
Αυτήν που την έβλεπα να αναβιώνει γύρω μου στην καθημερινότητά μου.

Γνώρισα χαμηλά ιστάμενους στην ιεραρχία που προσκυνούσαν τους υψηλά ιστάμενους και συντάσσονταν μαζί τους να εξοντώσουν τους λίγο πιο πάνω απ αυτούς
Γνώρισα μεσαία ιστάμενους που υποκλίνονταν στους υψηλά ιστάμενους, που επιβουλεύονταν αυτούς στην ίδια θέση μ αυτούς και ποδοπατούσαν τους χαμηλά ιστάμενους.

Δεν ήταν λίγες φορές στην εργασιακή μου ζωή που ένοιωθα περισσότερο καταπιεσμένος απ αυτούς στην ίδια ιεραρχική θέση με μένα κι απ αυτούς σε χαμηλότερη ιεραρχική θέση
απ΄ό,τι από τους ιεραρχικά υψηλά ιστάμενους.
Και δεν ήμουνα κολλητός κανενός υψηλά ιστάμενου.
Αντιθέτως.
Η αποκόλλησή μου από τους υψηλά ιστάμενους ήταν που επέτρεπε να ασκούν οι άλλοι την καταπίεσή τους. Δεν ήμουνα επικίνδυνος. Δεν με φοβόντουσαν.

Γιαυτό εκεί που νόμιζα ότι η αλυσίδα που διατρέχει τη ζωή ήταν αλυσίδα ομορφιάς διερωτώμουν αν ήταν αλυσίδα σκλαβιάς.
Εκεί που νόμιζα ότι βαστούσε ο ένας τον άλλο έβλεπα ότι πατούσε ο ένας τον άλλο.
Εκεί που νόμιζα ότι βοηθούσε ο ένας τον άλλο να αναρριχηθεί
έβλεπα ότι έσπρωχνε ο ένας τον άλλο να γκρεμιστεί.

Μακάρι η εικόνα αυτή να οφείλεται στη δική μου περιωρισμένη και αυτοαναφορική οπτική.
Μακάρι τα πράγματα νά΄ταν διαφορετικά.

Ιδρυμα ΦΕΥ (6) - Μια Πανεπιστημιακή Ιστορία - Το Τέλος της Ιστορίας

2011-07-18T00:47:00.000-07:00

Τα Πρώτα Γεγονότα

Τα πρώτα γεγονότα που παρατέθηκαν, βλ. Εδώ, αποτελούν μικρό μόνον μέρος της ιστορίας.
Για τη συστηματική παράθεση των υπόλοιπων γεγονότων και την ολοκλήρωση της ιστορίας απαιτούνται πολλές συνέχειες ακόμη.

Δεν είναι εύκολο, όμως, να τηρηθεί αυτό.
Προέκυψε κάποια εμπλοκή.

Ο φίλος Φευγανός για λογαριασμό του οποίου αφηγούμαι αυτή την ιστορία, όπως σας είχα πει στην εισαγωγή, βλ. Εδώ, δεν φαίνεται να συμφωνεί με την αναμόχλευση όλων αυτών των γεγονότων.
Νοιώθει σαν να ξεθάβει τα οστά κάποιου που έχει εδώ και πολύ καιρό ενταφιαστεί.

Φυσικά δεν θα θέλατε να σας το αναλύσω αυτό.
Θα συμφωνείτε, όμως, ότι πρέπει να το σεβαστώ.

Είδατε πόσο καλά συνεννοούμαστε όταν συζητάμε νοερά !

Θα σας παραθέσω λοιπόν κάποια μόνον από τα υπόλοιπα γεγονότα ώστε να αποκτήσετε μια γενική εικόνα για το τι συνέβη.

Τριμελής Επιτροπή και Μετά ... Σιωπή

Μερικές ημέρες μετά τη συνεδρίαση των κριτών μου ανακοινώνεται με έγγραφο της Σχολής ότι:
- η εργασία έγινε κατ΄αρχήν δεκτή,
- ορίστηκε τριμελής επιτροπή στην οποία έπρεπε να υποβάλλω τα συμπληρωματικά στοιχεία του πρόσθετου πειράματος που ζητούσε στην έκθεσή του ο εισηγητής,
- μετά την πιστοποίηση από την επιτροπή της συμπλήρωσης των στοιχείων, η εργασία θα εθεωρείτο οριστικά εγκεκριμένη χωρίς να απιτείται νέα σύγκληση των κριτών

Την επιτροπή αποτελούσε ο νόμιμος εισηγητής, ο παράτυπος και συνάδελφος βοηθός στην έδρα του νόμιμου ο οποίος από βοηθός είχε μεταπηδήσει στη βαθμίδα του λέκτορα και συμμετείχε στη συνέλευση (Είχε ψηφιστεί νέος νόμος που έδινε δυνατότητα για εξέλιξη των βοηθών που είχαν διδακτορικό).
Τόσο αυτός, όσο και ο εκπρόσωπος των βοηθών στη συνέλευση ήταν αυτό που λέτε και σεις, κολλητοί του νόμιμου. (Μάλιστα είχαν την πρωτοβουλία και είχαν πρωτοστατήσει επανειλημμένα στην διοργάνωση ειδικών τελετών προς τιμήν του).

Πριν από το έγγραφο αυτό, δεν γνώριζα τι είχε συμβεί στη σκοτεινή αίθουσα των κριτών.
Ούτε ο νόμιμος εισηγητής που ήταν ο διευθυντής στο εργαστήριο που εργαζόμουν, τον οποίο συνάντησα την επομένη της συνεδρίασης,
ούτε ο συνάδελφος της επιτροπής έκριναν σκόπιμο να με ενημερώσουν σχετικά.
Ούτε κι εγώ τους ρώτησα σχετικά, καθώς, όπως σας είπα, βλ. Εδώ, είχα ξεκαθαρίσει ότι το θέμα δεν με ενδιέφερε πια.

Και Μετά τη Σιωπή....Αμνησία

Έκτοτε δεν ενόχλησα, ούτε με ενόχλησε ποτέ η συσταθείσα επιτροπή.
Ούτε ο κύριος καθηγητής.
Ήταν σαν το όλο ζήτημα να είχε αναγορευτεί σιωπηρά απαγορευμένο θέμα.

Αλλά ούτε και ο συνάδελφος της επιτροπής, όταν μου ζήτησε κάποιους μήνες μετά, να συνεργαστώ σε πρόγραμμα που είχε προτείνει και είχε εγκριθεί η χρηματοδότησή του από εξωιδρυματική πηγή.
Το θέμα που είχε προτείνει και είχε εγκριθεί ήταν το αντικείμενο του διδακτορικού, χωρίς φυσικά κάποια αναφορά σ΄αυτό.

Αφού μου είπε ότι μελετώντας μετά τη συνέλευση την εργασία,
κατάλαβε πόσο σημαντική ήταν και πόσο τον ενδιέφερε καθώς διατηρούσε βιομηχανική μονάδα που θα μπορούσε να την αξιοποιήσει,
μου ζήτησε να εργαστώ παράλληλα για λογαριασμό του σχεδιάζοντας και αξιοποιώντας τα πειράματα που θάπρεπε να (ξανα)κάνει.

Μάλιστα, ζήτησε την κατανόησή μου η αμοιβή μου να είναι η μισή απ αυτήν που θα φαίνεται επίσημα στο πρόγραμμα.
Το άλλο μισό θα ήταν η συμβολή μου στην αναβάθμιση του εργαστηρίου της βιομηχανικής μονάδας του. Της ιδιωτικής, δικής του μονάδας.
Για την προώθηση της έρευνας, όπως είπε..

Ομολογώ ότι αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο δεν ήταν ούτε η οικειοποίηση της εργασίας (άλλωστε δεν θα ήταν ο μόνος),
ούτε η υποβάθμιση της νοημοσύνης μου που επιχειρείτο με την πρότασή του,
αλλά το γεγονός ότι δεν έκανε την παραμικρή αναφορά στην επιτροπή στην οποία συμμετείχε και στις συμπληρώσεις που εκκρεμούσαν.

Φυσικά δε δέχθηκα την "προσφορά" του. Αρνήθηκα. Ευγενικά.
Θα θέλατε κάποια ανάλυση σ΄αυτό, αλλά....ας συντομεύουμε.

Και η Αμνησία....Καλά Κρατεί

Με κάποια αλλαγή του νόμου για τα ιδρύματα, η βαθμίδα των βοηθών καταργήθηκε και οι υπάρχοντες βοηθοί, θάπρεπε όσοι είχαν ολοκληρώσει διδακτορικό να κριθούν για την επόμενη βαθμίδα του λέκτορα ή να αποχωρήσουν.
Μπορούσαν να παραμείνουν ως βοηθοί μόνον όσοι εκπονούσαν διδακτορικό μέχρι να το ολοκληρώσουν.

Με τον νέο νόμο βρέθηκα στο κενό.
Είχα μεν ολοκληρώσει διδακτορικό, αλλά αυτό επίσημα δεν φαινόταν, αφού δεν μου είχε απονεμηθεί.

Θάλεγε κανείς ότι η περίσταση απαιτούσε ο κύριος καθηγητής να ενθυμηθεί την εκκρεμότητα και να μου ζητήσει τις συμπληρώσεις, ή τέλος πάντων, κάτι να μου πει.

Ο κύριος καθηγητής, όμως, συνέχιζε να μην θυμάται τίποτα σχετικό.
(Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν του το θύμιζα κι εγώ).
Φρόντισε να μου γίνει από την αρχή ανάθεση νέου διδακτορικού και όρισε και τριμελή ή τετραμελή εποπτική επιτροπή, όπως όριζε ο νέος νόμος.
Με τον τρόπο αυτό ξεπεράστηκε ο σκόπελος να θυμηθεί και κανείς από τους λοιπούς το παλιό θέμα κατά τη διαδικασία απόλυσής μου ως μη διδάκτορα.
Δεν θυμάμαι αν μου γνωστοποιήθηκε το θέμα που υποτίθεται ότι εκπονούσα.

Η Αναπάντεχη Τροπή....Η Αμνησία Εξασθενεί

Κάποια χρόνια μετά, ο κύριος καθηγητής αποχώρησε λόγω ηλικίας. Παρέμεινε στο ίδρυμα ως τιμώμενο πρόσωπο.
Τη θέση του κατέλαβε άλλος.
Ο νέος ζήτησε από το προσωπικό να του γνωρίσουν τα ολοκληρωμένα ή εν ενεργεία διδακτορικά.
Στο ερώτημά του δεν απάντησα, καθώς, όπως σας έχω πει, για μένα το θέμα είχε λήξει.

Καθώς ήταν νέος στη θέση και δεν ανήκε στο ίδιο κλαμπ με τον προηγούμενο, συναντούσε μεγάλες δυσκολίες, παρά τις προσπάθειες του να προσεγγίσει και να γίνει αποδεκτός από τους συναδέλφους μου – «τέκνα» του προηγούμενου..

Ζητούσε σε αρκετά θέματα τη βοήθειά μου την οποία δεν αρνιόμουν, όπως δεν την αρνιόμουν και στους άλλους συναδέλφους.
(Στην πλειοψηφία τους ήταν ελεύθεροι επαγγελματίες και η παρουσία τους στο ίδρυμα ήταν περιορισμένη και, ως εκ τούτου, και η εργαστηριακή εμπειρία τους ήταν περιορισμένη.
Οι περισσότερες ερευνητικές εργασίες τους και οι διπλωματικές εργασίες που ανέθεταν σε φοιτητές δεν θα μπορούσαν να ευοδώσουν χωρίς δική μου εποπτεία και παρέμβαση, μερικές φορές ιδιαίτερα χρονοβόρα).

Κάποια μέρα έρχεται στο εργαστήριο κάποιο αίτημα το οποίο σχετιζόταν με την εργασία που είχα κάνει.
Καθώς είχα εμπειρία στο θέμα, το διεκπεραίωσα άμεσα, πράγμα που εντυπωσίασε τον νέο διευθυντή και μου ζήτησε περισσότερες πληροφορίες.
Αναγκάστηκα να του δώσω το τεύχος της εργασίας και να του εξηγήσω ότι δεν τον είχα ενημερώσει γιατί για κάποιους λόγους δεν ήθελα συνέχεια στο θέμα.

Εντυπωσιασμένος από την εργασία, καθώς, όπως μου είπε, είχε πειραματιστεί ο ίδιος στο ίδιο θέμα στο προηγούμενο ίδρυμα που ήταν (σε άλλη χώρα από τη Λάδα) και είχε αποτύχει,
επέμεινε ότι δεν μπορούσε να το αποσιωπήσει.
Το διδακτορικό έπρεπε να μου αποδοθεί.

Του διατύπωσα τις ενστάσεις μου ότι, αν μου απονεμόταν, η ζωή μου στο ίδρυμα θα δυσκόλευε ακόμη περισσότερο
(κατά κάποιον τρόπο βρισκόμουν σε κατάσταση καραντίνας από τους συναδέλφους-«τέκνα» του προηγούμενου διευθυντή),
καθώς θα έπρεπε να μεταβώ στην επόμενη βαθμίδα του λέκτορα και να συμμετάσχω μαζί τους στη διδασκαλία των μαθημάτων,
(μέχρι τότε δίδασκα σε άτυπα μαθήματα, εν είδει φροντιστηρίου, επεξηγώντας στους φοιτητές αυτά που δεν καταλάβαιναν από τα μαθήματα των άλλων).

Μου υποσχέθηκε ότι θα μου παραχωρούσε την αποκλειστική διδασκαλία ενός από τα μαθήματα που είχε αναλάβει ο ίδιος και δεν θα είχα μεγάλη εμπλοκή με τους υπόλοιπους
(πράγμα που δεν έγινε και τελικά μετά κάμποσα χρόνια οδηγήθηκα σε αποχώρηση από το ίδρυμα).

Σκηνές ... Απείρου «Κάλλους»

Στην προσπάθειά μου εξομάλυνσης των σχέσεων με τον προηγούμενο καθηγητή, επέλεξα να συνεχίσω την παλιά διαδικασία μαζί του.
Του το γνωστοποίησα και μετά σιωπή πολλών λεπτών μου απάντησε ότι δεν είχε χρόνο, γιατί είχε να τελειώσει κάτι papers ( δημοσιεύσεις).
Σε μια ακόμη προσπάθεια καλής θέλησης, αναβάθμισα και εμπλούτισα κάποια κομμάτια της εργασίας και του έδωσα το ανανεωμένο τεύχος της εργασίας.

Με συμβούλεψε να ξεκινήσω από τη Γραμματεία της Σχολής, να απευθυνθώ σε κάποια συγκεκριμένη κυρία που του ήταν γνωστή, να ενημερωθώ για τα διαδικαστικά.

Η κυρία μου απάντησε ότι ο φάκελλος με το θέμα μου είχε χαθεί
και, άρα, δεν είχε νόημα η όλη διαδικασία.

Κατά τύχη, βρήκα κάπου καταχωνιασμένα στο εργαστήριο αντίγραφα που μου είχαν κοινοποιηθεί (εισηγητική έκθεση, απόφαση συνέλευσης, κ.λ.π.) τα οποία συμφωνήσαμε να της τα δώσω, να δει αν γίνεται κάτι.
Όταν πήγα στη γραμματεία απουσίαζε και τα έδωσα στη γραμματέα της σχολής να της τα δώσει αυτή.
Όταν της είπα ότι είναι αντίγραφα γιατί ο φάκελλός μου έχει χαθεί,
φάνηκε ιδιαίτερα εκνευρισμένη που για ένα τόσο σοβαρό θέμα δεν είχε ενημερωθεί.

Το τι μεσολάβησε μετά είναι πολύ μεγάλη και ιδιαίτερα προβληματική ιστορία.
Εν συντομία και εν μέρει:

- Ο κύριος καθηγητής μου ζήτησε να προσθέσω στο τεύχος της εργασίας τα ευρήματα από πειράματα μεταγενέστερης εργασίας που είχα κάνει στα πλαίσια διπλωματικών εργασιών των φοιτητών
(τις οποίες σχεδίαζα και συντόνιζα εγώ και υπέγραφε άλλος, καθώς ως βοηθός τυπικά δεν μπορούσα να τις αναλάβω)
- Μετά τη συμπλήρωσή τους, μου ζήτησε να τροποποιήσω ελαφρά τον τίτλο της εργασίας ώστε να καλύπτονται και τα νέα δεδομένα

- Στη συνέχεια μου δήλωσε ότι πλέον η εργασία είναι διαφορετική από την αρχική,
δεν μπορεί να θεωρηθεί κατ΄αρχήν εγκεκριμένη και δεν αρκεί πια απλά γνωμοδότηση της τριμελούς επιτροπής για να μου αποδοθεί το διδακτορικό, όπως είχε αποφασιστεί παλιά. Θάπρεπε να ξεκινήσει η διαδικασία της έγκρισης από την αρχή. Είχε μάλιστα από πριν φροντίσει και είχε συσταθεί η απαιτούμενη προς τούτο εποπτική επιτροπή.

- Στην νέα επιτροπή συμμετείχε και ο παλιός συνάδελφος με τη βιομηχανική μονάδα για τον οποίο σας μίλησα πιο πάνω. Για να πειστώ ότι αυτή ήταν η νόμιμη διαδικασία πλέον, είχε κανονίσει συνάντηση και με παράγοντα της δίοικησης του ιδρύματος που θα μου εξηγούσε πως είχαν τα πράγματα.

Μετά απ αυτά και κάποια άλλα, του ανακοινώνω ότι θεωρώ όλη τη μεθόδευση κοροϊδία και αποχωρώ.

- Τελικά επανέρχεται και μου ανακοινώνει ότι δεν χρειάζονται αυτά που μου είπε, να πάω να υπογράψουν τα μέλη της επιτροπής την τελική έγκριση ώστε να ακολουθήσει η διαδικασία της παρουσίασης της εργασίας και της απονομής του διδακτορικού.
- Ο συνάδελφος με τη βιομηχανική μονάδα εξέφρασε την έκπληξή του όταν πήγα για την υπογραφή, καθώς, όπως μου είπε, άλλα είχαν συμφωνήσει κι άλλα έκανε ο κύριος καθηγητής και παραπονιόταν που δεν τον ενημέρωσε για την αλλαγή.

- Σύμφωνα με τον παλιό κανονισμό η εργασία πριν την απονομή του τίτλου, θάπρεπε να παρουσιαστεί σε δημόσιο ακροατήριο το οποίο θα μπορούσε να μου υποβάλλει ερωτήσεις σχετικά με το θέμα της. Η γραμματέας της σχολής με ενημέρωσε ότι ο κύριος καθηγητής δεν μπορούσε να παραστεί στη δημόσια παρουσίαση και ζήτησε να ακολουθηθεί ο νέος κανονισμός της κλειστής παρουσίασης σε επταμελή επιτροπή του ιδρύματος.
- Επέμεινα ότι η απουσία του κυρίου καθηγητή δεν με ενοχλούσε και ότι προτιμούσα τη δημόσια παρουσίαση καθώς το θέμα είχε ευρύτερο ενδιαφέρον.
- Τελικά υπερίσχυσε ο κύριος καθηγητής για κλειστή παρουσίαση σε επταμελή επιτροπή του ιδρύματος.

- Για να οριστούν τα μέλη της επιτροπής έπρεπε να γίνει συνέλευση της σχολής. Ο ορισμός των μελών αυτών αναβάλλόταν συνεχώς καθώς δεν προσήρχετο κανείς από τους συναδέλφους μου - «τέκνα» του κυρίου καθηγητή στις συνελεύσεις όταν υπήρχε στην ημερήσια διάταξη το θέμα αυτό.
- Απηυδησμένη με κάλεσε η γραμματέας της σχολής και μου ζήτησε να πείσω τους συναδέλφους να προσέλθουν γιατί είναι ντροπή.
- Της απάντησα ότι δεν με ενδιέφερε να αναγκάσω κανέναν, ας ακολουθιόταν η νόμιμη διαδικασία και ό,τι ήθελε προκύψει.
- Τελικά, με παρέμβαση τίνος δεν γνωρίζω, οι συνάδελφοι πήγαν στη συνέλευση και εκλέχθηκε η επταμελής επιτροπή.
- Η συνέλευση ψήφισε πρόταση ενός από τους «συναδέλφους» μου για το ποιοί θα ήταν σ αυτή.
- Όλα τα μέλη της επιτροπής ήταν οι «συνάδελφοί» μου με πρόεδρο τον συνάδελφο με τη βιομηχανική μονάδα.

- Κεκλεισμένων των θυρών συνήλθε η επταμελής, της παρουσίασα το θέμα και απεφάνθη θετικά.

Μια ιδέα από τα ενδότερα του «ναού» της επιστήμης!
Για όσους είναι έξω απ αυτόν, στο προαύλιο και στον προθάλαμο του «ναού».
_________________________________________

H ένταξή μου στη βαθμίδα του λέκτορα καθυστέρησε κι αυτή κοντά δυό χρόνια, μολονότι συνήθως διαρκούσε ένα, το πολύ δύο μήνες,
καθώς δεν επρόκειτο για εκλογή (δεν είχε προκηρυχθεί η θέση για να συμμετέχουν κι άλλοι), αλλά απλά για κρίση καταλληλότητας για τη θέση.

Αλλά αυτή είναι μια άλλη, επίσης, προβληματική ιστορία.

Πάντως ένα μέρος της καθυστέρησης οφείλονταν πάλι στην "απροθυμία" των "συναδέλφων" να προσέλθουν στη συνέλευση συζήτησης του θέματος.

Ιδρυμα ΦΕΥ (5) - Μια Πανεπιστημιακή Ιστορία - Πριν τη Συνέχεια των Γεγονότων

2011-07-17T09:54:00.000-07:00

Για όσα σας είπα μέχρι τώρα είχα γραπτά στοιχεία και ήταν εύκολη η εξιστόρησή τους.
Από δω και πέρα η ιστορία εκτυλίσσεται σε διάφορα επίπεδα, εμπλέκονται περισσότεροι.
Για κάποιες από τις φάσεις της, όσες εκτυλίχθηκαν δημόσια, υπάρχουν στοιχεία στη γραμματεία της σχολής του ΦΕΥ.
Για κάποιες άλλες όχι. Εκτυλίχθηκαν σε προσωπικό επίπεδο σε συναντήσεις μου με διάφορα εμπλεκόμενα πρόσωπα.

Θα πρέπει να τις ανακαλέσω στη μνήμη μου και θα είναι η πρώτη φορά που θα το κάνω.
Η στάση μου μέχρι τώρα στη ζωή δεν ήταν της ανάμνησης.

Η ιστορία ως εξιστόρηση του παρελθόντος δεν με συγκινούσε ιδιαίτερα.
Είχα την αίσθηση ότι το απόσταγμά της είναι διαχρονικό.
Μπορεί να άλλαζαν κάθε φορά οι εμφανίσεις της, αλλά η αντίληψή μου ήταν ότι η ουσία πίσω απ αυτές εμπεριέχεται στο παρόν.
«Ουδέν καινόν υπό τον ήλιο», όπως έλεγαν οι παλιοί.

Και η στάση μου αυτή δεν έχει αλλάξει μέχρι τώρα.
Ομολογώ ότι εκπλήσσομαι και προβληματίζομαι με τα ιλιγγιώδη ποσά που διατίθενται στον πλανήτη σας για αναστηλώσεις και συντηρήσεις των μνημείων σας.
Με παραξενεύει αυτή η διαρκής προσπάθεια υλικής αθανατοποίησή τους.

Θα σκέφτεστε, ίσως, ότι αυτό δεν είναι και τόσο απλό θέμα να το εξαντλεί κανείς με αφορισμούς.
Και σίγουρα δεν είναι το θέμα της ιστορίας μας.

Σας ηχεί ως υπεκφυγή. Αν δεν ήμουνα διατεθειμένος να κάνω αναδρομή ας μην ξεκινούσα την ιστορία.

Δεν μπορώ να πω ότι δεν έχετε δίκιο.

Αλλά μην ξεχνάτε ότι εμείς οι Φευγανοί δεν είμαστε και τόσο ξεκάθαροι και τακτοποιημένοι άνθρωποι, όπως είσαστε εσείς στον δικό σας πλανήτη.
Και να σας πω την αλήθεια δεν έχουμε και μεγάλο καημό με το ξεκαθάρισμα και την τάξη

Μην ανησυχείτε.
Όχι, δεν θα σας αναλύσω τώρα τα περί ξεκαθαρίσματος και τάξης.

Απλά συνειδητοποιώ ότι λάθος ιστορία διάλεξα να σας πω. Ας είναι.
«Άνθρωποι είμαστε και λάθη κάνουμε» που λέει και το άσμα.

Αφού την ξεκίνησα, θα την ολοκληρώσω.
Ες αύριον..τα της ανάμνησης.

Ιδρυμα ΦΕΥ (4) - Μια Πανεπιστημιακή Ιστορία - H Αναλαμπή

2011-07-16T01:33:00.000-07:00

Η Ξαφνική «Επιφοίτηση»

Όπως σας είπα στην προηγούμενη συνέχεια, βλ. Εδώ, αποχώρησα από την αίθουσα της συνέλευσης της Σχολής όταν μοιράστηκε η μπροσούρα του παράτυπου.

Η μπροσούρα αυτή στάθηκε αποφασιστική για την περαιτέρω στάση μου σε σχέση με την απονομή του διδακτορικού που μέχρι τότε μπορεί να μην μονοπωλούσε το ενδιαφέρον μου αλλά ήταν πάντα στο πίσω, τουλάχιστον, μέρος του μυαλού μου,
Αλλά ήταναποφασιστική και για τη γενικότερη στάση μου στο ίδρυμα.

Ήταν κάτι σαν επιφοίτηση θα μπορούσε να πει κανείς.
Ποιανού πνεύματος, δεν ξέρω.
Αυτό που μου ήταν εντελώς καθαρό ήταν ότι αυτή η υπόθεση με το διδακτορικό είχε κλείσει για μένα.
Δεν με ενδιέφερε η ακαδημαϊκή μου εξέλιξη και δεν θα έκανα τίποτα από δω και πέρα προς την κατεύθυνση αυτή.

Από τη σκοτεινή αίθουσα των συνεδριάσεων της σχολής του ΦΕΥ βρέθηκα σε παρακείμενο λόφο και απολάμβανα τη θέα.
Ένοιωθα πραγματική χαρά.
Ήταν σαν να είχα απελευθερωθεί από χρόνια δεσμά.

Σκεφτόμουνα ότι οι άλλοι ήταν κλεισμένοι μέσα στην ολόκλειστη αίθουσα με τα τεχνητά φώτα και ολόγυρά τους να τους κοιτούν οι βλοσυρές, όπως μου φάνηκε το πρωί που για πρώτη φορά βρέθηκα στην αίθουσα αυτή, φάτσες των προηγούμενων πρυτάνεων του ιδρύματος.
Μου είχαν φανεί λες και ήταν εγκλωβισμένοι ζωντανοί μέσα στα βαρύτιμα κάδρα τους και ήταν έτοιμοι να αντεπιτεθούν.
Επιστημονικά βέβαια. Με βόλια αόρατα, πλην, όμως, τώρα ξαφνικά τα βόλια είχαν γίνει σε μένα ορατά

Ένοιωθα μια αίσθηση συμπάθειας για το βάσανο αυτών που εξακολουθούσαν να είναι μέσα σε κείνη τη σκοτεινή αίθουσα.
Κατά κάποιον τρόπο ένοιωθα υποχρεωμένος σ΄αυτούς τους ανθρώπους που υφίσταντο αυτό το βάσανο για χάρη μου.

Η συμπάθεια και η αίσθηση υποχρέωσης δεν ήταν σε θέση να παρεμποδίσουν ένα αίσθημα αγαλλίασης που με διακατείχε.
Πόσο μικρά και αδιάφορα φαινόντουσαν όλα αυτά που με απασχολούσαν μέχρι τότε!

Επιτέλους, τα πράγματα είχαν ξεκαθαρίσει. Το μυαλό μου είχε αδειάσει.
Μπορούσα να είμαι ολόκληρος εκεί στο λόφο και να κοιτώ γύρω μου την απεραντοσύνη του κόσμου.

Ήταν σαν να ανοιγόταν ένας άλλος κόσμος μπροστά μου.
Ένας κόσμος αλλιώτικος απ αυτόν που ζούσα.
Για πρώτη φορά στη ζωή μου είχα την αίσθηση ότι ο κόσμος μου, ο κόσμος που ζούσα, ήταν αντεστραμμένος, το αντεστραμμένο είδωλο του κόσμου που ατένιζα
Όλα ήταν αντεστραμμένα .

Στον κόσμο μου η δύναμη ήταν το μέτρο της καταστροφής.
Δυνατός λογιζόταν αυτός που μπορούσε να σε ξεκάνει.
Στον κόσμο αυτό έβλεπες μια άλλη δύναμη. Αυτή της ανόρθωσης.
Ερχόμουν από παλιά στο λόφο αυτό. Κάθε φορά καταρρακωμένος.
Και κάθε φορά έφευγα παρηγορημένος και αναπτερωμένος

Μακάρι να μπορούσα να σας περιγράψω τι συνέβαινε σε κείνον το λόφο τη μέρα κείνη.
Αλλά χρειάζεται τάλαντο που δεν διαθέτω.

Ίσως και να μην ενδιαφέρεστε και τόσο για αυτό.
Να περιμένετε εναγωνίως τι συνέβη στη σκοτεινή εκείνη αίθουσα και ποια ήταν τα προωθημένα γεγονότα που σας προανήγγειλα την προηγούμενη φορά.

Σήμερα θα μείνετε με την αγωνία. Είμαι σίγουρος ότι θα το αντέξετε.

Μου είναι δύσκολο να προσγειωθώ έτσι απότομα.
Θα επιχειρήσω πάλι αύριο και βλέπουμε.

Ιδρυμα ΦΕΥ (3) - Μια Πανεπιστημιακή Ιστορία - Τα Πρώτα Γεγονότα

2011-07-15T06:53:00.000-07:00

Όπως σας είπα στην εισαγωγή, θα προταθούν τα γεγονότα και μετά θα ακολουθήσει παράθεση επιπλέον στοιχείων που θα βοηθήσουν στην ερμηνεία τους.

Το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών και οι Όροι

Το διδακτορικό το ανέλαβα συμμετέχοντας σε γραπτό διαγωνισμό που είχε προκηρύξει το κρατικό ίδρυμα υποτροφιών για εκπόνηση διδακτορικού στη Λάδα. Επόπτης της εργασίας ορίστηκε ο διευθυντής του εργαστηρίου στο οποίο εργαζόμουνα ως βοηθός.

Με βάση τη σύμβαση με το ίδρυμα υποτροφιών ώφειλα μέσα σε τέσσερα χρόνια από την ανάθεσή του να υποβάλλω αντίγραφο του διδακτορικού που θα μού είχε απονεμηθεί.
Αλλιώς, ώφειλα να επιστρέψω τα χρήματα της υποτροφίας.
(Για την τήρηση μάλιστα της υποχρέωσης αυτής είχε υπογράψει ως εγγυητής υπάλληλος στην επιχείρηση του πατέρα μου, καθώς η οικογένειά μου δεν είχε περιουσιακά στοιχεία).

Μέχρι την ολοκλήρωση της εργασίας, ο επόπτης είχε την υποχρέωση να υποβάλλει τριμηνιαία, ή εξαμηνιαία έκθεση, δεν θυμάμαι καλά, για την επιτυχή και έγκαιρη πορεία της εργασίας. Αλλιώς προβλεπόταν διακοπή της.

Η Ολοκλήρωση της Εργασίας και η "Ωρίμανσή" της

Την εργασία την ολοκλήρωσα μετά τριετή συστηματική εργασία.
Το πρωί εκτελούσα στο εργαστήριο του ιδρύματος τα απαιτούμενα πειράματα και το απόγευμα και πολλές φορές και νύχτα τα επεξεργαζόμουν και τα αξιοποιούσα.

Οι τριμηνιαίες ή εξαμηνιαίες εκθέσεις του επόπτη προς το ίδρυμα κρατικών υποτροφιών εκθείαζαν το συντελούμενο έργο.

Μετά την επιτυχή έκβαση της συνέταξα το κείμενο και το έδωσα στον επόπτη να συντάξει την εισηγητική έκθεσή του ώστε να υποβληθεί στη Σχολή για έγκριση.

Ο επόπτης με την εκπνοή των τεσσάρων ετών υπέβαλε βεβαίωση στο ίδρυμα κρατικών υποτροφιών ότι η εργασία ολοκληρώθηκε επιτυχώς,
αλλά τη σύνταξη της εισηγητικής έκθεσης την ανέβαλλε συνεχώς.

Είχαν ήδη παρέλθει δύο χρόνια και η εισηγητική έκθεση δεν είχε ακόμη «ωριμάσει».

Σε αιτιάσεις μου για την καθυστέρηση αυτή μου απαντούσε ότι το θέμα έχει τακτοποιηθεί,
το ίδρυμα των κρατικών υποτροφιών είχε καλυφθεί με τη βεβαίωση που είχε δοθεί.

Ο κύριος καθηγητής φαινόταν να το θεωρεί αυτό επαρκή απάντηση.

Αν δεν το καταλαβαίνετε αυτό είναι γιατί σας λείπουν γνώσεις περί τα επιστημονικά πράγματα.
Είμαι σίγουρος ότι στο τέλος της ιστορίας θα σας είναι καθόλα κατανοητό.

Οι Εισηγητές: ο Νόμιμος, ο Άτυπος και ο Παράτυπος

Μετά κάποια κάπως επεισοδιακή λογομαχία με τον κύριο καθηγητή υπέβαλε τελικά την έκθεσή του στη συνέλευση της σχολής η οποία σύμφωνα με τον τότε κανονισμό ήταν αρμόδια να εγκρίνει το διδακτορικό.
(Σήμερα αρμόδια είναι επιτροπή λίγων σχετικά πανεπιστημιακών με γνωστικό αντικείμενο παρόμοιο με αυτό του διδακτορικού και όχι γενικά ολόκληρη η συνέλευση μιας σχολής).

Η εργασία παρέμεινε στα νέα συρτάρια της Σχολής, αυτή τη φορά για τέσσερα χρόνια.
Σύμφωνα με τον κανονισμό, θάπρεπε να συζητηθεί μέσα σε τρείς μήνες από την υποβολή της εισηγητικής έκθεσης.

Θα έχετε νέα απορία πως έγινε πάλι αυτό.

Ο κύριος καθηγητής όρισε συνεισηγητή για το διδακτορικό άλλον καθηγητή με τον οποίο είχε βασικές διαφορές, βρισκόταν στα μαχαίρια, καθώς λέτε και σεις.
Τον ονομάτισε άτυπο συνεισηγητή.
Σύμφωνα με τον τότε κανονισμό ο εισηγητής ήταν ένας μόνον, αυτός που είχε οριστεί επόπτης της εργασίας.

Να μην σας τα πολυλογώ η εργασία απέκτησε τελικά τρεις εισηγητές.
- τον νόμιμο που ήταν ο κύριος καθηγητής,
- τον άτυπο που ήταν ο κατεξοχήν πολέμιος του κυρίου καθηγητή και
- τον παράτυπο που ήταν συνεργαζόμενος με τον άτυπο και πολέμιος κι αυτός του νόμιμου.
Σημειωτέον ότι το γνωστικό αντικείμενο του άτυπου και του παράτυπου δεν είχε σχέση με το αντικείμενο της εργασίας.

Το Γαϊτανάκι των Κυρίων Καθηγητών – Οι Αρρώστειες και τα Ταξίδια

Οι τρεις εισηγητές κατά έναν περίεργο τρόπο όλο αυτό το διάστημα των τεσσάρων ετών δεν παρευρίσκονταν ποτέ και οι τρείς μαζί, όταν έμπαινε στην ημερήσια διάταξη της συνέλευσης της σχολής η συζήτηση του διδακτορικού.

Άλλοτε αρρώσταινε ο ένας, άλλοτε έλειπε στο εξωτερικό ο άλλος.
Όταν έλειπε ο άτυπος, ό νόμιμος επικαλείτο την απουσία του άτυπου,
όταν παρευρίσκετο και ο άτυπος, επικαλούντο την απουσία του παράτυπου.

Οι «Υπεράνω» Συνδικαλιστές

Θα διερωτάστε τι κάνανε τα μέλη της συνέλευσης, τι κάνανε οι συνδικαλιστές που παρευρίσκοντο κάθε φορά στις συνελεύσεις.
Δεν διαμαρτύροντο για μια τόσο απροκάλυπτη πρακτική;
Όχι.

Ο συνδικαλιστής εκπρόσωπος των βοηθών στη συνέλευση της σχολής, επιτυχημένος ελεύθερος επαγγελματίας, ήταν βοηθός στην έδρα του νόμιμου εισηγητή, δηλαδή αυτό που λέτε συνάδελφος δικός μου.
Ήταν από την παράταξη της αριστεράς, της λεγόμενης Εσωλαδικής.

Δική μου Αντίδραση; – Μπα...

Ίσως να διερωτάστε ποια ήταν η δική μου στάση στην κατάσταση αυτή.
Όσο κι αν εκπλήσσεστε, ήταν και η δική μου «υπεράνω».

Αν και είχα την αίσθηση της κοινωνικής διεκδίκησης και είχα συμμετάσχει επανειλημμένα σε απεργιακές επιτροπές και διετέλεσα για ένα χρόνο και μέλος του διοικητικού συμβουλίου των βοηθών
(μάλιστα ως ανεξάρτητος υποψήφιος είχα υποστηριχθεί από την Εσωλαδική παράταξη του συναδέλφου βοηθού, εκπροσώπου στη συνέλευση της σχολής),
δεν είχα την ίδια συγκρουσιακή στάση για τα προσωπικά θέματα.

Ούτε που μου πέρναγε από το μυαλό να θέσω ο ίδιος το προσωπικό μου ζήτημα στο διοικητικό συμβούλιο ή τη συνέλευση των βοηθών.

Μάλλον θα περιμένατε περισσότερο σχολιασμό σ΄αυτό.
Αναβάλλεται εν καιρώ.
Όπως σας είπα και στην εισαγωγή, δεν τα πάω καλά με τις αναλύσεις.

Μια Σημαδιακή Επίσκεψη

Κάποια μέρα κατέφθασε στο εργαστήριο ο νόμιμος και έβαλε την άσπρη ποδιά.
Αυτό ήταν σήμα κατατεθέν ότι ανεμένετο υψηλός επισκέπτης από το εξωτερικό.

Παρουσιάζοντας το προσωπικό του εργαστηρίου με συνέστησε στον υψηλό προσκεκλημένο λέγοντάς του «από δω ο δόκτωρ τάδε»
και μετά την προσφώνηση, άρχισε μπροστά μου να περιγράφει και να εκθειάζει το επιστημονικό έργο του «δόκτορα» αναφέροντας λεπτομέρειες από το θέμα του τόσο σημαντικού διδακτορικού που είχε εκπονήσει.

Κάποια στιγμή η όλη φάση μου τη έδωσε, καθώς λέτε και σεις στον πλανήτη σας, και αντέδρασα λέγοντας ότι δεν ήμουνα «δόκτωρ».

Ο κύριος καθηγητής εξήρε την αφόρητη μετριοφροσύνη μου, όπως είπε,
και απομάκρυνε με τρόπο τον επισκέπτη.

Μετά την αναχώρηση του επισκέπτη, ζήτησα να μιλήσω στον κύριο καθηγητή.
Διαμαρτυρήθηκα για την όλη φάση με τον επισκέπτη καθώς θεώρησα προσβλητικό να ψεύδεται τόσο απροσχημάτιστα μπροστά μου και
έθεσα θέμα ότι ή θα ακολουθούνταν οι νόμιμες διαδικασίες για το διδακτορικό ή θα το απέσυρα.

Ο κύριος καθηγητής έδειχνε να μην καταλαβαίνει που ήταν η προσβολή και αποχώρησε ιδιαίτερα σκεπτικός.

Επιτέλους ...Ξεαρρώστησαν οι Κύριοι Καθηγητές

Σε λίγες μέρες παίρνω πρόσκληση να παραστώ στην ερχόμενη συνέλευση της Σχολής γιατί θα συζητιόταν το θέμα μου και σύμφωνα με τον τότε κανονισμό είχα δικαίωμα να παρίσταμαι, αλλά χωρίς δικαίωμα λόγου.

Γιατί στις προηγούμενες συνελεύσεις της σχολής που υποτίθεται ότι θα ετίθετο σε συζήτηση δεν μου έστελναν πρόσκληση να παραστώ, δεν γνωρίζω.

Κάποιος μου είπε ότι έμπαινε ως θέμα στο τέλος της ημερήσιας διάταξης και κατά κανόνα τα θέματα στο τέλος ήταν διακοσμητικά, δεν πρόφταιναν να τα συζητήσουν.

Η « Μπροσούρα» του Παράτυπου

Προσήλθα στην αίθουσα των συζητήσεων. Αλλά δεν παρέστη στη συζήτηση.
Αποχώρησα από την αίθουσα σχεδόν αμέσως μόλις ξεκίνησε η διαδικασία.

Με το που μαζεύτηκαν όλοι και επιβεβαιώθηκε ότι υπήρχε πλειοψηφία των μελών, (καμιά εκατοστή άτομα διαφόρων γνωστικών αντικειμένων),
μοιράστηκε πολυγραφημένο έντυπο με κείμενο του παράτυπου εισηγητή.

Το κείμενο ξεκινούσε λέγοντας ότι
- ο νόμιμος εισηγητής παρέβη τη συμφωνία που είχαν κάνει ότι αυτό το διδακτορικό δεν θα ρχόταν ποτέ για συζήτηση στη συνέλευση,
- συνέχιζε αναφέροντας ότι η εργασία δεν είναι αξιόλογη
- και τέλειωνε ότι το διδακτορικό αυτό υποκρύπτει πολιτικές σκοπιμότητες.

Οι Συνδικαλιστές «Υπεράνω» Ξανά

Πριν αποχωρήσω από την αίθουσα δεν είδα κανένα από τα μέλη της συνέλευσης να αντιδρά, ούτε τον αριστερό εκπρόσωπο των βοηθών.
για την απροκάλυπτη και κατάφωρη παραβίαση κάθε κανονισμού.

Πέραν από την προκατάληψη της κρίσης των κριτών πριν καν ενημερωθούν για το θέμα και το περιεχόμενο της εργασίας το οποίο απαγορεύεται ρητώς,
απεκαλύπτετο ολόκληρη σκευωρία και εξαπάτηση του σώματος της συνέλευσης.

Η «Πρωτότυπη» Εισηγητική Έκθεση του Νόμιμου

Θα διερωτάστε σε ποια βάση ο παράτυπος έκρινε την εργασία ως μη αξιόλογη,
αφού το γνωστικό του αντικείμενο δεν είχε καμία σχέση με το αντικείμενο της εργασίας,
ούτε είχε επιδιώξει κάποια συνάντηση μαζί μου για διευκρινήσεις ή διατύπωση οποιωνδήποτε ενστάνσεών του.

Πολλά χρόνια μετά, σε τυχαία συνάντηση μαζί του στο προαύλιο του ιδρύματος (η εργασία είχε τελικά εγκριθεί μετά από δεκαοκτώ χρόνια),
με συνεχάρη γιατί είχε πληροφορηθεί πόσο αξιόλογη ήταν η εργασία και
μολονότι εξέφρασα την επιθυμία μου να μην συζητήσουμε το θέμα καθώς δεν με απασχολούσε καθόλου,
επέμεινε να μου εκφράσει τη λύπη του για ό,τι είχε συμβεί λέγοντάς μου ότι είχε παραπλανηθεί.

Με ποιον τρόπο είχε παραπλανηθεί ο παράτυπος;
Δεν γνωρίζω ακριβώς,
Αλλά, νομίζω, ότι οποιοσδήποτε διάβαζε την εισηγητική έκθεση του νόμιμου και δεν ήξερε ποια ήταν η εργασία,
θα κατέληγε στο ίδιο συμπέρασμα με τον παράτυπο και τον άτυπο.

Η Εισηγητική που δεν ήταν Εισηγητική

Κατ΄αρχήν, η εισηγητική από τις πρώτες παραγράφους της έλεγε ότι σκοπός της δεν ήταν να αναφέρει τα ευρήματα της εργασίας,
αλλά να κάνει υποδείξεις για περαιτέρω βελτίωσή της.

Πραγματικά «πρωτότυπη» εισηγητική!
Η κλασσική εκδοχή της είναι ότι πρέπει να αναδείξει την αξία της εργασίας ώστε να μπορέσουν οι κριτές να κρίνουν αν θα την εγκρίνουν ή όχι.
(Όπως αναφέρθηκε, τότε κριτές ήταν όλοι οι καθηγητές της σχολής στη συντριπτική πλειοψηφία τους εντελώς άσχετοι με το αντικείμενο της εργασίας).

Ο Αλλαγμένος Τίτλος της Εργασίας

Μια άλλη «πρωτοτυπία» της ήταν ότι
το θέμα της εισηγητικής που έπρεπε να είναι ο τίτλος της εργασίας ήταν αλλαγμένος απ΄αυτόν της εργασίας.
Έλειπε μόνον μια μικρή λεξούλα, αλλά η λεξούλα αυτή ήταν καθοριστική για την πρωτοτυπία της εργασίας.

Φανταστείτε, για παράδειγμα, να αντικαθίσταται στον τίτλο μιας εργασίας η έκφραση «υβριδικά αυτοκίνητα» απλά με τη λέξη «αυτοκίνητα».

Η "Περιγραφή" μιας Άλλης Εργασίας

Η περιγραφή της εργασίας που γινόταν στην εισηγητική ήταν σε αντιστοιχία με τον τίτλο της.
Συνεχίζοντας με το παράδειγμα του αυτοκινήτου,
αντί να λέει ότι σχεδιάστηκε ένα υβριδικό αυτοκίνητο και έγιναν συγκριτικά πειράματα με συμβατικά αυτοκίνητα για να εντοπιστούν τα πλεονεκτήματά του,
έλεγε ότι
τα αυτοκίνητα είναι, όπως γνωρίζουμε όλοι μας, πολύ σημαντικά για τη ζωή και έτσι η εργασία πειραματίζεται με διάφορες παραμέτρους τους να δει τι θα βγει.

Το τι βγήκε από τους πειραματισμούς αυτούς δεν το ανέφερε, γιατί όπως αναφέραμε, ο εισηγητής δεν το έκρινε σκόπιμο αυτό.

Η όλη εικόνα που εδίνετο για την εργασία ήταν ότι η αξία της έγκειτο στη διενέργεια διαφόρων πειραμάτων του συρμού (σε δουλειά να βρισκόμαστε που θάλεγε κανείς).

Αυτή ήταν λίγο πολύ η φύση των ερευνητικών εργασιών που γινόντουσαν εν γένει στο γνωστικό αντικείμενο του νόμιμου,
και αποτελούσε ένα από τα θέματα αντιπαλότητας του άτυπου και παράτυπου εισηγητή με τον νόμιμο.

Λίγα Λόγια για την Εργασία

Η συγκεκριμένη εργασία δεν ενέπιπτε στην παραπάνω κατηγορία.
Είχε σχεδιαστεί ένα ιδιαίτερα υποσχόμενο δομικό υλικό, αξιοποιώντας πρώτη ύλη που μέχρι τότε ή εξάγονταν σε άλλες χώρες ή χρησιμοποιώνταν στη Λάδα για άλλους σκοπούς.
Η αξιοποίηση της ύλης αυτής ως δομικού υλικού ήταν αντικείμενο παράλληλου διδακτορικού σε παρόμοιο ίδρυμα της Λάδας
το οποίο κατέληγε, ακολουθώντας την πεπατημένη των πειραμάτων συρμού,
ότι δεν ήταν δυνατή η αξιοποίηση αυτή.
Το διδακτορικό αυτό εγκρίθηκε πάραυτα. Στους κριτές συμμετείχε και ο νόμιμος εισηγητής.

Οι Συστάσεις για Συμπλήρωση της Εργασίας και η «Τορπίλη» του Νόμιμου

Το μεγαλύτερο μέρος της εισηγητικής αφορούσε συστάσεις για βελτίωση της εργασίας.
Λίγο παράξενο, θάλεγε κανείς, καθώς την έκθεση τη συνέτασσε ο επόπτης της εργασίας.
Ο κύριος καθηγητής, όμως, είχε προβλέψει και γι αυτό.

Με τον τρόπο του έλεγε ότι δεν υπήρχε και πολύ συνεργασία μαζί του κατά την εκπόνηση της εργασίας.
Αυτό δεν τόλεγε άμεσα. Άφηνε να εννοηθεί, εξαίροντας το αυτόνομο της εργασίας.

Η αλήθεια είναι ότι αυτό ίσχυε.
Ο επόπτης μου είχε υποδείξει το θέμα και τη μεθόδευση που θάπρεπε να ακολουθήσω.
Αλλά, καθώς με τον καιρό αποκτούσα δική μου άποψη, προχώρησα σε μη πεπατημένη διαδικασία πειραματισμών στην οποία οφειλόταν και η τελική επιτυχία του σχεδιασμού του υποσχόμενου υλικού.

Την πορεία της εργασίας την κατέγραφα και την υπέβαλλα στον επόπτη για να συντάσσει κάθε φορά τις εκθέσεις του προς τον οργανισμό των κρατικών υποτροφιών.
Οι εκθέσεις που συνέτασσε ήταν ένθερμες για την ποιότητα της εργασίας μου.

Οι Απαιτούμενες "Βελτιώσεις" Αναλυτικά

Ζητούσε ο νόμιμος εισηγητής και επόπτης της εργασίας:
- Να διορθωθεί σελίδα στο τεύχος της εργασίας που είχε τυπωθεί ανάποδα.
- Κάποιο σχήμα που ήταν κάπως αχνό να επαναφωτοτυπωθεί.
- Να σημπληρωθεί η αρίθμηση σε κάποια σελίδα

Μαζί μ΄αυτές τις αποφασιστικές βελτιώσεις ζητούσε, επίσης:
- να συμπεριληφθεί στη βιβλιογραφία και να αξιολογηθούν πειραματικά αποτελέσματα εργασίας που είχε δημοσιευτεί σε γερμανικό περιοδικό και την οποία θεωρούσε ότι ήταν σχετική με ένα από τα επιμέρους θέματα της εργασίας.

Την εργασία αυτή δεν θα μπορούσα να την είχα συμπεριλάβει καθώς δημοσιεύτηκε μετά πό την ολοκλήρωση της δικής μου εργασίας.

Το «Κλου» των Βελτιώσεων

Μάλλον θα καταλάβατε ότι οι βελτιώσεις που ζητούσε ο κύριος καθηγητής ήταν προσχηματικές.
Θα σας γίνει πιο κατανοητό αν σας πω και την επόμενη βελτίωση η οποία εμφανιζόταν και ως η κεντρική βελτίωση.
Ζητούσε να προστεθούν στην εργασία αποτελέσματα ενός πρόσθετου πειράματος.

Φυσικά, τα πειράματα, καλά να είναι, δεν έχουν τελειωμό.
Θα μπορούσε στη θέση του να ήταν πολλά άλλα.
Είναι όπως με τις εξετάσεις των γιατρών.

Για παράδειγμα
μπορεί ένας γιατρός να σου κάνει μερικά τεστ, να βρει τι έχεις, να σου δώσει το φάρμακο και να γίνεις καλά,
και νάρθει ο διευθυντής της κλινικής και να του πει να ξανακάλεσει τον πρώην ασθενή να του κάνει κάποιο άλλο τεστ από τη λίστα της κλινικής.
Γιατί; Γιατί έτσι.

Γιατί επέλεξε ο επόπτης το συγκεκριμένο πείραμα για τη συμπλήρωση της εργασίας;
Επειδή είναι χρονοβόρο.

Όχι, δεν απαιτούσε πολλή δουλειά.
Ήταν δουλειά μιας ώρας. Αλλά αργούσες, αργούσες πολύ να πάρεις τα αποτελέσματα.
Χρειαζόντουσαν μήνες ή και χρόνια! Όσο περισσότερα χρόνια τόσο το καλύτερο.

Χρόνο δεν καθώριζε ο κύριος καθηγητής και έτσι κάποιος που δεν ήταν σχετικός, όπως ήταν η συντριπτική πλειοψηφία των κριτών της εργασίας (όλοι οι καθηγητές της σχολής) δεν καταλάβαινε περί τινος επρόκειτο.

Αφού λοιπόν τέλειωσε με τις βελτιώσεις, η έκθεση εισηγείτο στους κριτές την κατ΄αρχήν έγκριση της εργασίας και τελική έγκριση μετά την προσκόμιση των βελτιώσεων.
Η σε δόσεις έγκριση της εργασίας ήταν άλλη μια «πρωτοτυπία» του κυρίου καθηγητή.

Και η Δική μου Αντίδραση - Μπα...

Θα σκεφτείτε, ίσως, ότι η παραπάνω «βελτίωση» που ζητούσε ο κύριος καθηγητής ήταν που καθυστέρησε η τελική έγκριση της εργασίας άλλα δώδεκα χρόνια.
Όχι, δεν είναι έτσι.
Τη βελτίωση αυτή δεν την έκανα ποτέ.

Ήμουνα ιδιαίτερα υπομονετικός και ανεκτικός τύπος, αλλά μέχρι ενός σημείου.
Την κοροϊδία αυτή δεν μπορούσα να τη δεχτώ.

Βέβαια, εσείς τη στάση μου μπορεί να μην την βλέπετε ακριβώς όπως την περιέγραψα,
να βλέπετε σ΄αυτήν κάτι όχι και τόσο εύηχο, αλλά τι να κάνω, έχω ευαισθησία με τις λέξεις.
Δεν χρειάζεται να συμφωνείτε με όσα λέω, μια και οι διαφωνίες σας δεν θα μου γίνουν γνωστές.

Σας αφήνω να συνέλθετε όσοι δεν είστε εξοικειωμένοι με τα επιστημονικά πράγματα.
Θα συνεχίσω την επόμενη φορά, κι ας μην έχω ολοκληρώσει ακόμη τα γεγονότα της πρώτης περιόδου.

Προετοιμαστείτε, όμως, για πιο προωθημένα συμβάντα στην επόμενη συνέχεια.

Ιδρυμα ΦΕΥ (2) - Μια Πανεπιστημιακή Ιστορία - Εισαγωγή

2011-07-13T02:34:00.000-07:00

Εισαγωγή ....................................................................................................... Πλανήτης ΦΕΥ

Όπως σας έχω πει εργαζόμουν στο ίδρυμα ΦΕΥ, ένα από τα τεχνικά πανεπιστήμια της Λάδας
Τον τελευταίο χρόνο αποχώρησα μην αντέχοντας άλλο τις ιδιαίτερες συνθήκες που επικρατούσαν εκεί.
Η ιστορία αφορά έναν πολύ κοντινό μου συνάδελφο. Oι ιδιοσυγκρασίες μας είχαν τόσα κοινά και τον γνώριζα τόσο καλά που μου εξιστορούσε τα πάντα, λες και ήμουν ο εαυτός του.
Γι αυτό για λόγους αμεσότητας θα αναφέρομαι στην ιστορία σε πρώτο πρόσωπο, σαν να αφορούσε εμένα προσωπικά.

To Θέμα της Ιστορίας

Το κεντρικό θέμα της ιστορίας είναι το χρονικό ενός διδακτορικού.
Η ιστορία ξεκινά μετά την ολόκλήρωση της εκπόνησής του τρία χρόνια από την ανάληψή του και φθάνει μέχρι την τελική έγκρισή του μετά δεκαοκτώ χρόνια.
Λέω τελική, γιατί υπήρξε και κατ αρχήν έγκριση έξι χρόνια από την ολοκλήρωσή του
(δύο για τη σύνταξη της εισηγητικής έκθεσης από τον επόπτη της εργασίας και τέσσερα για να τεθεί σε συζήτηση προς έγκριση).

Θα μπορούσα να είχα διαλέξει να αφηγηθώ αρκετές άλλες ιστορίες από τη ζωή και τις δραστηριότητες του ιδρύματος και ίσως κάποιες απ αυτές να ακολουθήσουν.

Προτίμησα να ξεκινήσω με τη συγκεκριμένη, γιατί διαδραματίζεται σε μεγάλη περίοδο χρόνου, διαρκεί δεκαοκτώ περίπου χρόνια, στην εκτύλιξή της διαπλέκονται πολλές όψεις της λειτουργίας του ιδρύματος και θεώρησα ότι προσφέρεται για να δοθεί μια διαχρονική και κάπως ολοκληρωμένη άποψη των τεκταινόμενων στο ίδρυμα.

Γιατί την Αφηγούμαι

Μολονότι την ιστορία για το ίδρυμα ΦΕΥ την είχα προαναγγείλει εδώ και κάμποσο καιρό, καθυστερούσε λόγω της απροθυμίας του Αγη Γήου να τη φιλοξενήσει.
Δεδομένου ότι η ιστορία σε μεγάλο μέρος της αναφέρεται σε κακώς κείμενα,
διερωτώταν κατά πόσον θα ήταν σκόπιμη αυτή την εποχή που διανύει ο πλανήτης του και ειδικότερα η χώρα του.
Τα ιδρύματα στη χώρα του απαξιώνονται και επικρατεί γενικευμένο κλίμα ηττοπάθειας.
Τα κακώς κείμενα και η αναφορά τους περισσεύουν.

Ενέδωσε και μου ζήτησε να την παραθέσω παρατηρώντας την απραξία των επιστημόνων των ιδρυμάτων του πλανήτη του να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν για τα κακώς κείμενα του πλανήτη και της χώρας του
και ιδιαίτερα
τη σοκαριστική απάθειά τους για την απάνθρωπη χρήση της επιστήμης τους στα θεριστήρια των σύγχρονων πολέμων και όχι μόνον.

Θεωρεί ότι οι λεγόμενοι απλοί πολίτες που μερικοί από τους επιστήμονες αυτούς τους αντιμετωπίζουν αφ΄υψηλού,
τους χρηματοδότησαν και χρηματοδοτούν, άμεσα και έμμεσα, κάποιοι απ αυτούς με κυριολεκτικό ιδρώτα και αίμα και ότι
τους οφείλουν εξηγήσεις για τα έργα και τις ημέρες τους.

Μου ζήτησε, όμως, μετά επιτάσεως
να είμαι όσο γίνεται αντικειμενικός στην αφήγηση της ιστορίας, καθώς, όπως με λύπη του παρατηρεί, η παραπληροφόρηση περισσεύει σήμερα όχι μόνον στα κατεστημένα μέσα πληροφόρησης του πλανήτη του, αλλά και σε κάμποσα ιστολόγια.

Πόσο Aληθινή είναι η Iστορία

Όπως έχω πει στην εισαγωγή, το ίδρυμα ΦΕΥ είναι υπαρκτό και οι ιστορίες μου γι αυτό είναι αληθινές.
Φυσικά κάθε εξιστόρηση είναι υποκειμενική, ακόμη κι αν πρόκειται για μαρτυρία μιας σκηνής στο δρόμο στην οποία δεν εμπλέκεται ο παρατηρητής.
Πέραν από τη διαφορετική αντιληπτική ικανότητα του καθενός μας,
πολλά συνήθως μας διαφεύγουν της προσοχής, διαφορετική είναι και η ιεραράρχισή μας για αυτά που μας γίνονται αντιληπτά.
Ένα γεγονός μπορεί για κάποιον να θεωρηθεί δευτερεύον και να υποβαθμιστεί ή και να αποσιωπηθεί ως αμελητέο,
ενώ το ίδιο γεγονός για κάποιον άλλο να θεωρηθεί πρωταγωνιστικό και η όλη ιστορία να λάβει διαφορετική εκδοχή.

Με την έννοια αυτή η ιστορία είναι μεν αληθινή, αλλά είναι υποκειμενική
καθώς η αφήγηση γίνεται από έναν μόνον από τους εμπλεκόμενους σ΄αυτήν.

Πώς Βρέθηκα στο Ίδρυμα

Η ιστορία με το διδακτορικό ξεκίνησε λίγο μετά που έκανα αίτηση για να διοριστώ στο ίδρυμα ως βοηθός.
Τότε για κάθε γνωστικό αντικείμενο μιας σχολής, υπήρχε μια έδρα, όπως λεγόταν, με έναν μόνον καθηγητή και το υπόλοιπο διδακτικό προσωπικό ήταν σε θέση βοηθών.
Αργότερα με την αλλαγή του πλαισίου νόμου για την παιδεία οι βοηθοί άρχισαν να εξελίσσονται και να καταλαμβάνουν διάφορες βαθμίδες καθηγητών.

Είχα αποφοιτήσει από το ίδρυμα και ο καθηγητής της έδρας σε ένα από τα βασικά μαθήματα της σχολής στο οποίο είχα κάνει την διπλωματική εργασία μου τη βρήκε καλή και μου πρότεινε να εργασθώ στο ίδρυμα στην έδρα του σε θέση βοηθού η οποία είχε κενωθεί.

Η πρόταση αυτή ήταν για μένα ιδιαίτερα ανακουφιστική και δέχτηκα αμέσως.

Η αμοιβή ενός βοηθού τότε ήταν κατά πολύ μικρότερη από αυτήν ενός μηχανικού σε κάποια δημόσια υπηρεσία και ακόμη πιο μικρή απ΄αυτήν ενός μηχανικού ελεύθερου επαγγελματία.
Συμφοιτητές μου που είχαν διοριστεί σε δημόσιους οργανισμούς, όπως για παράδειγμα η δική σας ΔΕΗ, έπαιρναν διπλάσιο και πλέον μισθό και είχαν και πολλές άλλες απολαβές που δεν είχε ένας βοηθός.
Ακόμη μεγαλύτερη ήταν τότε η αμοιβή ενός μηχανικού υπαλλήλου σε τεχνικές εταιρίες, καθώς υπήρχαν δουλειές, αρκετές μεγάλες εταιρίες της Λάδας είχαν αναλάβει μεγάλα έργα στη Μέσοανατολική επικράτεια του πλανήτη.

Γι αυτό, οι περισσότεροι βοηθοί, όσοι τουλάχιστον ήταν μηχανικοί, εργάζονταν παράλληλα και ως ελεύθεροι επαγγελματίες, είτε υπάλληλοι σε τεχνικές εταιρίες (δεν υπήρχε ασυμβίβαστο).

Ο λόγος που δέχθηκα αμέσως ήταν γιατί
- με απωθούσε η εμπορική διάσταση του ελεύθερου επαγγέλματος, δεν τα πήγαινα ποτέ μου καλά με τις χρηματικές συναλλαγές,
- η ιδέα του υπαλλήλου σε εταιρία με απωθούσε, επίσης, καθώς θα ήταν άμεση η αίσθηση της εξάρτησης και υπακοής σε κάποιον άλλο,
- η ιδέα του υπαλλήλου στο ευρύτερο δημόσιο δεν μου ήταν το ίδιο απωθητική, μου φαινόταν πιο κοντά στην κάπως ανεξάρτητη φύση μου, αλλά να διοριστείς τότε στο δημόσιο χρειάζονταν διασυνδέσεις.

Γι αυτό, η εργασία μου ως βοηθού σε πανεπιστήμιο φάνταζε ιδανική διέξοδος για μένα.
Ως άνθρωπος ήμουνα ιδιαίτερα ολιγαρκής και οι οικογενειακές υποχρεώσεις μου την εποχή εκείνη δεν ήταν σημαντικές.

Πίστευα ότι θα ήταν εύκολο να διατηρήσω την αυτονομία μου στα πλαίσια της λεγόμενης ακαδημαϊκής ελευθερίας.
Ύστερα με ενθουσίαζε ιδιαίτερα η εργασία μου σε περιβάλλον νέων ανθρώπων που ήταν οι φοιτητές.

Ανέκαθεν είχα ιδιαίτερη κλίση να συμβουλεύω άλλους, ακόμη και σε θέματα στα οποία προσωπικά αποτύγχανα παταγωδώς, όπως, για παράδειγμα, η διαχείριση των οικονομικών και η οργάνωση γενικά.
Για κάποιους οι συμβουλές μου φαινόντουσαν αποτελεσματικές.
Γιατί δεν τα κατάφερνα προσωπικά, εντάσσεται μάλλον στην ψυχοπαθολογία μου και δεν θέλω, ούτε μπορώ να την αναλύσω
( Πάντως έχω καταλήξει ότι ένας λόγος της προσκόλλησής μου στο ιστολογείν οφείλεται στην έκπληξή μου να βρίσκω κάθε φορά τα κείμενα στη θέση τους.
Δεν μου συμβαίνει αυτό συχνά).

Διάρθρωση της Ιστορίας

Η ιστορία λόγω της έκτασής της θα παρατεθεί σε συνέχειες.
Προβλέπονται οι παρακάτω θεματικές ενότητες:
- Εισαγωγή
- Τα γεγονότα της πρώτης περιόδου
- Τα γεγονότα της δεύτερης περιόδου
- Το γενικότερο περιβάλλον και κλίμα στο ίδρυμα
- Κάποιοι προβληματισμοί.

Βλ. και

- Επιστήμη και Χρήμα - Η Επιστολή Αποχώρησης Διαπρεπούς Επιστήμονα από την Αμερικανική Ένωση Φυσικών λόγω Ντροπής

Ο Σύγχρονος Πύργος της Βαβέλ

2011-06-21T07:24:00.000-07:00

Από το Nature News με τίτλο:

If the Titanic sank today, here's how the President,

the media and Wall Street would spin it (satire)

Τι θά λεγαν σήμερα οι ειδικοί και οι κρατικοί αξιωματούχοι αν βυθιζόταν ο Τιτανικός αλλά δεν ήθελε κανείς να το παραδεχθεί;
Η οικονομία των ΗΠΑ βυθίζεται και έχει κατακλυσθεί με πρωτοφανή όγκο νερού (που είναι το χρέος),
αλλά σχεδόν κανείς δεν είναι διατεθειμένος να παραδεχτεί το προφανές γεγονός ότι το πλοίο βουλιάζει.
Όπως και με τον Τιτανικό, οι περισσότεροι «ειδικοί» εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι η αμερικανική οικονομία δεν μπορεί να βυθιστεί, παρά τις προφανείς ενδείξεις ότι θα πρεπε να κατευθυνόμαστε προς τις σωστικές λέμβους.

Έτσι, σε πνεύμα κωμωδίας - η οποία είναι, σε τελευταία ανάλυση, αυτό που βλέπουμε στην Ουάσιγκτον αυτές τις μέρες - φανταστείτε τον Τιτανικό να χτυπάει σε ένα παγόβουνο, το 2011,
και μια σειρά ειδικών οι οποίοι όλοι προσπαθούν να εμφανίσουν το γεγονός με το δικό τους τρόπο.

Παρακάτω είναι αυτά που θα έλεγαν:

-Λευκός Οίκος, εκπρόσωπος τύπου:
Το παγόβουνο είχε τοποθετηθεί στον Ατλαντικό ωκεανό από τον Οσάμα Μπιν Λάντεν.

- Χημικός
Αυτό δεν είναι παγόβουνο. Είναι απλώς διοξείδιο του υδρογόνου σε στερεά κατάσταση.

-Αλ Γκορ:
Το παγόβουνο δεν θα υπήρχε εκεί, αν δεν έλιωναν οι πάγοι στους πόλους.

-Μέλος του κογκρέσου:
Βιαστείτε να περάσουμε νέο νόμο που να λέει ότι τα πλοία δεν βυθίζονται.

- Πρόεδρος Ομπάμα:
Ο Τιτανικός δεν βυθίζεται. Πρόκειται απλά για "υδρόβια δράση".

- Πρώην πρόεδρος Μπους:
Τα παγόβουνα είναι όπλα μαζικής καταστροφής που φυτεύτηκαν στον ωκεανό από τους τρομοκράτες.
Πρέπει να εκδικηθούμε τους τρομοκράτες των παγόβουνων!

-Πεντάγωνο:
Θα εξισορροπήσουμε την οπή στη μια πλευρά του πλοίου ανοίγοντας με ανατίναξη μια αντίστοιχη οπή στην άλλη μεριά.

- Επιθεωρητής TSA:
Δεν επιτρέπεται να μπείτε σε σωστικές λέμβους μέχρι να να γίνει πρωκτικός έλεγχος για εκρηκτικά.

- Γιατρός ειδικός για τον καρκίνο:
Δεν μπορούμε να σταθεροποιήσουμε την οπή στο πλοίο, αλλά με το θαύμα της χημειοθεραπείας μπορούμε να σας κάνουμε να υποφέρετε τόσο πολύ που να μην σας νοιάζει.

- Τραπεζίτης επενδύσεων της Wall Street
Μην ανησυχείτε, η κεντρική τράπεζα θα διασώσει όλο το νερό που μας κατακλύζει
Ο Τιτανικός είναι πολύ μεγάλος για να αστοχήσει.

- Έφηβη:
Μπορώ να στείλω μήνυμα με το iPhone μου και κάτω από το νερό;

- Γερουσιαστής Weiner:
Ναι, μπορείς και με την ευκαιρία να ένα ιδιαίτερα υποσχόμενο μήνυμα για σένα να με θυμάσαι.

- Μέσος Αμερικανός
Είναι ανοικτός ακόμη ο μπουφές του πλοίου;

- FDA (Οργανισμός φαρμάκων και τροφίμων):
Πιστεύουμε ότι το πλοίο βουλιάζει λόγω μόλυνσης E.coli που εξαπλώθηκε από το μαγειρείο.

CDC (οργανισμός υγείας):
Όλοι πρέπει να εμβολιαστούν πριν βυθιστεί το πλοίο για την περίπτωση που υπάρχει ιός γρίπης των καρχαριών στο νερό.

- Oπαδός κινήματος New Age:
Δεν υπάρχει οπή στο πλοίο, εκτός αν πιστεύετε ότι υπάρχει οπή στο πλοίο.

- Ακαδημαϊκός
Έχω δημοσιεύσει άρθρο που αποδεικνύει ότι το πλοίο δεν μπορεί να βυθιστεί.
Θα ήθελε κάποιος να το διαβάσει; Παρακαλώ;

- Δημοσιογράφος
Ο Τιτανικός έχει μια οπή στο πλάι του, αλλά επίσημες πηγές μας λένε ότι είναι μόνο "υδρόβια δράση" και δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας. Και εμείς τους πιστεύουμε.

- Ομοσπονδιακή τράπεζα:
Έχουμε αποφασίσει να ρίξουμε περισσότερο νερό στο πλοίο με την ελπίδα να επιπλεύσει.

- Ομοσπονδιακή κυβέρνηση:
Γεια σας, αυτές οι ξαπλώστρες φαίνονται αρκετά ωραίες. Ας τις επαναδιευθετήσουμε!

- Ιατρός
Πρέπει να παραγγείλουμε καμιά εικοσαριά αξονικές τομογραφίες στα πλευρά του πλοίου και τον λογαριασμό να στείλουμε στο εθνικό σύστημα υγείας πριν να έχουμε οποιαδήποτε ιδέα τι να κάνουμε.

- Αρνητιστής
Σταματήστε να μιλάτε για αρνητικά πράγματα. Επικεντρωθείτε στο θετικό και δεν θα χρειαστείτε σωσίβιο.

- Ρεαλιστής:
Το πλοίο βυθίζεται. Πρέπει να σκεφτείτε τρόπο να κρατηθείτε ζωντανοί.

- Αφελείς άνθρωποι
Μην ανησυχείτε. Αυτό το πλοίο δεν μπορεί να βυθιστεί.
Ακόμη και να βυθιστεί υπάρχει πλήθος σωστικών λέμβων.
Ακόμη κι αν δεν υπάρχουν αρκετές σωστικές λέμβοι όλοι έχουμε σωσίβια.
Ακόμη κι αν δεν έχουμε αρκετά σωσίβια, η κυβέρνηση θά ρθει να μας σώσει.

Ιδρυμα ΦΕΥ – Μίνι Πυρηνικό Ατύχημα

2011-03-30T10:06:00.000-07:00

Εισαγωγή ....................................................................................................... Πλανήτης ΦΕΥ

Όπως είχαμε πει στην εισαγωγή και τη γενική περιγραφή του πλανήτη ΦΕΥ, το ίδρυμα ΦΕΥ λειτουργεί στη Λάδα, περιοχή του πλανήτη με μεγάλη παραγωγή και χρήση λαδιού.
Είναι ένα από τα λεγόμενα ανώτατα αιδεία (τα δικά σας ανώτατα εκπαιδευτήρια).

Το όνομα ΦΕΥ μερικοί λένε ότι είναι από το ΦΕΥΓΑ.
Άλλοι ισχυρίζονται ότι είναι η αρχαιοελληνική απόδοση του Αλίμονο.
Κάποιοι λένε ότι αυτό δεν ήταν το επίσημο όνομα του ιδρύματος. Δεν ήταν το όνομα με το οποίο ήταν καταχωρημένο στα κατάστιχα.
Έτσι το αποκαλούσαν κάποιοι που είχαν εργαστεί σ΄αυτό.
Οι απέξω το αποκαλούσαν με το επίσημο όνομά του που ήταν τριγράμματο κι αυτό, αλλά πιο επιβλητικό.
Το ίδρυμα ήταν ξακουστό στην επικράτειά του. Πολλοί συναγωνίζονταν να εισέλθουν σ΄αυτό, άλλοι ως τρόφιμοι και άλλοι ως εργαζόμενοι.

Ο φίλος μου ο Φευγανός εργαζόταν στο ίδρυμα ΦΕΥ και μου είχε υποσχεθεί μια διεξοδική περιγραφή των πεπραγμένων του ιδρύματος.
Λόγω της επικαιρότητας των πυρηνικών, του ζήτησα να παρακάμψει προς το παρόν την περιγραφή του ιδρύματος και να μας εκθέσει κάποια ιστορία με ραδιενέργεια που, όπως μου είχε πει, είχε εκτυλιχθεί στο ίδρυμα παλιά.
Του ζήτησα, επίσης, να αποφύγει περαιτέρω γλωσσικούς ιδιωματισμούς, πέραν αυτών που έχει εκθέσει στη γενική περιγραφή του πλανήτη,

Ιδού η έκθεση του φίλου Φευγανού:

1ο Επεισόδιο με Ραδιενεργές Πηγές

Στο υπόγειο ενός εργαστηρίου μιας από τις σχολές του ιδρύματος στην οποία εργαζόμουν βρισκόταν ένας ερασιτεχνικός σκοτεινός θάλαμος. Εκεί εμφάνιζα τις φωτογραφίες από τα πειράματα του εργαστηρίου.

Κάποια μέρα εισήλθε στο χώρο συνεργάτης του εργαστηρίου, συγγενής του διευθυντή, ο οποίος εργαζόταν σε ένα άλλο ερευνητικό ίδρυμα, εκτός του ΦΕΥ, σε ένα ίδρυμα πυρηνικών ερευνών, κάτι σαν τον δικό σας Δημόκριτο.

Μου ζήτησε να σηκωθώ από τον ξύλινο πάγκο που καθόμουν για να πάρει κάτι που ήταν από κάτω.
Αυτό που ήταν από κάτω ήταν μια ραδιενεργή πηγή.

Την πηγή θα την μετέφερε σε κάποια οικοδομή για ακτινογράφηση του οπλισμού της ώστε να εντοπιστεί η θέση και το μέγεθος των ράβδων του.

Η διαδικασία ακτινογράφησης του οπλισμού είναι ίδια ακριβώς μ αυτήν του ανθρώπινου σκελετού.
Ο οπλισμός αποτελεί κατά κάποιο τρόπο το σκελετό των δομικών στοιχείων της κατασκευής και, όπως και ο ανθρώπινος σκελετός, έχει μεγαλύτερη πυκνότητα (είναι από χάλυβα) από το σκυρόδεμα που τον περιβάλλει, το οποίο αποτελεί, κατά κάποιον τρόπον, τους μύες των στοιχείων.

Την αρμοδιότητα για τη διενέργεια ακτινογραφήσεων στις κατασκευές την είχε το ίδρυμα των πυρηνικών ερευνών.
Για κάποιον λόγο τον οποίο δεν γνώριζα είχε εκχωρηθεί αυτή η αρμοδιότητα και στο εργαστήριο στο οποίο εργαζόμουν. Έτσι νόμιζα. Αυτό μας είχαν πει.

Φυσικά μια ραδιενεργή πηγή δεν είναι μια οποιαδήποτε συσκευή την οποία ακουμπάς όπου βρεις.
Διαμαρτηρήθηκα για το γεγονός της, ας πούμε, επιπολαιότητας αυτής, στο συγγενή και το διευθυντή.

Και οι δύο με διαβεβαίωσαν ότι δεν υπάρχει θέμα, δεν απαιτούνται προφυλακτικά μέτρα. Γνωρίζει ο συγγενής, είναι ειδικός.
Αν και για μένα, με βάση την πολύχρονη εμπειρία μου στο ίδρυμα, η ιδιότητα του ειδικού κάθε άλλο παρά με καθησύχαζε, δεν επέμεινα. Δεν με έπαιρνε, καθώς λέτε και εσείς.

Καλού κακού, φρόντισα από την ημέρα εκείνη και μετά να μην κάθομαι πάνω στην πηγή η οποία συνέχισε να αποθηκεύεται στον ίδιο χώρο.

Μετά κάποια χρόνια κοινοποιήθηκε στους τεχνικούς του εργαστηρίου εγκύκλιος για επίδομα ραδιενέργειας σε όσους βρίσκονταν σε χώρους με ραδιενεργές πηγές.
Οι τεχνικοί του εργαστηρίου συμπλήρωσαν το όνομά τους στη σχετική λίστα και την πήγαν στον διευθυντή να την υπογράψει.

Και τότε ποιος είδε τον Κύριο και δε φοβήθηκε, όπως λέτε εσείς σε παρόμοιες καταστάσεις.
Εκνευρισμένος, έσχισε τη λίστα γιατί, όπως τους είπε, θα πήγαινε φυλακή. Αυτό ήθελαν;
Τώρα το τι ήθελαν οι τεχνίτες δεν θα το σχολιάσω. Δεν είναι του παρόντος.

Πάραυτα, ο σφόδρα ενοχλημένος διευθυντής έδωσε εντολή στο συγγενή να ξεφορτωθεί τις πηγές.
Για να βρίσκονταν ραδιενεργές πηγές στο εργαστήριο χρειάζονταν άδεια από το ίδρυμα πυρηνικών ερευνών από το οποίο τις είχε πάρει ο συγγενής.
Η άδεια δεν υπήρχε, δεν μπορούσε να δοθεί, γιατί δεν είχε κατασκευαστεί ο ειδικός αποθηκευτικός χώρος που απαιτούσαν οι αντίστοιχες προδιαγραφές.
Οι πηγές φύγανε. Πρόβλημα ουδέν, κατά πως εκτίμησε ο κύριος διευθυντής.

Θα εκπλήσσεστε, μάλλον, με το μέγεθος της ανευθυνότητας του διευθυντή.
Ο διευθυντής, όμως, ήταν διεθνούς κύρους επιστήμονας, πρόεδρος αρκετών διεθνών ενώσεων.
Είχε μάλιστα συγγράψει μεταξύ των άλλων και για την ασφάλεια των εργαζομένων.
Και εν γένει ήταν απασχολημένος να αρθρογραφεί και να καυτηριάζει τα κακώς κείμενα στην κοινωνία γενικώς.

Δεν ασχολιόταν με τέτοιου τύπου πεζά θέματα .

2ο Επεισόδιο με Ραδιενεργές Πηγές

Στο ίδιο εργαστήριο αρκετά χρόνια μετά, ο διευθυντής συνταξιοδοτήθηκε και ήρθε νέος.
Επειδή το εργαστήριο επί της θητείας του προηγούμενου είχε κυριολεκτικά διαλυθεί, ο νέος άρχισε τη φασίνα και τις αλλαγές.

Τους λόγους της διάλυσης τους παρακάμπτω προς το παρόν να μην σας πέσουν πολύ βαρείς.

Διάφορα άχρηστευμένα όργανα και συσκευές μεταφέρονταν στον εξωτερικό χώρο του εργαστηρίου για να πεταχθούν.
Ανάμεσα σ΄αυτά που περίμεναν έξω για πέταμα είδα κάτι που έμοιαζε με κάτι που το είχα ξαναδεί.
Πλησιάζω και βλέπω το γνωστό ραδιενεργό σύμβολο και την νεκροκεφαλή, σύμβολο κατατεθέν για πυρηνική πηγή.

Ρωτώ τους δύο εργαζόμενους από την Αλμπάνια που τους είχε ανατεθεί ο καθαρισμός από που την πήραν αυτή τη..... χαλασμένη συσκευή.
Παρεμβαίνει τεχνίτης, εργαζόμενος του εργαστηρίου, και με διαβεβαιώνει ότι δεν ήταν τίποτα άξιο λόγου. Μια παλιά πηγή για πέταμα. Έτσι του είπε ο Κ, μέλος του διδακτικού προσωπικού του ιδρύματος και συνεργαζόμενος με τον προηγούμενο διευθυντή.

Η ...αβλαβής αυτή συσκευή ήταν καμουφλαρισμένη πίσω από ένα σάκο άμμο στο χώρο κάτω από τη σκάλα που οδηγούσε από το ισόγειο στον κύριο χώρο του εργαστηρίου που γινόντουσαν τα πειράματα.
Άραγε, είχε ξεμείνει από τις παλιές ή είχε μεταφερθεί αργότερα για τις μπίζνες κάποιου άλλου από τα παιδιά-συνεργάτες του προηγούμενου διευθυντή;

Στη συγκέντρωση που έγινε υπό την προεδρία του νέου διευθυντή δεν κατέστη δυνατή η εξιχνίαση της προέλευσης της πηγής.
Επικράτησε ιλαρή ατμόσφαιρα. Οι «συνάδελφοι», όπως λέτε και σεις, συνεργάτες του προηγούμενου διευθυντή, καλαμπούριζαν με τις αδικαιολόγητες αιτιάσεις μου, θέλοντας να υποβαθμίσουν το θέμα.
Όταν, μάλιστα, τους θύμισα ότι για χρόνια ολόκληρα καθόμουνα πάνω στις παλιές πηγές, συναγωνίζονταν ο ένας τον άλλο στην εφευρετικότητα των πειραγμάτων τους για την ενοχλητική "ιδιορρυθμία" μου, εν γένει, και ειδικά στα θέματα εκπαίδευσης και έρευνας, που τότε πια έβρισκε τη ραδιενεργή εξήγησή της.

Καταφέραμε, πάντως, να συμφωνήσουμε ότι η πηγή έπρεπε να απομακρυνθεί το συντομότερο από τον προαύλιο χώρο του εργαστηρίου, καθώς ήταν χώρος διέλευσης μαθητών γειτονικού δημοτικού σχολείου και ότι η αποκομιδή της θάπρεπε να γίνει σε ειδικό χώρο.

Ειδοποιήθηκε ο διευθυντής της σχολής πυρηνικής τεχνολογίας του ιδρύματος ΦΕΥ να έρθει να την παραλάβει και να επιμεληθεί αυτός την αποκομιδή της.
Ο διευθυντής έστειλε αμέσως τεχνικό του εργαστηρίου της σχολής με μετρητή ακτινοβολίας και την εντολή να μην πει σε κανέναν τα αποτελέσματα των μετρήσεων παρά μονον στον ίδιο.

Η μέτρηση όμως ήταν τόσο προβληματική που ο εργαζόμενος δεν μπόρεσε να κρύψει την ταραχή του.
Σε επίμονες ερωτήσεις μας για τον βαθμό επικινδυνότητας της πηγής, μας είπε ότι είναι αρκετά ενεργή και μας συμβούλεψε να την φωτογραφήσουμε (γιατί άραγε, διερωτηθήκαμε τότε) από απόσταση πριν μεταφερθεί αλλού.
Μετά την ενημέρωση του, ο διευθυντής αποχώρησε αμέσως από σύσκεψη στην οποία συμμετείχε και κατέφθασε με ειδικό όχημα και πήρε την πηγή.

Με τον νέο δικό μας διευθυντή του εργαστηρίου συντάξαμε έγγραφο στο οποίο ζητούσαμε να μας απαντήσει το εργαστήριο της πυρηνικής τεχνολογίας για την επικινδυνότητα της πηγής.
Ο διευθυντής του μας απάντησε ότι η πηγή ήταν ανενεργή, ότι την τοποθέτησε κάτω από τη σκάλα του εργαστηρίου του και η ακτινοβολία που μέτρησε (προφανώς από πάνω από τη σκάλα) ήταν αμελητέα.
Toυ απευθύναμε δεύτερη επιστολή ζητώντάς του να εκτιμήσει ξανά την διακινδύνευση του προσωπικού του εργαστηρίου λαμβάνοντας υπόψη, ως ώφειλε, την ακτινοβολία της πηγής τα χρόνια που ήταν σε πλήρη ισχύ και του υπενθυμίζαμε ξανά ότι η σκάλα κάτω από την οποία ήταν κρυμμένη η πηγή ήταν επισκέψιμη και από το κάτω μέρος της.

Επειδή δεν υπήρξε απάντηση, ζητήσαμε να εξετάσει την πηγή ειδικός και να αποφανθεί αυτός.
Ο ειδικός είδε μια πηγή-αντίκα που δεν ήταν η «δική μας».
Τότε καταλάβαμε γιατί ο απεσταλμένος του κυρίου διευθυντή μας είχε συστήσει τη φωτογράφησή της.

Δυστυχώς, όμως, το φιλμ, αν και σε αρκετή απόσταση από την πηγή και σε ελεύθερο χώρο, είχε καεί.

Και αυτός ο διευθυντής ήταν μεγάλος επιστήμονας, σαν αυτούς που βλέπετε να βγαίνουν στις τηλεοράσεις σας και να σας καθησυχάζουν για τη Φουκουσίμα σας.

Συνεχίζεται

Βλ. και
- Οι Αφύλακτοι Παιδότοποι των Μεγάλων

Μια Ανάμνηση του Χρόνου που Πέρασε - Θέαμα και Μεγαλείο

2010-12-31T06:46:00.000-08:00

. Θέαμα.
Μεγαλείο ενός Παιδιού

«Αυτό είναι κουτσό. Άχρηστο» του απαντά.
«Θα σας δώσω όσα έχω» επιμένει ο μικρός
«Άκουσε, αγόρι μου, δεν είναι καλή αγορά. Ούτε να παίξεις μαζί του δεν μπορείς ούτε να τρέξεις» επιμένει ο ιδιοκτήτης.Δεν έχει δει πως ο μικρός πελάτης έχει πρόβλημα κινητικότητας.
Όταν το διαπιστώνει, είναι πια αργά...
βλ. Συγκλονιστικό!
Mεγαλείο ενός Μεγάλου

Οι Αρειανοί που Κατέλαβαν τη Γη

2010-11-23T13:22:00.000-08:00

Στην κωμωδία του 1996 "Mars Attacks" οι εξωγήινοι από έναν

τεχνολογικά ανώτερο πολιτισμό παρουσιάζονται με έναν τεράστιο εγκέφαλο.

Γελάνε με την αφέλεια των ανθρώπων και με διάφορους τρόπους καταφέρνουν

να τους εξολοθρεύουν κάνοντας παράλληλα και την πλάκα τους.

Μέχρις ότου, εκεί όπου πάει να χαθεί κάθε ελπίδα για την ανθρωπότητα,

ο ήχος από ένα τραγούδι του Elvis τους νικά κάνοντας τους εγκεφάλους τους

να εκρήγνυται μην μπορώντας να αντέξει την rock' en roll μουσική..

.
Ο Dr. Sheldon Lee Cooper είναι πρωταγωνιστής στην σειρά

Bing Bang Theory που κάνει θραύση διεθνώς.
Είναι ένας θεωρητικός φυσικός με IQ 187 και δύο ντοκτορά.

Υπολογίζει τα πάντα με μαθηματική λογική, είναι κυνικός,

δεν αντιλαμβάνεται την ειρωνεία, τον σαρκασμό, το χιούμορ

και έχει παντελή έλλειψη ταπεινοφροσύνης (στοιχεία από wikipedia).

Είναι ένας τύπος που βρίσκεται όλο και συχνότερα ανάμεσά μας,
GREEK RIDER Η ορθολογικοποίηση της βλακείας
.

.
.

Από το σχόλιο του VZolotas

στην παραπάνω ανάρτηση στο ιστολόγιο GREEK RIDER

Είναι δύσκολο να κάνεις κάποιον να καταλάβει κάτι

όταν ο μισθός του εξαρτάται από την μη κατανόησή του"

Upton Sinclair (1935)

Οι Αρειανοί που κατέλαβαν την Γη, νομίζω ότι είναι οι Εταιρίες, που πλέον συγκροτούν το καθεστώς της Εταιριοκρατίας.

Οι Εταιρίες είναι οργανισμοί (πλάσματα) με σώμα και εγκέφαλο και με δικό τους ιδιαίτερο συμφέρον.

Οι Εταιρίες υλοποιούν ένα συγκεκριμένο πρότυπο λόγων, που μόνο αυτό εξασφαλίζει την επιβίωσή τους.

Ως κυρίαρχοι έχουν την δυνατότητα να αγοράζουν ανθρώπους, που είναι υποχρεωμένοι να σκέφτονται και να δουλεύουν μέσα στα πλαίσια αυτού του προτύπου.

Όλη η κοινωνική οργάνωση είναι τέτοια, που από παιδιά πλέον οι άνθρωποι μαθαίνουν ως λογικό και ορθό, μόνο ότι συμφέρει στην Εταιριοκρατία. .

Αυτό κάνουν οι γονείς τα σχολεία, η εκκλησία το κράτος τα πανεπιστήμια.

..
Είμαστε υπό κατοχή και πρέπει να προσαρμοζόμαστε στα συμφέροντα του κατακτητή, για να εξασφαλίσουμε μια μερίδα επιβίωσης. .

Αυτή η προσαρμογή δημιουργεί τον μονοσήμαντο άνθρωπο.

Όμως λόγος του ανθρώπου δεν είναι ο λόγος της Εταιριοκρατίας.

.
Λόγος του ανθρώπου είναι αυτός που δημιουργήθηκε στις κοινότητες των ανθρωπίδων, όταν κτίζονταν ταυτόχρονα και διαδραστικά ο εγκέφαλος και οι θεσμοί.
Η ζωική ατομικότητα ενσωματώθηκε στους θεσμούς και οι θεσμοί ενσωματώθηκαν ως εγκέφαλος.
Δημιουργήθηκε η ΟΥΣΙΑ του ανθρώπου, που αντανακλά την πιο ισορροπημένη στιγμή ανάμεσα στο ζώο και την κοινότητα. Ή αλλιώς, ανάμεσα στην ουσία του ζώου και την εξουσία της κοινότητας.

.
Η επίτευξη της ΟΥΣΙΑΣ, ήτοι του ανθρώπου, ήταν μια μακροχρόνια επώδυνη με πολλά θύματα διαδικασία τυφλών δραστηριοτήτων.
Από τις πολλές αγέλες ανθρωπίδων μόνο 5 ή 6 κατάφεραν να ολοκληρωθούν σε ανθρώπους όπως είμαστε σήμερα. Κάποιοι ανθρωπίδες διέκοψαν τις διαδικασίες δοκιμών, γλύτωσαν τον αποδεκατισμό και έγιναν χιμπατζήδες κλπ. Άλλοι ρισκάρισαν και χάθηκαν για πάντα.

Σε κάθε περίπτωση, αυτοί που μείναμε κουβαλάμε μια κοινή κληρονομιά, αυτή της ΟΥΣΙΑΣ. Κάθε ανθρώπινο πλάσμα την ώρα που γεννιέται φέρει στον εγκέφαλό του όλα τα νευρωνικά δίκτυα και όλες τις πιστοποιήσεις. Ενεργοποιείται με το τρυφερό χάδι, τον ψύθιρο, το παιγνίδι.
Η συνθήκη που δημιούργησε την ΟΥΣΙΑ είναι ο ΛΟΓΟΣ που αναζητούμε για να την επαναφέρουμε.
Κάθε φευγαλέα μέσα μας σύλληψη της ΟΥΣΙΑΣ, είναι η κινητήρια δύναμη για να αναζητούμε τους ΛΟΓΟΥΣ (συνθήκες) που την ζωντανεύουν και την διασφαλίζουν.

Έτσι και άνθρωπος νοιώσει την εμπειρία της ΟΥΣΙΑΣ, την έχει βάψει. Θα είναι υποχρεωμένος να δημιουργήσει τις κατάλληλες κοινωνικές συνθήκες, ή θα παίρνει υποκατάστατα προϊόντα και θα απομακρύνεται πιο πολύ.
Γιαυτό και οι έξυπνοι καταδικάζουν τον εαυτό τους να μην μπουν στην εμπειρία της ΟΥΣΙΑΣ, που με τρόμο υποψιάζονται. Κατάσταση ανθρωπίδη.

Είναι φανερό ότι ο ΛΟΓΟΣ είναι μέσα σε όλα τα πράγματα, γιαυτό προτείνω να διαβάσετε ένα πολύ μικρό βιβλιαράκι 54 σελίδες με τίτλο.
Γεωμετρία Φ του κόσμου του μικρού του μέγα !
Αφορά την δημιουργία του κόσμου μέχρι το πρωτόνιο νετρόνιο. Μπορείτε να παραβλέψετε τα ελάχιστα μαθηματικά.
Θα καταλάβετε την δύναμη του Λόγου.

Πόσο απλά και λογικά είναι όλα όσα σας τα παρουσιάζουν πολύ δύσκολα, για να σας υποτάσσουν.
Ανάρτηση στο http://www.treesoft.gr/

Βλ. και

- Πρεσβεία στον ΟΗΕ για τους Γήινους Εξωγήινους ;

Oι παλιοί Δάσκαλοι

2010-10-09T07:20:00.000-07:00

Καλό Πανεπιστήμιο είναι αυτό που σε βάζει στην διαδικασία

να αμφισβητήσεις τα πάντα.
Καλό Πανεπιστήμιο, είναι αυτό που όσο προχωράς, σε βάζει στην διαδικασία

να πεις «γαμώτο, πως στο διάβολο κατάφερα να μην …«ξέρω» τίποτα».
Καλό Πανεπιστήμιο είναι αυτό που σου δίνει τα εργαλεία να γκρεμίσεις

βεβαιότητες, θεωρήματα, και ναι ρε γαμώτο στις μεγάλες,

στις κορυφαίες του τις στιγμές να γκρεμίσεις ΚΑΙ αξιώματα.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ : Από τα ΑΕΙ στις ΑΕ

Από το σχόλιο του Aldebaran

στην παραπάνω ανάρτηση στο ιστολόγιο ΚΑΤΕΡΙΝΑ

Κάποτε... πριν μερικές χιλιάδες χρόνια... σε τούτα 'δω τα ίδια χώματα... οι Δάσκαλοι δίδασκαν τη Γνώση...

Κι η Γνώση τότε δεν έμπαινε σε κουτιά και τίτλους... Πολιτικός μηχανικός, ψυχολόγος, οικονομολόγος, γιατρός...

Οι Δάσκαλοι τότε άρχιζαν τη διδασκαλία με τη γέννηση του κόσμου... συνέχιζαν με τη φύση του ανθρώπου... προχωρούσαν στην ιατρική... τη φαρμακολογία... τα μαθηματικά... την αστρονομία... για να επιστέψουν τη διδασκαλία τους με τη φιλοσοφία...

Κάθε Δάσκαλος ήταν ευτυχής με ένα μαθητή... με πέντε... με δέκα... με δώδεκα...

Η δουλειά του Δασκάλου δεν ήταν να μπει στην Ακαδημία ή στο Λύκειο ή στο Στοά ή στον Κήπο και "να τα πει"... αλλά να ΔΙΔΑΞΕΙ... Δηλαδή να μεταβιβάσει την (τότε) Γνώση στους μαθητές του με όπλο τον Διάλογο... Αυτήν την τόσο ευχάριστη κι ενδιαφέρουσα διαδικασία της ανάμειξης των μυαλών δασκάλου και μαθητή, σε μια δημιουργική και παραγωγική και τους δυο σύζευξη...

Δείτε πού φτάσαμε σήμερα κατατεμαχίζοντας τη γνώση... τόσο που να αφιερώνονται ζωές ολόκληρες σ' ένα γονίδιο... σ' έναν ιό...

Κι ο μεν ιός καλώς απασχολεί ζωές ερευνητών κι ερευνητών... Το Νόμπελ, όμως, που θα κερδηθεί, θάχει χαρίσει στους νομπελίστες τη Σοφία;

Δείτε τους μεγάλους Δασκάλους της εποχής μας: Plank, Einstein, Penrose, Hawking, Prigogine... Κάποια στιγμή εγκατέλειψαν τα εκπληκτικής τεχνολογίας όργανα... άφησαν κάτω τους υπολογιστές... και κάθισαν να σκεφτούν τι φαίνεται να υπάρχει πιο πέρα... πιο πέρα... κι ακόμα πιο πέρα...

Προσπάθησαν να ψηλαφίσουν τη Γνώση... "Το είδαν περίεργα", λένε κάποιοι παλιοί μου φίλοι... "Γύρισαν πίσω στις ρίζες της Γνώσης", λέω εγώ...

Ο Εφιάλτης της Περσεφόνης - Ο Προφητικός Νίκος Γκάτσος

2010-10-04T07:51:00.000-07:00

. www.youtube.com/watch?v=MDCfsQFNIO4&feature=related

..
Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα
κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο...
τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο!

Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης,
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς!

Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες,
ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο...
τώρα πετάνε αποτσίγαρα οι τουρίστες
και το καινούργιο παν να δουν διϋλιστήριο.

Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης,
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς!

Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία
κι ήταν ευχή του κάμπου τα
βελάσματα...
τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία
άδεια κορμιά σιδερικά
παιδιά κι ελάσματα.

Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης,
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς!

.Aπό το ιστολόγιο CODEHEALTH
με τίτλο Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ

"Δεν θα μπορούσε να έχει γραφτεί κάποιο τραγούδι περισσότερο προφητικό για τις μέρες που ζούμε από τον Εφιάλτη της Περσεφόνης του Νίκου Γκάτσου το οποίο μελοποίησε ο Μάνος Χατζιδάκις πριν από τριάντα περίπου χρόνια.

Ο στίχος του Γκάτσου είχε προβλέψει την τσιμεντοποίηση του Αττικού τοπίου και την οικολογική καταστροφή:

εκεί που φύτρωνε φλυσκούνι κι άγρια μέντα, κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο, τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.

Ο στίχος επίσης προφητεύει την κυριαρχία των εργολάβων και τον εγκλεισμό στα διαμερίσματα του ανθρώπινου δυναμικού που έφτανε μαζικά στις πόλεις σε αναζήτηση φτηνού μεροκάματου, λόγω του μαρασμού και της φτώχειας που σκίασε την ελληνική επαρχία μετά τον εμφύλιο.

Συνεχίζει ο Νίκος Γκάτσος να βλέπει προφητικά μέσα στη γυάλινη ποητική σφαίρα:

εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες ευλαβικά πριν μπούν στο θυσιαστήριο, τώρα πετάνε τα αποτσίγαρα οι τουρίστες και το καινούργιο παν να δούν δυιλιστήριο.

Στην ουσία προβλέπει την αποπομπή των πνευματικών αξιών και τον πόλεμο εναντίον της ελληνικής παιδείας-γλώσσας που ουσιαστικά ξεκίνησε την εποχή Γεωργίου Ράλλη και κορυφώθηκε προοδευτικά μέσα στις επόμενες δεκαετίες της μεταπολίτευσης.

Και βέβαια η εκφύλιση των πνευματικών αξιών συνοδεύθηκε από παράλληλη αύξηση της δύναμης των αγορών που οδήγησε σήμερα στην κυριαρχία της αντίληψης ότι τα πάντα μπορεί να συνιστούν χρηματιστηριακό προιόν πχ η υγεία, ο αθλητισμός, τα κράτη, η εθνική περιουσία, τελικά και ο ίδιος ο άνθρωπος.

Παράλληλα ο Γκάτσος προβλέπει την κυριαρχία του πετρελαίου (η αποθέωση των διυλιστηρίων), την εκπόρνευση του ελλαδικού κόσμου μέσω της ανάπτυξης του περιηγητικού εμπορίου και την άνευ όρων διάθεση της ελληνικής παράδοσης στα ξένα και ντόπια τουριστικά πρακτορεία."

Τεχνολογία - Περιστέρι : 0 - 1

2010-09-12T11:52:00.000-07:00

"Όταν σβήσει το ηλεκτρικό μας θα χαθεί ο πολιτισμός μας"

Επιτοίχιος στοχασμός

www.youtube.com/watch?v=jEjUAnPc2VA&feature=player_embedded

Ο Εμπνευσμένος Λόγος μιας Μαθήτριας

2010-09-03T08:22:00.000-07:00

Από το http://americaviaerica.blogspot.com/

με τίτλο Coxsackie-Athens Valedictorian Speech 2010

Υπάρχει η ιστορία ενός νέου, σοβαρού μαθητή του Zen ο οποίος πλησίασε τον δάσκαλό του και τον ρώτησε
" Αν εργαστώ πολύ σκληρά και με επιμέλεια, πόσο καιρό θα μου πάρει να βρω το Zen» ;
Ο δάσκαλος αφού το σκέφτηκε απάντησε: " δέκα χρόνια . .
"Ο μαθητής ξαναρώτησε:
"Αν όμως εργαστώ πραγματικά σκληρά και αφοσιωθώ εντελώς σ΄αυτό, πόσο καιρό θα μου πάρει; »
Ο δάσκαλος απάντησε "Τότε, είκοσι χρόνια" .
"Αν πραγματικά εργαστώ, σκληρά, πολύ σκληρά γι αυτό, πόσο θα μου πάρει; " ξαναρώτησε ο μαθητής.
" Τριάντα χρόνια ", απάντησε ο δάσκαλος.
"Μα, δεν καταλαβαίνω », είπε ο μαθητής απογοητευμένος.
" Κάθε φορά που λέω ;oτι θα εργαστώ πιο σκληρά, λέτε ότι θα μου πάρει περισσότερο χρόνο. Γιατί το λέτε αυτό; " 
Και ο δάσκαλος απάντησε:
"Όταν έχεις ένα μάτι στο στόχο, έχεις μόνο ένα μάτι στο δρόμο. "
.
Αυτό είναι το δίλημμα που έχω αντιμετωπίσει στα πλαίσια του αμερικανικού εκπαιδευτικού συστήματος.
Έχουμε επικεντρωθεί τόσο σε ένα στόχο, είτε να περάσουμε στις εξετάσεις, ή να αποφοιτήσουμε πρώτοι στην τάξη.
Με τον τρόπο αυτό, όμως, δεν μαθαίνουμε πραγματικά. Κάνουμε ό, τι χρειάζεται για την επίτευξη του αρχικού στόχου μας .
Μερικοί ίσως να σκέφτεστε:
"Και λοιπόν, αν έχεις περάσει τις εξετάσεις, ή έχεις αποφοιτήσει πρώτη, δεν έχεις μάθει κάτι;
Ναι, κάτι έχω μάθει, αλλά όχι όλα όσα θα μπορούσα να είχα μάθει.
.
Ίσως, το μόνο που έμαθα είναι πώς να απομνημονεύω ονόματα, τοποθεσίες και ημερομηνίες που αργότερα θα ξεχάσω, για να καθαρίσει το μυαλό μου για την επόμενη εξέταση.
Το σχολείο δεν είναι αυτό που θα μπορούσε να είναι.
.
Για τους περισσότερους νέους το σχολείο σήμερα είναι ένας ένας τόπος όπου αποφασίζουν ότι ο στόχος τους είναι να φύγουν όσο γίνεται πιο σύντομα.
.
Σήμερα τον πραγματοποιώ αυτό το στόχο. Αποφοιτώ.
Θα πρεπε να το βλέπω ως μια θετική εμπειρία, όταν μάλιστα βρίσκομαι στην κορυφή της τάξης μου.
Ωστόσο, εκ των υστέρων, δεν μπορώ να πω ότι είμαι πιο ευφυής από τους συμμαθητές μου.
Μπορώ μόνο να πω ότι ήμουνα η καλύτερη στο να κάνω ότι μου λέγανε και στο να συμμορφώνομαι με το σύστημα εργασίας.
.
Σήμερα, στέκομαι εδώ και υποτίθεται ότι είμαι υπερήφανη που έχω ολοκληρώσει αυτή την περίοδο εκμάθησης και κατήχησης.
Το φθινόπωρο θα προχωρήσω στην επόμενη φάση που αναμένεται από εμένα, προκειμένου να πάρω ένα χαρτί που θα πιστοποιεί ότι είμαι σε θέση να εργαστώ.
.
Αλλά αμφισβητείται ότι είμαι άνθρωπος, στοχαστής, περιπλανητής – και όχι εργαζόμενος.
.
Εργαζόμενος είναι κάποιος που είναι παγιδευμένος να επαναλαμβάνει - σκλάβος του συστήματος που έχει συγκροτηθεί πριν από αυτόν.
.
Τώρα, έχω επιτύχει να αποδείξω ότι ήμουν ο καλύτερος σκλάβος.
Έκανα αυτό που μου είπαν στο έπαρκο.
Ενώ άλλοι κάθονταν στην τάξη και σκέφτονταν να γίνουν αργότερα μεγάλοι καλλιτέχνες, εγώ καθόμουνα στην τάξη για να κρατάω σημειώσεις και να γίνω ένας μεγάλος επιτυχών των εξετάσεων.
Ενώ άλλοι μπορεί να ερχόντουσαν χωρίς να έχουν κάνει τη δουλειά στο σπίτι, γιατί ασχολιόντουσαν με τα ενδιαφέροντά τους, εγώ δεν παρέλειψα ποτέ καμία εργασία μου.
Ενώ άλλοι έγραφαν στίχους και μουσική, εγώ αποφάσιζα να αποκτήσω επιπλέον πιστωτικές μονάδες, παρόλο που δεν τις είχα ανάγκη.
.
Έτσι, αναρωτιέμαι, γιατί να θέλω ακόμη αυτή τη θέση;
Σίγουρα, την κέρδισα, αλλά τι θα βγει απ΄αυτό;
Όταν θα φύγω από το εκπαιδευτικό ίδρυμα, θα είμαι επιτυχημένη ή χαμένη;
Δεν έχω καθόλου ιδέα τι θέλω να κάνω με τη ζωή μου.
Δεν έχω κανένα ενδιαφέρον, γιατί έβλεπα τις σπουδές μου ως έργασία και διακρίθηκα σε όλα τα θέματα μόνο και μόνο για να υπερέχω, όχι για να μάθω.
Και ειλικρινά , τώρα είμαι φοβισμένη.
.
Ο John Taylor Gatto, συνταξιούχος δάσκαλος και ακτιβιστής, επικριτικός της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, υποστηρίζει:
« Θα μπορούσαμε να ενθαρρύνουμε τις καλύτερες ποιότητες της νεότητας –την περιέργεια , την περιπέτεια , την προσαρμοστικότητα, την ικανότητα για κατανόηση και έκπληξη απλά με μεγαλύτερη ευελιξία ως προς το χρόνο , τα κείμενα και τις εξετάσεις, προετοιμάζοντας τα παιδιά για πραγματικά υπεύθυνους ενήλικες και δίνοντας σε κάθε μαθητή την αυτονομία που χρειάζεται για να αναλαμβάνει κατά καιρούς και να διαχειρίζεται κινδύνους.
Αλλά δεν το κάνουμε αυτό ».
.
Μέσα σε αυτά τα τείχη του ιδρύματος, αναμένεται να είμαστε όλοι το ίδιο.
Είμαστε εκπαιδευμένοι να περνάμε κάθε τυποποιημένη εξέταση, και εκείνοι που αποκλίνουν και βλέπουν το φως μέσα από διαφορετικό φακό είναι άχρηστοι για το σύστημα της δημόσιας εκπαίδευσης και αντιμετωπίζονται με περιφρόνηση.
.
H L Mencken έγραψε στο The American Mercury τον Απρίλιο του 1924 ότι ο σκοπός της δημόσιας εκπαίδευσης δεν είναι για να γεμίσουν τους νέους με γνώση και να αφυπνήσουν τη νοημοσύνη τους . ...
Τίποτα δεν απέχει περισσότερο από την αλήθεια.
Ο στόχος ... είναι απλά να κατεβάσουν όσο γίνεται μεγαλύτερο αριθμό ατόμων στο ίδιο ασφαλές επίπεδο, να αναθρέψουν και εκπαιδεύσουν τυποποιημένους πολίτες, να καταστείλουν τη διαφωνία και την πρωτοτυπία . Αυτός είναι ο στόχος στις Ηνωμένες Πολιτείες . ( Gatto )
.
Για παράδειγμα, δεν θα μάθετε για την ιδέα της «κριτικής σκέψης . "
Υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως "άκριτη σκέψη ;
Να σκέφτεσαι είναι να επεξεργάζεται τις πληροφορίες προκειμένου να διαμορφώσεις άποψη .
Αλλά αν δεν μπορούμε να κρίνουμε όταν επεξεργαζόμαστε τις πληροφορίες αυτές, τότε σκεφτόμαστε πραγματικα;
Ή μήπως δεχόμαστε άκριτα τις απόψεις των άλλων ως την αλήθεια;
.
Αυτό μου συνέβαινε και αν δεν είχα την τύχη να έχω τη σπάνια καθηγήτρια Αγγλικών, Donna Bryan, που μου επέτρεψε να ανοίξω το μυαλό μου και να υποβάλλω ερωτήσεις πριν να αποδεχθώ ως δόγμα ό,τι έγραφε το βιβλίο, θα ήμουνα καταδικασμένη .
.
Τώρα είμαι φωτισμένη, αλλά το μυαλό μου ακόμη αισθάνεται ανίκανο.
Θα πρέπει να το επανεκπαιδεύσω και να θυμάμαι συνεχώς πόσο παράλογο είναι στην πραγματικότητα αυτό το φαινομενικά υγιές μέρος .
.
Και τώρα είμαι εδώ σε έναν κόσμο που καθοδηγείται από τον φόβο, έναν κόσμο που καταστέλλει τη μοναδικότητα που βρίσκεται μέσα σε κάθε ένα από εμάς, έναν κόσμο όπου μπορούμε είτε να αποδεχθούμε την απάνθρωπη ανοησία του εταιρισμού και του υλισμού ή να επιβάλουμε την αλλαγή.
Δεν έχουμε παραχθεί από ένα εκπαιδευτικό σύστημα που μας προορίζει για θέσεις εργασίας που θα μπορούσαν να αυτοματοποιηθούν, για εργασίες που δεν χρειάζεται να γίνουν, για σκλαβιά χωρίς ζέση για ουσιαστική επίτευξη.
Δεν έχουμε επιλογές στη ζωή, όταν τα χρήματα είναι η κινητήριος δύναμή μας.
.
Κινητήρια δύναμη μας θα έπρεπε να είναι το πάθος, αλλά αυτό χάνεται από τη στιγμή που πατάμε το πόδι μας σε ένα σύστημα που μας ακινητοποιεί, αντί να μας εμπνέει .
Είμαστε όλοι πολύ ιδιαίτεροι, κάθε άνθρωπος σε αυτόν τον πλανήτη είναι τόσο ξεχωριστός, ώστε δεν είμαστε όλοι άξιοι για κάτι καλύτερο, να χρησιμοποιούμε το μυαλό μας για καινοτομία και όχι αποστήθιση, για δημιουργικότητα και όχι μάταιη δραστηριότητα, για προώθηση και όχι στασιμότητα;
Δεν είμαστε εδώ για να πάρουμε ένα βαθμό, για να βρούμε στη συνέχεια μια θέση εργασίας, ώστε να μπορούμε να καταναλώνουμε τα εγκεκριμένα βιομηχανικά προιόντα.
Υπάρχει κάτι περισσότερο και ακόμη περισσότερο .
.
Το πιο θλιβερό είναι ότι η πλειοψηφία των φοιτητών δεν έχει τη δυνατότητα να προβληματιστεί όπως έγώ.
Η πλειοψηφία των φοιτητών υπόκειται στις ίδιες τεχνικές πλύσης εγκεφάλου, ώστε να δημιουργηθεί ένα αυτάρεσκο εργατικό δυναμικό που να εργάζεται για τα συμφέροντα των μεγάλων εταιρειών και της κυβέρνησης,
και το χειρότερο από όλα είναι ότι το αγνοεί αυτό.
.
Ποτέ δεν θα μπορέσουν να γυρίσουν πίσω αυτά τα 18 χρόνια.
Δεν μπορώ να το σκάσω σε μια άλλη χώρα με ένα εκπαιδευτικό σύστημα που να προορίζεται να διαφωτίσει και όχι να συμμορφώσει.
Αυτό το κομμάτι της ζωής μου έχει τελειώσει και θέλω να βεβαιωθώ ότι σε κανένα άλλο παιδί δεν θα κατασταλεί το δυναμικό του από δυνάμεις που προορίζονται να το εκμεταλλεύονται και να το εξουσιάζουν.
.
Είμαστε ανθρώπινα όντα.
Είμαστε στοχαστές, ονειροπόλοι, εξερευνητές, καλλιτέχνες, συγγραφείς, μηχανικοί.
Είμαστε ό,τιδήποτε θέλουμε να είμαστε - αλλά μόνο αν έχουμε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που να μας στηρίζει και όχι να μας σπρώχνει κάτω.
.
Ένα δέντρο μπορεί να αυξηθεί, αλλά μόνο αν δοθεί στις ρίζες του υγιές έδαφος.
Για όσους από εσάς εκεί έξω θα πρέπει να συνεχίσετε να κάθεστε στο θρανίο και να υφίσταστε την αυταρχική ιδεολογία των εκπαιδευτών, μην αποκαρδιώνεστε.
Έχετε ακόμα τη δυνατότητα να σηκώνεστε όρθιοι, να κάνετε ερωτήσεις, να είστε κριτικοί και να αποχτάτε τη δική σας άποψη .
.
Απαιτείστε ρυθμίσεις που θα σας δίνουν νοητικές ικανότητες που να σας επιτρέπουν να διευρύνετε το νου σας αντί να σας τον κατευθύνουν.
.
Απαιτείστε να υπάρχει ενδιαφέρον στην τάξη.
Απαιτείστε η δικαιολογία «πρέπει να το μάθετε αυτό για τις εξετάσεις» ότι δεν είναι αρκετά καλή για σας.
Η εκπαίδευση είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο , αν χρησιμοποιηθεί σωστά, αλλά να επικεντρώνεστε περισσότερο στη μάθηση παρά στο να πάρετε καλούς βαθμούς .
.
Για εκείνους από εσάς που εργάζονται στο πλαίσιο του συστήματος που κατακρίνω, δεν το κάνω για να σας μειώσω.
Η πρόθεσή μου είναι να δοθούν κίνητρα.
Έχετε τη δύναμη να αλλάξετε τις αδυναμίες αυτού του συστήματος.
.
Ξέρω ότι δεν γίνατε εκπαιδευτικός για να βλέπετε τους μαθητές σας να βαριούνται.
Δεν μπορείτε να δεχθείτε την εξουσία των διοικητικών οργάνων να σας λένε τι να διδάξετε , πώς να το διδάξετε , και ότι θα τιμωρηθείτε εάν δεν συμμορφωθείτε .
Το δυναμικό μας βρίσκεται σε κίνδυνο.
.
Για εκείνους από εσάς που εγκαταλείπετε αυτό το ίδρυμα μην ξεχνάτε τι έγινε σε αυτές τις αίθουσες.
Μην εγκαταλείψετε αυτούς που έρχονται μετά από σας.
Είμαστε το νέο μέλλον και δεν πρόκειται να αφήσουμε την παράδοση να μας σταματήσει.
Θα σπάσουμε τα τείχη της διαφθοράς για να αφήσουμε τον κήπο της γνώσης να αναπτυχθεί σε όλη την Αμερική.
.
Όντας μορφωμένοι σωστά, θα έχουμε τη δύναμη να κάνουμε τα πάντα και, το καλύτερο από όλα, θα την χρησιμοποιήσουμε μόνο για το καλό, γιατί θα είμαστε μορφωμένοι και σοφοί.
.
Δεν θα αποδεχθούμε τίποτα με επιφανειακή αξία.
.
Θα απευθύνουμε ερωτήσεις και θα απαιτήσουμε την αλήθεια.
Λοιπόν, στέκομαι εδώ.
Δεν στέκομαι εδώ ως απόφοιτος μόνη μου.
Διαμορφώθηκα από το περιβάλλον μου, από το σύνολο των συμμαθητών μου που κάθονται εδώ και με παρακολουθούν.
Δεν θα μπορούσα να το επιτύχω αυτό χωρίς όλους εσάς.
Ήσασταν όλοι εσείς που με κάνατε αυτό που είμαι σήμερα.
Ήσασταν όλοι εσείς που ήσασταν οι συναγωνιστές μου και η ραχοκοκαλιά μου.
Με αυτή την έννοια είμαστε όλοι αριστούχοι.
.
Τώρα υποτίθεται ότι πρέπει να πω αντίο σε αυτό το ίδρυμα, σε αυτούς που το υποστηρίζουν και εκείνους που στέκονται μαζί μου και πίσω μου,
αλλά ελπίζω αυτός ο αποχαιρετισμός να είναι περισσότερο ένα " θα σας δω αργότερα ",
όταν όλοι θα εργαζόμαστε μαζί για ένα παιδαγωγικό κίνημα.
.
Αλλά πρώτα, ας πάμε να πάρουμε αυτά τα χαρτιά που μας λένε ότι είμαστε αρκετά έξυπνοι για να το πράξουμε!

Τα Καλά Νέα

2010-09-01T08:24:00.000-07:00

Εκεί που όλα ήταν σκοτεινά και τα πλάκωνε η σκλαβιά
ιδού η πολυαναμενόμενη ξαστεριά ....

Θεραπαινίδες της ανθρωπότητας πονετικές
παρουσίασαν νέο γιατρικό προελεύσεως θεϊκής
θαυματουργικής συνταγής

www.youtube.com/watch?v=mEDtrTKA0ec&feature=player_embedded

Και ιδού θαύματα απανωτά , σουταρίσματα γυριστά
από μικρά παιδιά , όλο χάρη και κορμοστασιά

www.youtube.com/watch?v=XQcVllWpwGs&feature=player_embedded

Και οι θεραπαινίδες χάρηκαν για τα έργα των χειρών τους
και πρόσφεραν νέο γιατρικό , περισσότερο διαδραστικό

www.youtube.com/watch?v=nRMiRFJzIKA&feature=player_embedded# !

Και ιδού θαύματα απανωτά οι πιτσιρικάδες ξανά
περπατώντας σε τοίχους και οροφές , αψηφώντας τα μπετά ,
ατρόμητοι και ασφαλείς ως άλλοι θαυματοποιοί

ww.youtube.com / watch ? v = voB6WiP83NU & χαρακτηριστικό = player_embedded

Και οι θεραπαινίδες είδαν τα έργα των χειρών τους
και ευλόγησον το ποίμνιο σταυρωτά
και υπέβαλον αυτό σε δοκιμασία ξανά
μα αυτή φορά διαφορετικά
να δούνε πως θα λειτουργήσουν τα γιατρικά

Και ιδού το ποίμνιο συμπεριφέρθηκε ξανά επάξια με τα γιατρικά
με αυταπάρνηση , όλο γνώση και στοχασμό

www.youtube.com/watch?v=-iJ_WutfgvU&feature=player_embedded

Προς το τέλος κάτι δεν πήγε καλά

ο δαίμονας του Υoutube έκανε ζαβολιά
αλλά οι θεραπαινίδες δεν το αντελήφθηκαν καν

τα έργα τους ευλόγησον όλο χαρά και ω λα , λα
τον Οκτώβριο στας εκλογάς

τα γιατρικά πως θα κάνουν τη δουλειά !

παρεκτός
και το τέλος που δεν έγινε αντιληπτό

καταστεί σημαδιακό ....
.

Βλ. και
Εκλογική Αναμέτρηση - Υποψηφιότητες
Νηπιαγωγείο, η Άλλη Όψη της Πολιτικής μας Δομής

Ερωτήματα

2010-05-08T05:23:00.000-07:00

«Πρόοδοι γίνονται απαντώντας ερωτήματα.

Άνακαλύψεις γίνονται αμφισβητώντας τις απαντήσεις»
Bernhard Haisch, αστροφυσικός

Γιατί, ενώ έχουμε αναπτύξει τεχνολογίες που μας δίνουν τεράστιες δυνατότητες, τεχνολογίες που μας δίνουν τη δυνατότητα να μεταστρέφουμε το κλίμα, να επεμβαίνουμε στους μηχανισμούς της φύσης και να μετοικίσουμε σε άλλους πλανήτες,
υποφέρουμε από τόσο αξιολύπητα καθημερινά προβλήματα, όπως την εργασιακή καταπίεση, τον εκπαιδευτικό καταναγκασμό, τον εθισμό σε φάρμακα, την κατάθλιψη, την αυτοκτονία, το βιασμό, την κακοποίηση παιδιών, τη μετανάστευση, την εκμετάλλευση των μεταναστών, τη δολοφονία, την τρομοκρατία, την πλύση εγκεφάλου, τον πόλεμο, τα μονοπώλια, την ένδεια, την έλλειψη στέγης, τη ρύπανση, την πείνα, κ.λπ;

Γιατί στον εικοστό πρώτο αιώνα και στο μακροβιότερο σοσιαλιστικό καθεστώς του κόσμου, στην για πολλά εκθειαζόμενη Σουηδία, στο εργοστάσιο «Ακρόπολις» της Volvo, εργάζονται, όπως καταγγέλει ο Π. Κοροβέσης στην «Ελευθεροτυπία» (9-5-2005), 12 ώρες την ημέρα επτά ημέρες την εβδομάδα με αμοιβή 1 ευρώ την ώρα;

Γιατί:
- ενώ ένας μονον άνθρωπος, ο Γκάντι, μπόρεσε να γονατίσει με τη δύναμη της προσωπικότητάς του και μόνον μια φαινομενικά πανίσχυρη αυτοκρατορία και να εκδιώξει τους βρετανούς από την Ινδία,
- τόσοι πολλοί δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε πολύ μικρότερης κλίμακας διαφόρων τύπων αποικιοκρατήσεις;

Γιατί η φοβερή διαχρονική εκμετάλλευση της μεγαλύτερης πλειονότητας των ανθρώπων από τις εκάστοτε εξουσίες στο βωμό των συμφερόντων των μεγάλων εταιρειών, ακόμη κι όταν ομολογείται, δεν φαίνεται να συσχετίζεται ως αιτία για τη σημερινή προβληματική κατάσταση των ανθρώπων και του πλανήτη;

Αντ΄ αυτού, υποκείμεθα συνεχώς σε επικλήσεις των λεγόμενων επαϊόντων και προοδευτικών διανοουμένων για θυσίες για την ανάπτυξη και τη σωτηρία του πλανήτη, θυσίες οι οποίες κατά κανόνα μεταφράζονται,στο θησαυρισμό εταιριών και τραπεζών.

Συνεχώς «ενημερωνόμαστε» από τα ΜΜΕ για «διεθνείς» διασκέψεις και συσκέψεις για την επίλυση των προβλημάτων του πλανήτη, όπως της πείνας και της φτώχειας, των πολέμων, της τρομοκρατίας, της έλλεψης στέγης, του ασφαλιστικού, κ.α, τα οποία, όμως, κατά κάποιο περίεργο τρόπο επιδεινώνονται αντίστροφα ανάλογα με το μέγεθος των προσπαθειών και το κύρος των διασκέψεων και των συμμετεχόντων.

Γιατί κανείς από τους εξουσιοδοτημένους φορείς δεν θέτει ποτέ πολύ απλά προφανή ερωτήματα, όπως για παράδειγμα:

Ø Γιατί δεν τίθεται το δικαίωμα της στέγης ως φυσική κληρονομιά όλων των ανθρώπων πάνω στη γη;

Ø Γιατί δεν κλείνουν τα εργοστάσια της πολεμικής βιομηχανίας και δεν προτείνεται αφοπλισμός όλων των κρατών ώστε να μην υπάρχουν τα μέσα για πολέμους και η φρίκη που τους συνοδεύουν;

Ø Γιατί δεν σταματούν να πετούν σε χωματερές και να περιορίζουν την παραγωγή των τροφίμων για να εξαλειφθεί η πείνα στον κόσμο.

Ø Γιατί δεν εξετάζονται ποτέ οι διασυνδέσεις με τα εταιρικά και τραπεζικά συμφέροντα αυτών που αναλαμβάνουν κατ΄ αποκλειστικότητα να επιλύσουν τα προβλήματά μας για μας χωρίς εμάς;

Ø Γιατί δεν αμφισβητείται η λεγόμενη αξιοκρατία ( βλ. Περί Αξιοκρατίας ) και η αξιολόγηση που τη συνοδεύει που τα τελευταία χρόνια είναι μόνιμη επωδός όλων των «μεγάλων» ταγών σε πιστή υπακοή με τις εταιρικές αξίες στην υπηρεσία των εταιρικών συμφερόντων και στόχων;

Ø Γιατί τα πορίσματα νοημόνων ερευνητών, όπως του Βίλχεμ Ράϊχ και άλλων έντιμων στοχαστών για τις αιτίες της κακοδαιμονίας του ανθρώπου και του κόσμου του δεν έχουν ποτέ τεθεί ως βάση για την άρση της;

Ø Γιατί δεν αναγνωρίζεται ως αιτία της κακοδαιμονίας η συσσωρευμένη ένταση από την καταπίεση της θέλησης και των συναισθημάτων του ανθρώπου στο όνομα του εταιρικού «πολιτισμού» και η «πανούκλα» που τη συνοδεύει, όπως αποκαλεί ο Β. Ράϊχ τη διαστροφή της ανθρώπινης φύσης που προκαλείται;

Ø Γιατί δεν αναγνωρίζεται ως αιτία ότι δεν πενθήσαμε τους εσταυρωμένους του παρελθόντος και του παρόντος της εταιρικής λαίλαπας;

Ø Γιατί δεν έχει τεθεί ποτέ από τους επώνυμους της δημόσιας ζωής και τα πολιτικά κόμματα αυτό που από το 1925 έθεσε ο αμερικανός στρατηγός Smedley Butler, βλ. Ο Πόλεμος Είναι Κομπίνα,το προφανές:

1. Να αποφασίζουν (π.χ. μέσω δημοψηφισμάτων) για πολέμους ή άλλες πολυδάπανες διοργανώσεις για τα οποία οι κυβερνήσεις δεν έχουν τη συναίνεση των πολιτών (με την υποτιθέμενη έγκριση των προγραμμάτων τους στις εκλογές) αυτοί που καλούνται να υποστούν τις θυσίες (να θυσιάσουν τη ζωή τους ή τα οικονομικά τους).

2. Να νομοθετηθεί ότι σε περιόδους πολέμων και οικονομικών κρίσεων τα κέρδη εταιρειών και τραπεζών οφείλουν να μειώνονται, όπως και των υπόλοιπων πολιτών.

Γιατί οι λεγόμενοι διεθνείς ειρηνευτικοί οργανισμοί και διασκέψεις δεν κινούνται προς αυτήν την κατεύθυνση;
Υπάρχει άραγε πιο ισχυρό μέσον για την ειρήνευση του κόσμου;

Είναι πια ευρέως αντιληπτό ότι οι πολίτες του κόσμου δεν μπορούν να εναποθέσουν τις τύχες τους στους λεγόμενους διεθνείς οργανισμούς και τις λεγόμενες ειρηνευτικές διαβουλεύσεις.

Όπως το έθεσε ο αμερικανός στατηγός Butler, ήδη από το 1925: "Στο παρασκήνιο όλων των διεθνών διασκέψεων βρίσκονται οι αχρείοι πράκτορες αυτών που επωφελούνται ".

Bλ. και

Για Ένα Άλλο Πλαίσιο Αναφοράς του Κόσμου - Αβλάβεια, Αυτοδιαχείρηση και Συναίνεση οι Άξονές του .

Οι Σχέσεις Υποτέλειας στους Θεσμούς

2009-07-29T06:22:00.000-07:00

«Το να πεθαίνεις για μια ιδέα ακούγεται καλό,

αλλά γιατί να μην αφήνεις την ιδέα να πεθάνει για σένα;»

Wyndham Levis, συγγραφέας

«Mε δίκασαν ερήμην και με καταδίκασαν ερήμην.

Τους είπα ότι μπορούν να με εκτελέσουν ερήμην»

Brendam Behan, συγγραφέας

Ό,τι πεί ο ειδικός είναι πάντα αξιοπρόσεκτο και ορθό, με βαθύτερο σκεπτικό, ενώ αν το ίδιο πει κάποιος άλλος είναι τετριμμένο, αν όχι λάθος.

Ιδιαίτερα αν ειπωθεί στα στάδια του ολυμπισμού αποκτά αυτόματα διαχρονική αξία.
Αν κάτι δημοσιευτεί σε επιστημονικό περιοδικό ή αν ειπωθεί από τους λεγόμενους θεσμικούς παράγοντες αποκτά αμέσως αξία και αποτελεί έγκυρη αναφορά, κι ας μην γίνεται κατανοητό.
Ενώ αν το ίδιο ειπωθεί ή γραφεί απλά σε μία αναφορά δεν υπολογίζεται καν.

Οι διάφοροι θεσμοί, όπως οι θεσμοί της ασφάλειας, της έρευνας, της ιατρικής περίθαλψης , καθώς και οι γενικότεροι θεσμοί της κοινωνίας, π.χ. κυβέρνηση, νόμοι, χρήμα, κ.λ.π., εμφανίζονται ως αφηρημένες οντότητες οι οποίες απαιτούν σεβασμό και υποταγή.

Το ίδιο εμφανίζονται και τα διάφορα ιδεώδη, όπως αθλητισμός, πολιτισμός, κ.λ.π, τα οποία απαιτούν θυσίες και εθελοντισμό.

Μια σημαντική απόρροια της εμφάνισης των οντοτήτων αυτών είναι η εξαφάνιση των ατόμων και η ανάδυση «προσωπικοτήτων», όπως οι κάθε είδους αυθεντίες, διαννοητές, ακαδημαϊκοί, αθάνατοι, χορηγοί και όλοι οι ειδικοί.

Είναι η άγνοια της αληθινής φύσης των θεσμών αυτών που διαιωνίζει την κατάσταση υποτέλειας του ανθρώπου, άγνοια η οποία συντηρείται, εν πολλοίς, από τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από τους θεσμούς αυτούς. Άγνοια ακόμη και σ΄αυτούς στους οποίους ανατίθεται η εμψύχωση και η στήριξή τους.

Γιατί αν το εξετάσει κανείς δεν μπορεί παρά να δει πώς οποιοσδήποτε θεσμός δε δηλώνει παρά τη σχέση μεταξύ των ανθρώπων που διαχειρίζονται το θεσμό αυτό και των ανθρώπων που υπόκεινται σ΄αυτόν.

Και οι σχέσεις μεταξύ ανθρώπων είναι δύο ειδών:
- Σχέσεις ελευθερίας ή
- Σχέσεις υποτέλειας.
Δεν έχει σημασία πόσες διαφορετικές εττικέτες τοποθετούνται.
Το γεγονός παραμένει ότι στη βάση, στη ρίζα όλων αυτών είναι μόνον οι δύο παραπάνω εκδοχές.

Στην πρώτη περίπτωση αναγνωρίζεται ότι το άτομο είναι αυτεξούσιο.

Η δεύτερη περίπτωση βασίζεται στην ιδέα ότι το άτομο είναι ιδιοκτησία μιας αφηρημένης οντότητας η οποία είναι η δικαιολόγηση για τον εξουσιασμό του από τα άτομα που βρίσκονται πίσω από τις αφηρημένες οντότητες και ασκούν τη θέλησή τους για να κυριαρχήσουν και εξουσιάσουν τους υπόλοιπους.

Χαρακτηριστική περίπτωση θεσμού στον οποίο ως επί το πλείστον υπερισχύει η δεύτερη εκδοχή της άσκησης εξουσίας και του εξαναγκασμού που αναφέρεται παραπάνω αποτελεί ο θεσμός της έρευνας, όπως αποκαλύπτεται στο παρακάτω απόσπασμα από την ιστοσελίδα της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού των ΑΕΙ (http://www.ntua.gr/posdeo /Actualities/index.htm) το οποίο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ελευθεροτυπία (10.7.2004) με τίτλο «Σχέσεις Υποτέλειας» :

« Δεν φαντάζει διόλου εξωπραγματική η σχέση υποτέλειας που αναπτύσσεται στα εργαστήρια, τα υποτιθέμενα φυτώρια παραγωγής νέας γνώσης, ανάμεσα στον εργοδότη καθηγητή και τους πληβείους μεταπτυχιακούς φοιτητές.

Στη θέση της ισοτιμίας και της ελεύθερης συμμετοχής μπαίνει η ανταπόδοση και η συναλλαγή, ο εκμαυλισμός συνειδήσεων και η διαπλοκή.

Σοβαρότατες καταγγελίες φθάνουν στην ΠΟΣΔΕΠ.
Μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας καταγγέλουν τις επιθέσεις εκ των ένδον που επιχειρούν να ανατρέψουν τις θεμελιώδεις ακαδημαϊκές αξίες και αρχές λειτουργίας των ΑΕΙ.
Πρόκειται για καταγγελίες χρηματισμού και κλοπές, απάτες και μη σύννομες επενδύσεις, αντιακαδημαϊκή και αυταρχική συμπεριφορά.
Στιγματίζουν την αήθη εκμεττάλλευση της μαύρης εργασίας και την εισαγωγή των νόμων της αγοράς στην διδασκαλία και την έρευνα».

Η Κατασκευή των Αυθεντιών

2009-07-24T07:33:00.000-07:00

"Διαμορφώσαμε έτσι ένα ον με αστείρευτη ευφυΐα που σκεφτόταν,

επιστημόνιζε και πανεπηστημιολογούσε χωρίς ποτέ να στοχάζεται"
Περί έξυπνων και ευφυών Nefestoras

Η Τρίβαθμη Κλίμακα
Είναι παντού διάχυτη μια μυστική τρίβαθμη κλίμακα με βάση την οποία οι άνθρωποι διακρίνονται σε κατώτερους, μέσους και ανώτερους, ή στη γλώσσα των τεχνοκρατών σε ανειδίκευτους, εκπαιδευμένους και αυθεντίες, ή ειδικούς.
Εμνευστές της κλίμακας αυτής είναι αυτοί της τρίτης βαθμίδας οι οποίοι και αυτοπροσδιορίζονται ως αρμόδιοι να διαφεντεύουν και χειραγωγούντον λεγόμενο "μέσο άνθρωπο".

Ο Πρωταθλητισμός των Αυθεντιών
Όπως δηλώνει ο όρος «μέσος άνθρωπος» ως ο μέσος όρος των ανθρώπων, η κλίμακα αυτή προϋποθέτει την αντκειμενοποίηση των ανθρώπων και τη σύγκρισή τους με κάποια πρότυπα.
Με τον τρόπο αυτό, η υπόσταση των ανθρώπων ταυτίζεται με την αποτίμησή τους, με συνέπεια να ανταγωνίζονται οι άνθρωποι ο ένας τον άλλο για το ποιός θα αποτιμηθεί με την καλύτερη τιμή.

Ο ανταγωνισμός αυτός είναι ιδιαίτερα εμφανής στην τρίτη βαθμίδα, τη βαθμίδα των αυθεντιών. Αλλά αυτό δείχνουν να το αγνοούν, ή σκόπιμα να το παραβλέπουν οι ειδικοί.
Πώς αλλοιώς να εξηγηθεί ο μέχρι τελικής πτώσεως ανταγωνισμός τους στην κορυφή της κλίμακός τους;

Οι μέθοδοι κατάταξης στη βαθμίδα των αυθεντιών είναι αντίστοιχες αυτών της ανάδειξης των πρωταθλητών. Όπως και στον πρωταθλητισμό υπάρχουν ιδεώδη, προσκήνιο και παρασκήνιο.
Υπάρχουν επιδόσεις, στάδια, ρεκόρ, μετάλλια, ενθουσιώδη πλήθη, ταξίδια, κριτικές επιτροπές, αθάνατοι, χορηγοί, παράγοντες, σωματεία, μίζες, ντόπα και υποταγή, όπως και κρυφές και φανερές απολαυές και εξασφάλιση επαγγελματική.

Ιδιαίτερα δημοφιλές είναι το άθλημα του «ταχύτερου ποπού», με παραλλαγή αυτό του «ταχύτερου κυνηγού».
Το πρώτο σχετίζεται με την κατάκτηση των καλύτερων γραφείων, των καλύτερων υπολογιστών, των καλύτερων επίπλων και δη καρεκλών.
Το δεύτερο αναφέρεται, κυρίως, σε κονδύλια, επιτροπές και συμβούλια.

Οι επιδόσεις είναι εδώ οι δημοσιεύσεις και στάδια τα συνέδρια και τα επιστημονικά περιοδικά.
Όλα αυτά, όπως και στον πρωταθλητισμό, υπόκεινται στις μεθοδεύσεις των αγορών, στον εξαποντισμό των ανταγωνιστών, κ.λ.π.

Η Ακτινοβολία και η Ευτέλεια
Ιδεώδη είναι η κοινωνική συνεισφορά και το εθνικό συμφέρον, η ευγενής άμιλλα και ο πολιτισμός,
Και τα ιδανικά αυτά υπηρετούνται, όπως και στον ολυμπισμό, με τον αποκλεισμό των πολλών και ευγενή αθλήματα, όπως, η πυγμαχία και η πάλη ποιός θα ρίξει τον άλλο, αφού τον εξουθενώσει και ταπεινώσει, και όπου όλοι εύχονται την αποτυχία ο ένας του άλλου, καθώς δε γίνεται να επιτύχεις, αν ο άλλος δεν αποτύχει.

Όπως και στον ολυμπισμό, και εδώ ο πρώτος έχει την αίγλη, και άντε και δυο τρεις άλλοι, οι υπόλοιποι δεν υπάρχουν καν.
Όπως φτειάχνονται οι πρωταθλητές, φτειάχνονται και οι αυθεντίες σ όλους τους τομείς.

Η αναγόρευσή τους σε ειδικούς είναι επιδίωξη συνειδητή, όπως συνειδητή είναι η επιδίωξη κάθε αθλητή που αρέσκεται στον πρωταθλητισμό.
Δε γίνεται να ανακηρυχθεί κανείς πρωταθλητής, μόνον, επειδή κάποιος ή κάποιοι έτυχε να τον ξέρουν και να τον εκτιμούν. Πρέπει ο ίδιος να το θελήσει και να ακολουθήσει τη διαδικασία ανάδειξης πρωταθλητών.

Το ίδιο ισχύει και με τις αυθεντίες, πρωταθλητές σ΄όλους τους τομείς. Είναι, επειδή οι ίδιοι το θέλησαν και το μεθόδευσαν. Αυτό, όμως, ελάχιστα φαίνεται να βαραίνει στην κρίση των πολλών. Είναι πεπεισμένοι ότι ο ξακουστός είναι μοναδικός και δεν υπάρχουν άλλοι σαν κι αυτόν.
Και, όπως είναι ευρέως διαδεδομένη, ισχύει και εδώ η αντιστροφή να θεωρούνται οδηγοί και να τυχαίνουν γενικής αποδοχής αυτοί οι οποίοι, επειδή νοιώθουν λειψοί και όχι αυτάρκεις, επιδιώκουν επιβεβαίωση εξωτερική, αναζητώντας, κατά το πλείστον εις μάτην, την πλήρωση την εσωτερική.

Γιατί ποιός άνθρωπος που νοιώθει αυτάρκης θα περιέφερε τον εαυτό του στις αρρένες της δημοσιότητας, εκτιθέμενος ως περιζήτητο προϊόν, αποδέκτης των υποκαταστάσεων, μετατοπίσεων και λοιπών απωθήσεων των ζητωκραυγιστών και χειροκροτητών, σε αμοιβαία αιχμαλωσία ;

Γιατί ποιός άνθρωπος που του λένε ότι:
Ø πρέπει να είναι υπερήφανος γι΄αυτό που έκανε ή είπε ο άλλος και όχι για αυτά που κάνει ή λέει αυτός,
Ø σημασία έχει η ελευθερία και η ασφάλεια των υψηλά ιστάμενων και όχι η προσωπική του ελευθερία και ασφάλεια,
Ø σημασία έχει να προχωρά η επιστήμη και το έθνος και όχι να αποκτά ο ίδιος αυτογνωσία και επάρκεια,
ζητωκραυγάζει και χειροκροτεί που
v τον θυσιάζουν σε σύμβολα και
v του λένε κατάμουτρα ότι αυτός δεν αξίζει τίποτα,
αν δεν έχει αιχμαλωτιστεί και το αγνοεί;

Οι Επιδόσεις και τα «Αντι-Ντόπινγκ»
Οι ειδικοί κατατάσσονται στα βάθρα ανάλογα με τον αριθμό των δημοσιεύσεων στα εγκεκριμένα περιοδικά.
Τα σκορ για την πρόκριση είναι, για παράδειγμα, δύο, πέντε, δέκα, κ.λ.π, δημοσιεύσεις ανάλογα με τη θέση.
Για την τελική έγκριση και την ανάβαση στα βάθρα, εκτός από τις δημοσιεύσεις μετρούν πολλά άλλα.
Είναι πλήθος τα δημοσιεύματα τα οποία αναφέρονται στις μεθοδεύσεις γύρω από τις εκλογές των πανεπιστημιακών, αν και πολλές κρατώνται ως επτασφράγιστα μυστικά.
Η ντόπα, οι μίζες, οι ανταλλαγές, οι εκβιασμοί, ο εξαποντισμός των μη πρωταθλητιζόντων αθλητών και τα λοιπά αξεσουάρ του πρωταλθητισμού κρατούνται εδώ πιο μυστικά, αν και είναι πολύ πιο δραστικά.

Εδώ δεν υπάρχει «αντιντόπινγκ κοντρόλ», ούτε καθαίρεση από τα βάθρα και τα μετάλλια.
Ακόμη και στην περίπτωση που κάποιος πάει καρφωτός, όπως κατά καιρούς βγαίνει στη φόρα ότι κάποιος πανεπιστημιακός για χρόνια αμείβεται ως συγγραφέας βιβλίου το οποίο απλά έχει αντιγράψει, το θέμα ρυθμίζεται απλά οικονομικά.

Αν δεν είναι από τα κόκκινα πανιά, και δεν λειτουργήσει ως εξιλαστήριο θύμα, ευρίσκει αμέριστη συμπαράσταση από τους λοιπούς πανεπιστημιακούς, για τους ίδιους λόγους που οι έλληνες ολυμπιονίκες αφιερώνουν τα μετάλλιά τους σ΄αυτούς που ατύχησαν στον «αντι-ντόπινγκ κοντρόλ» στην πρόσφατη ολυμπιάδα.

Και στη χειρότερη περίπτωση, αν δεν μπορεί να αποσοβηθεί ο θόρυβος, θα προειδοποιηθούν οι ενεχόμενοι για αιφνιδιαστικό έλεγχο προσεχώς, κατά τα πρότυπα των μεγάλων ελεγκτικών οργανισμών, όπως για παράδειγμα του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων, ο οποίος μετά τον θόρυβο για χρήση αναβολικών σε γυμναστήρια γνωστοποίησε μέσω των εφημερίδων ότι:
« Αιφνιδιαστική έφοδο σε γυμναστήρια της Αττικής αναμένεται να κάνουν αύριο οι Επιθεωρητές του ΕΟΦ, για να διαπιστώσουν αν πωλούνται φαρμακευτικά σκευάσματα που διακινούνται στη χώρα μας χωρίς την έγκριση κυκλοφορίας από τον ΕΟΦ...» από την «Ελευθεροτυπία» 27-8-2004. (Ευτυχώς, θα πρόσθετε κανείς, που είμαστε ασφαλείς με όσα έχουν ελεγχθεί. Τόσο αιφνιδιαστικοί έλεγχοι δεν μπορεί παρά να είναι αποτελεσματικοί).

Αν κάποιοι φοιτητές πιαστούν στις εξετάσεις να αντιγράφουν από τα βιβλία που έχουν αντιγράψει οι πανεπιστημιακοί κινδυνεύουν με διασυρμό και αποκλεισμό με διαδικασίες των πανεπιστημιακών αυτών, ακριβώς, όπως και στον ολυμπισμό.

Οι Εγκαταστάσεις, οι Εξοπλισμοί, οι Χορηγίες και οι Κριτικές Επιτροπές
« Ντρέπομαι που απολαμβάνω, έστω για εβδομάδες, μια πολυτελή διαμονή τη στιγμή που οι δικοί μου άνθρωποι υποφέρουν στον προσφυγικό καταυλισμό» λέει ο αθλητής από την Παλαιστίνη Αμπντέλ Σαλάμ (Ελευθεροτυπία 27-8-2004) και συνεχίζει:
«Προτιμώ να τερματίσω τελευταίος και καθαρός, παρά πρώτος και βρώμικος»,.

Και ο δημοσιογράφος Χρήστος Μιχαηλίδης που παίρνει τη συνέντευξη παρατηρεί:
«Άκουσα εκείνην τη δήλωση της Φανή Χαλκιά, για μας τους ελληνες που “είμαστε γεννημένοι για να είμαστε πρώτοι”. Τότε ξαναχώθηκα στο μοναχικό μου καβούκι και άρχισα να αναζητώ τα καθαρά πρόσωπα των τελευταίων. Τρία παιδιά ήταν όλα κι όλα από την Παλαιστίνη. Τερμάτισαν και οι τρεις τελευταίοι και αποκλείστηκαν από τους αγώνες. Είναι όμως αδιαφιλονίκητοι ολυμπιονίκες. Και σίγουρα δεν γεννήθηκαν για να είναι τελευταίοι»

Κανείς από τις μεγάλες αυθεντίες δεν έχει ποτέ ντραπεί γιατί απολαμβάνει διευκολύνσεις που δεν απολαμβάνουν οι δικοί τους άνθρωποι, γιατί, όπως φαίνεται παρακάτω, δεν υπάρχουν γι αυτούς δικοί τους άνθρωποι.

Αντιθέτως, οι περισσότεροι έχουν ενδιατρίψει στο πώς θα σφετεριστούν όλες τις διευκολύνσεις, τα εργαστήρια, τους εξοπλισμούς, τα κονδύλια, εξοστρακίζοντας αρκετούς και εξαγοράζοντας μερικούς.
Και φυσικά ποιός από τους «μεγάλους» προτιμάει να είναι τελευταίος και καθαρός; «Οι μεγάλοι άντρες θεωρούν ντροπή (τους) να χάνουν, κι όχι να εξαπατούν για να κερδίσουν», όπως γράφει ο Μακαβέλλι (δεν υπήρχαν τότε μεγάλες γυναίκες).

Το Citius, Altius, Fortius των Αυθεντιών
Η πατέντα των Ρωμαίων για « ταχύτερα, υψηλότερα, δυνατότερα», αξίωμα όλων των πρωταθλητισμών, είναι και το μοτίβο όλων των αυθεντιών.
Και η ιστορία επαναλμβάνεται.
Όπως το μοτίβο αυτό οδήγησε στο Ρωμαϊκό ολοκληρωτισμό, έτσι και σήμερα οδηγεί στον τεχνοκρατικό ολοκληρωτισμό.
Και όπως ο ολοκληρωτισμός εκείνος οδήγησε σε αφανισμό, έτσι και ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός των παντός τύπου αυθεντιών επαπειλεί ξανά, όπως φαίνεται χαρακτηριστικά από τις παρακάτω ρήσεις μιας από τις αυθεντίες, πλανητικής εμβέλειας:
"Θα εντείνουμε τις διαπραγματεύσεις με πολλές ευρωπαϊκές και ασιατικές συμμαχικές χώρες με στόχο τη στάθμευση αμερικανικών στρατευμάτων σε όλον τον κόσμο, ανακοίνωσε ο πρόεδρος...» από το flash.gr 26/11/03.
«Οι εχθροί μας είναι επινοητικοί και εφευρετικοί. Αλλά είμαστε και εμείς. Δεν σταματούν να σκέφτονται νέους τρόπους για να βλάψουν το λαό και τη χώρα μας, αλλά το ίδιο και μεις», από την Ελευθεροτυπία 7/8/2004.
Ως γνωστόν η παραδρομή «είναι ένας πλήρης λόγος». Εκείνο που «ξεφεύγει», στον αυθόρμητο σχηματισμό λογοπαιγνίων, είναι ο λόγος που αληθεύει, λόγος υπεράνω της λογοκρισίας του συνειδητού.

Βλ. και Οι Απλοί Άνθρωποι, οι "Mεγάλοι" και ο Ερπετοειδής Εγκέφαλος

Τα Σιωπηλά Όπλα Αυτοματοποίησης της Κοινωνίας

2009-07-24T07:21:00.000-07:00

.
«Από τη στιγμή που διαταραχθεί σκόπιμα η λειτουργία του εγκεφάλου μέσω τυχαίου ή σκόπιμα υποβαλλόμενου φόβου, θυμού ή συγκίνησης, μπορούν να εμφυτευτούν στους ανθρώπους διάφοροι τύποι πεποιθήσεων. Από τα αποτελέσματα που προκαλούνται απ΄αυτές τις διαταραχές η πιο κοινή είναι η προσωρινή διαταραχή της κρίσης και μεγάλη επιδεκτικότητα για υποβολή και εμφανίζονται έντονα σε περιόδους πολέμων ή σοβαρών επιδημιών.

..Με τον τρόπο αυτό δεν ενδιαφέρονται και δεν ανακαλύπτουν τα σιωπηλά όπλα της τεχνολογίας αυτοματοποίησης της κοινωνίας. Ο γενικός κανόνας είναι όσο πιο πολύ σύγχιση τόσο πιο μεγάλο κέρδος.
Γι αυτό ο καλύτερος τρόπος είναι να δημιουργείς προβλήματα και μετά να προσφέρεις τις λύσεις.

Εν συντομία:

-ΜΕΕ: Κράτα την προσοχή του ενήλικου κοινού αποσπασμένη από τα πραγματικά κοινωνικά ζητήματα και αιχμαλωτίσέ τη με θέματα που δεν έχουν πραγματική σημασία

- Σχολεία: Κράτα τους νέους σε άγνοια των πραγματικών μαθηματικών, των πραγματικών οικονομικών, των πραγματικών νόμων και της πραγματικής ιστορίας

- Διασκέδαση: Κράτα τη διασκέδαση του κοινού σε χαμηλό επίπεδο.

- Δουλειά: Κράτα το κοινό πολυάσχολο (buyz,buzy,buzy), ξανά στη φάρμα μαζί με τα άλλα ζώα..

Όταν ένα σιωπηλό όπλο χρησιμοποιείται βαθμιαία, οι άνθρωποι προσαρμόζονται στην παρουσία του και μαθαίνουνι να ανέχοναι την καταπάτηση στις ζωές τους.

Γι αυτό, το σιωπηλό όπλο είναι ένας τύπος βιολογικού πολέμου.

Επιτίθεται στη ζωτικότητα, τις επιλογές, και την κινητικότητα των ατόμων μιας κοινωνίας μέσω χειραγώγισης και προσβολής των πηγών της φυσικής και κοινωνικής ενέργειάς τους και των σωματικών, διανοητικών, και συναισθηματικών δυνάμεων και αδυναμιών τους.

Πυροβολεί καταστάσεις αντί για πυρά προωθούμενες από επεξεργασία δεδομένων, αντί από κόκκους πυρίτιδας, από έναν υπολογιστή, αντί από πυροβόλο όπλο, με χειρισμό από έναν προγραμματιστή υπολογιστών αντί από επίλεκτο σκοπευτή κάτω από τις διαταγές ενός τραπεζικού μεγιστάνα, αντί ενός στρατηγού.
Δεν συνοδεύεται με αντιληπτό θόρυβο, δεν προκαλεί εμφανή φυσικό ή διανοητικό τραυματισμό, και δεν παρεμποδίζει εμφανώς την καθημερινή κοινωνική ζωή.

Εν τούτοις συνοδεύεται με έναν αδιάψευστο "θόρυβο", επιφέρει αδιάψευστη φυσική και διανοητική βλάβη και παρεμποδίζει καταφανώς την καθημερινή κοινωνική ζωή, δηλ., καταφανώς σε έναν εκπαιδευμένο παρατηρητή, που ξέρει τι να κοιτάξει.

Το κοινό δεν μπορεί να κατανοήσει αυτό το όπλο και γι αυτό δεν μπορεί να πιστέψει ότι δέχεται επίθεση και νικιέται από ένα όπλο.

Το κοινό μπορεί να αισθάνεται ενστικτωδώς ότι κάτι είναιλάθος, αλλά λόγω της τεχνικής φύσης του σιωπηλού όπλου, δεν μπορούν να εκφράσουν το συναίσθημά τους με λογικό τρόπο, ή να χειριστούν το πρόβλημα με νοημοσύνη.
Επομένως, δεν ξέρουν πώς να καλέσουν για βοήθεια, και δεν ξέρουν πώς να συνεργαστούν και να αμυνθούν απέναντι σ΄ αυτό το όπλο».

Operations Research Technical Manual TM- http://www9.pair.com/xpoez/money/silent.htm

H Αναξιοπιστία, η Πλαστογράφιση και η Κλοπή Επιστημονικών Εργασιών II

2009-07-23T05:20:00.002-07:00

«Πού είναι η σοφία που χάσαμε μέσα στη γνώση;
Πού είναι η γνώση που χάσαμε μέσα στις πληροφορίες;»
T.Eliot

Η Αυξανόμενη Αμφισβήτιση της Αξιοπιστίας των Κατεστημένων Γνώσεων
Όπως και με το χρήμα, παρά την καλιεργούμενη δημόσια εικόνα μιας σοβαρής και αντικειμενικής επιστημονικής γνώσης στα κελεύσματα της οποίας οφείλουμε υποταγή, η διαδικασία παραγωγής της κατεστημένης γνώσης είναι ιδιαίτερα προβληματική, αλλά, κατά κανόνα, αποσιωπείται.
Όπως και στην περίπτωση του χρήματος παραμένει αφανής ακόμη και σ΄αυτούς που συμμετέχουν στην διαδικασία παραγωγής της.

Τα τελευταία χρόνια, όμως, παρατηρείται ένα συνεχώς διογκούμενο κίνημα αμφισβήτισης, και αποκάλυψης της ψευδούς εικόνας περί αξιοπιστίας των κατεστημένων τεχνοεπιστημονικών γνώσεων.
Η αμφισβήτιση αυτή δεν αποσιωπάται μόνον για το ευρύτερο κοινό, τους «καταναλωτές» των γνώσεων αυτών, αλλά κρατείται ερμητικά έξω και από τα πανεπιστήμια, μολονότι τα τελευταία χρόνια:
· πληθαίνουν τα άρθρα αμφισβήτισης σε επιστημονικά περιοδικά,
· αποκαλύπτονται, συνεχώς, σκάνδαλα κλοπής ή πλαστογράφισης εργασιών,
· συστήνονται ειδικές επιτροπές προστασίας από επιστημονικές εξαπατήσεις και
· βρίθουν στο διαδίκτυο ιστοσελίδες επιστημόνων που καταγγέλλουν αποκλεισμούς και διώξεις επιστημόνων όταν οι εργασίες τους απειλούν το κύρος μεγαλοσχημόνων του επιστημονοκρατικού κατεστημένου ή δεν συμμορφώνονται με τις προσταγές των χρηματοδοτών τους.

Η Προβληματική Φύση των Επιστημονικών Δημοσιεύσεων
Μια από τις πιο αποκαλυπτικές πηγές για τη σημερινή κατάσταση της επιστήμης και των μεθοδεύσεών της είναι η ιστοσελίδα του Αυστραλιανού Brian Martin, στην οποία, εκτός των άλλων, γίνεται και ονομαστική αναφορά επιστημόνων στο πανεπιστήμιο που εργάζεται οι οποίοι καταγγέλθηκαν για επιστημονικές απάτες.

Αποκαλυπτικό είναι το απόσπασμα από την παραπάνω ιστοσελίδα για την προβληματική φύση των δημοσιευόμενων εργασιών:

«Η άσκηση της επιστήμης στην πράξη είναι μια πολύπλοκη επιχείρηση. Υπάρχουν πολύπλοκα πειράματα, με συνεχείς αλλαγές του εξοπλισμού και της μεθοδολογίας και με μεγαλύτερο το μέρος των αποτελεσμάτων που πετιούνται απ΄αυτά που κρατούνται.
Για κάθε εξίσωση που δημοσιεύεται υπάρχουν σελίδες υπολογισμών που πετιούνται.

Υπάρχουν σωροί σελίδων ατεκμηρίωτων δεδομένων και αποτελεσμάτων υπολογιστών……….
Μια από τις πιο κοινές διαστρεβλώσεις στην επιστημονική εργασία είναι η ίδια η επιστημονική δημοσίευση.

Παρουσιάζει μια μυθική ανακατασκευή αυτού που συνέβη πραγματικά. Όλα όσα αποδεικνύονται σε μεταγενέστερη εξέταση ως λανθασμένες ιδεες, κακά σχεδιασμένα πειράματα και λανθασμένοι υπολογισμοι παραλείπονται.
Η δημοσίευση παρουσιάζει την έρευνα σαν να είχε προσεκτικά συλληφτεί, σχεδιαστεί και εκτελεστει σύμφωνα με μια τακτοποιημένη, αυστηρή διαδικασία.

Για παράδειγμα, παρουσιάζεται σαν να πρόκειται για έλεγχο μιας υπόθεσης………..

Αυτή η παραπλανητική παρουσίαση που είναι εγγενής στις τυπικές επιστημονικές δημοσιεύσεις όχι μόνον είναι αποδεκτή, αλλά στην πραγματικότητα είναι αδύνατο να αποφευχθεί.

Οι κριτές των επιστημονικών περιοδικών δεν αποδέχονται έναν πιο ρεαλιστικό απολογισμό της ερευνητικής διαδικασίας………….

Στα κεφάλια των επιστημόνων είναι διάφορες μισοδιαμορφωμένες ιδέες, μακροχρόνιες επιθυμίες, προκαταλήψεις, και οι ασαφείς αναμνήσεις των άρθρων που διαβάζονται, των σεμιναρίων που παρακολουθούνται, των συνομιλιών με τους συναδέλφους και των συζητήσεων με τους συνεργάτες. Αυτές οι πηγές μπορεί να ήταν βασικοί συνεισφέροντες στην έρευνα, αλλά δεν αναφέρονται».

Μολονότι σιωπηλά τις παραπάνω διαπιστώσεις θα τις συνυπέγραφαν σχεδόν όλοι όσοι ασχολούνται με τις δημοσιεύσεις εργασιών, δημόσια καλλιεργείται η εικόνα μιας απόλυτα προσεγμένης και αντικειμενικής επιστήμης στην προσπάθεια διατήρησης του επιστημονικού κύρους και αυτών που συνεπάγεται.

Μερικές Ενδεικτικές Κατεστημένες Τακτικές
Διαδεδομένες, επίσης, είναι και οι παρακάτω τακτικές αύξησης του κύρους των εργασιών που αναφέρονται στην παραπάνω ιστοσελίδα:

"Μια άλλη παραποίηση είναι αυτή που σχετίζεται με τον κατάλογο των δημοσιεύσεων που απαιτείται να συνοδεύει κάθε επιστημονική δημοσίευση, καθώς και αυτή των βιογραφικών.

Οι δημοσιεύσεις που σημειώνονται στη βιβλιογραφία εξυπηρετούν πολλούς σκοπούς, αλλά ο πρωταρχικός υποτίθεται ότι είναι να αναγνωριστούν προηγούμενες εργασίες που συνέβαλλαν στην υπ’ όψη δημοσίευση. Στην πράξη, οι παραπομπές δεν έχουν μεγάλη σχέση με αυτό.

Μια εργασία μπορεί να αναφέρεται όχι γιατί είχε κάποια επίδραση στην έρευνα, αλλά επειδή είναι χρήσιμο να υπάρξει ένας μακρύς κατάλογος για να εντυπωσιάσει τους κριτές ή για να ενισχύσει την εργασία κάποιου αποδυναμώνοντας ανταγωνιστικές ή αντιτιθέμενες εργασιες.
Ο Erwin Chargaff αναφέρει για ολόκληρες τυποποιημένες λίστες βιβλιογραφιών οι οποίες μεταφέρονται αυτούσιες από τη μια δημοσιευση στην επόμενη».

Μια Ομολογία: Το Μεγαλύτερο Μέρος των Ερευνών είναι Λάθος
Αποτέλεσμα των πρακτικών που αναφέρονται παραπάνω είναι ότι είναι ιδιαίτερα μικρό το ποσοστό των αξιόπιστων δημοσιευόμενων εργασιών.

- Χαρακτηριστικό είναι το άρθρο στο περιοδικό Νew Scientist (30.8.2005) του Ιωάννη Ιωαννίδη, καθηγητή στην Ιατρική Σχολή Iωαννίνων με τίτλο: «Οι περισσότερες δημοσιεύσεις είναι πιθανότητα λανθασμένες».

Στο άρθρο αυτό, το οποίο έτυχε ιδιαίτερα ευνοϊκών σχολίων, αποδεικνύεται χρησιμοποιώντας στατιστικά στοιχεία και στατιστικές μεθόδους ότι, αν υποθέσει κανείς ότι μια εργασία είναι αυθεντική, μια αναφορά που σήμερα είναι πια αναγκαία, λόγω των προβλημάτων με τις πειραματικές και στατιστικές μεθόδους, η πιθανότητα να είναι λάθος τα συμπερασματά της είναι μεγαλύτερη από 50%.

Αν ληφθεί υπόψη ότι αρκετές εργασίες είναι, όπως σχολιάζεται παρακάτω, εν μέρει ή και ολοκληρωτικά πλαστογραφημένες, το ποσοστό των αξιόπιστων εργασιών μειώνεται σημαντικά.

Μια Αξιοπρόσεκτη εξήγηση: Η Εκχώρηση της Απλής Λογικής στους Υπολογιστές
Τα αποτελέσματα ενός πειράματος, ή ενός προγράμματος υπολογιστή δεν είναι παρά η απάντηση σε μια ερώτηση την οποία αποτελεί ο σχεδιασμός του πειράματος ή τα δεδομένα που εισάγονται στον υπολογιστή.

Τα συμπεράσματα δεν μπορούν να γενικεύονται. Ισχύουν μόνον για την περιοχή των παραμέτρων που υιοθετήθηκαν στο πείραμα ή στο πρόγραμμα.

Στην υποσημείωση (1)παρατίθεται μια ιστορική εξήγηση από την ιστοσελίδα brojon.com σχετικά με την ανεδαφικότητα και τα λάθη των δημοσιεύσεων στη διαμορφωμένη σήμερα ερευνητική πρακτική,

Ο Καταναλωτισμός στην Επιστήμη - Οι Ερευνες Μίας Χρήσης
Με τη σημερινή ευρεία χρήση των υπολογιστών παρατηρείται τα τελευταία χρόνια μια έκρηξη δημοσιεύσεων σε όλους τους τομείς, μια βιομηχανία δημοσιεύσεων ως επί το πλείστον χωρίς νόημα και περιεχόμενο.

- Χαρακτηριστικό στον τομέα των κατασκευών είναι το άρθρο του γνωστού συγγραφέα Neville στο ευρείας κυκλοφορίας περιοδικό «Concrete International” με τίτλο «Ιs our Research Likely to Improve Concrete?» (Η έρευνά μας μοιάζει να βελτιώνει το σκυρόδεμα;), διαπιστώνοντας ότι οι περισσότερες δημοσιεύσεις είναι απλά δημοσιεύσεις για δημοσιεύσεις.

Όπως αναφέρεται στο απόσπασμα από την ιστοσελίδα του Brian Martin που παρατίθεται παραπάνω, η επιστήμη σήμερα είναι επιχείρηση και οι έρευνες βιομηχανική παραγωγή.

Γι αυτό, και η σημερινή επιστημονική γνώση, ως επιχειρησιακό προιόν, υπόκειται σε καταναλωτισμό ο οποίος αποτελεί το υπόβαθρο της οικονομικής και κοινωνικής ζωής τη σημερινή εποχή.

Τα επιστημονικά «αγαθά» είναι κι αυτά μιας χρήσης, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα άλλα βιομηχανικά «αγαθά».

Χαρακτηριστική της κατάστασης αυτής είναι η συνεχής ανακοίνωση «πρωτοποριακών» θεραπειών του καρκίνου οι οποίες τυχαίνουν κατά καιρούς ευρείας δημοσιότητας στον ημερήσιο τύπο και γεμίζουν σελίδες των σελίδων επιστημονικών περιοδικών και πρακτικών συνεδρίων και κάθε φορά ως διιάτοντες αστέρες εξαφανίζονται από το προσκήνιο για να τις διαδεχθούν άλλες, επίσης, «πρωτοποριακές» θεραπείες οι οποίες με τη σειρά τους παρα-χωρούν τη θέση τους στις επόμενες.

Όπως εκπαιδευόμαστε και εθιζόμαστε να καταναλώνουμε τα ποικίλα «αγαθά» της διατροφικής αλυσίδας, με τον ίδιο τρόπο εκπαιδευόμαστε και εθιζόμαστε να υποτασσόμεθα στα ποικίλα κελεύσματα της « μεγάλης» επιστήμης με τα μεγάλα καπρίτσια.
Επιστημονικές ανακοινώσεις επιστημονικών αυθεντιών διεθνούς κύρους επιστημονικών κέντρων σύμφωνα με τις οποίες για παράδειγμα «το αλάτι βλάπτει», «ο ηλιος βλάπτει», κ,λπ, διαδέχονται νεώτερες ανακοινώσεις μεταγενέστερων μελετών σύμφωνα με τις οποίες «το αλάτι ωφελεί» και «ο ήλιος ωφελεί» και συχνά τα επιστημονικά ευρήματα υπόκεινται συνέχεια σε εναλλαγή.

Στη συνέντευξή του στην ελευθεροτυπία (12-3-2006) ο Ντέιβιντ Χίλι, διαπρεπής ερευνητής, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κάρντιφ επισημαίνει ότι:

«Πολύ μικρό ποσοστό της φαρμακευτικής έρευνας γίνεται για να απαντηθούν επιστημονικά ερωτήματα. Οι υποτιθέμενες επιστημονικές μελέτες είναι στην ουσία επιχειρήσεις προώθησης προιόντων, σχεδιασμένες ώστε να βομβαρδίζουν τους κλινικούς θεραπευτές με στοιχεία που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των φαρμακοβιομηχανών»

Στον τομέα των κατασκευών, ενδεικτικό είναι το παρακάτω απόσπασμα από άρθρο της ιδιαίτερα ενημερωμένης δημοσιογράφου Αριστέας Μπουγάτσου στην Καθημερινή» (13.11.2005):

«O OΣE με τα χρέη του να ξεπερνούν τα 4,5 δισ. ευρώ και τις ετήσιες ζημιές του να σπάνε το όριο των 550 εκατ. ευρώ, θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως μέγας χορηγός της έρευνας στη χώρα.

Aπό το υστέρημά του αδιαλείπτως δρομολογεί με γενναιοδωρία χρηματοδοτήσεις για έρευνα δίχως όριο και δίχως περιεχόμενο τις περισσότερες φορές– ευτελίζοντας το νόημα και την αξία της έρευνας και μετατρέποντάς την σε πεδίο συναλλαγών δημοσίων σχέσεων, σε μέθοδο πλουτισμού κάποιων που δρουν και ως λομπίστες των πανεπιστημίων.

Aπό το 2002 και εντεύθεν οι απευθείας αναθέσεις μελετών από τον OΣE – κυριολεκτικά για ψύλλου πήδημα – έλαβαν τη μορφή επιδημίας.

Σπαταλήθηκαν γι’ αυτές τουλάχιστον 10 εκατ. ευρώ, που μοιράσθηκαν εντός ενός κλειστού συστήματος, με αρχηγούς, μπαλαδόρους, υποτακτικούς, αδαείς αλλά και άπληστους. Eντός του δικομματικού – τουλάχιστον – κλαμπ των ειδημόνων παντός καιρού".

Η Διαδεδομένη Πρακτική Πλαστογράφισης Ερευνητικών Εργασιών

Σε άρθρο της στο Journal of General Internal η Fugh Berman, διευθύντρια ιατρικής σχολής επισημαίνει ότι οι φαρμακοβιομηχανίες χρησιμο-ποιούν για την προώθηση των φαρμάκων τους δημοσιεύσεις - φαντάσματα.

Επισημαίνει ότι υπάρχει σημαντικό πρόβλημα σχετικά με την αυθεντικότητα των δημοσιευόμενων άρθρων. Στο άρθρο της αναφέρει ότι την πληησίασαν κάποιοι από εκπαιδευτικό κέντρο που συνεργάζεται με πασίγνωστη φαρμακοβιομηχανία και της ζήτησαν να δανείσει το όνομά της ως "συγγραφέα" σε ένα έτοιμο για δημοσίευση άρθρο.

Την ύπαρξη δημοσιεύσεων-φαντασμάτων επιβεβαιώνει και ο Dr Richard Smith, εκδότης επιστημονικού περιοδικού αναγνωρίζοντας ότι είναι «πολύ μεγάλο πρόβλημα" αναφέροντας: «Στα άρθρα εμφανίζονται ως συγγραφείς γιατροί και βρίσκουμε συχνά ότι μερικοί από αυτούς έχουν ελάχιστη ή καμία ιδέα για αυτά που υποτίθεται ότι γράφουν".

Την ύπαρξη συγγραφέων-φαντασμάτων επιβεβαιώνει στη συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία» (12-3-2006) ο Ντέιβιντ Χίλι, διαπρεπής ερευνητής, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κάρντιφ:
«οι περισσότερες δημοσιεύσεις ξαναγράφονται από υπαλλήλους φαρμακοβιομηχανιών, τους λεγόμενους «συγγραφείς-φαντάσματα... Το αποτέλεσμα είναι να υπάρχει σχεδόν απόλυτη διάσταση ανάμεσα στα στοιχεία των ερευνών και σ΄ αυτά που παρουσιάζονται στις δημοσιεύσεις».

Μια Ενδεικτική Επιτροπή
Στο περιοδικό Νew Scientist ανακοινώθηκε η σύσταση μιας νέας επιτροπής από τους συντάκτες εννέα κορυφαίων ιατρικών περιοδικών, η οποία απαίτησε από τις κυβερνήσεις να αντιμετωπίσουν την επιστημονική διαστρέβλωση και τις ψευδείς δημοσιεύσεις με πιο συστηματικό τρόπο.
"Συνήθως οι περιπτώσεις αυτές έρχονται σε δημοσιότητα κατά τύχη, και ανησυχούμε για την κλίμακα του προβλήματος," λέει ο Richard Smith, συντάκτης του βρετανικού ιατρικού περιοδικού και μέλος της Επιτροπής COPE σχετικά με την ηθική των δημοσιεύσεων η οποία είναι μια από τις οργανώσεις στην Ευρώπη που εξετάζουν αυτήν την περίοδο τρόπους να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα των διαστρεβλώσεων στις δημοσιεύσεις.

Η επιτροπή αυτή προσκάλεσε περισσότερους από 100 εκδότες εκδότες επιστημονικών περιοδικών για να επιληφθούν για την κατάσταση πλαστογράφισης εργασιών.

Η Διαδεδομένη Πρακτική Κλοπής Ερευνητικών Εργασιών
Εκτός από τις πλαστογραφήσεις και τις παραποιήσεις των ερευνών που σχολιάζονται παραπάνω, αρκετά διαδεδομένη είναι και η αντιγραφή ερευνών, η κλοπή τους.

Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα του Brian Martin,

«Η πραγματικότητα είναι ότι η αντιγραφή είναι αρκετά διαδεδομένη.

Στην πραγματικότητα υπάρχουν εμπόδια για να την αποφύγει κανείς.

Για παράδειγμα, τα επιστημονικά περιοδικά επιτρέπουν παραπομπές μόνον σε επικυρωμένες επιστημονικές πηγές.

Δεν θεωρείται αξιοπρεπές να αναφέρει κανείς ως πηγή των ιδεών του τη συζήτηση με κάποιον, το άρθρο σε κάποιο «λαίκό» περιοδικό…….

Η αντιγραφή είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στα λεγόμενα ανώτερα μέλη της κοινωνίας.

Οι περισσότεροι πολιτικοί, επιχειρηματίες και άλλες «προσωπικότητες» είναι λογοκλέφτες.

Εκφωνούν ομιλίες ή δίνουν δηλώσεις εξ ονόματός τους, ενώ στην πραγματικότητα οι ομιλίες και οι δηλώσεις τους είναι γραμμένες από άλλους.

Σε αυτό το είδος της θεσμοποιημένης λογοκλοπής, τα ισχυρά άτομα πιστώνονται την εργασία των υπαλλήλων».

Όπως και στα άλλα «ανώτερα μέλη της κοινωνίας» και στους επιστημονικούς κύκλους η κλοπή εργασιών κάθε άλλο παρά σπάνια είναι. Εμφανίζεται με διάφορες μορφές (2)

Μερικές Δημοσιοποιημένες Περιπτώσεις Κλοπής Ερευνητικών Εργασιών
Μολονότι πάμπολλες περιπτώσεις κλοπής ερευνητικών εργασιών δεν δημοσιοποιούνται ή συγκαλύπτονται καθώς συνήθως ενέχονται οι λεγόμενες «αυθεντίες» στους διάφορους επιστημονικούς κλάδους οι οποίοι οφείλουν την αυθεντία τους εκτός των άλλων και στον σφετερισμό εργασιών άλλων, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που κατάφεραν να βγουν στο φως της δημοσιότητας και να γίνουν ευρύτερα γνωστές.

Ø Μια Χαρακτηριστική Ιστορική Περίπτωση
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση κλοπής εργασίας σχετικά με την ανακάλυψη της στρεπτομυκίνης.
Μολονότι το αντιβιοτικό αυτό το ανακάλυψε το 1943 ο Αλβέρτος Schatz, μεταπτυχιακός σπουδαστής, ο οποίος και δημοσίευσε τα ευρήματά του, ο διευθυντής του εργαστηρίου Selman Waksman έδωσε συνεντεύξεις στους δημοσιογράφους αποσιωπώντας το όνομα του Schatz και πέτυχε μεγάλη χρηματοδότηση.
Ο Schatz και ο Waksman υπέγραψαν από κοινού το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για τη στρεπτομυκίνη.

Μερικά χρόνια αργότερα ο Schatz ανακάλυψε ότι ο Waksman είχε μυστική συμφωνία να δίνει τις πληροφορίες σε μεγάλη φαρμακοβιομηχανία και εκαρπούτο μεγάλα ποσά από το δίπλωμα της ευρεσιτεχνίας. Μετά από δικαστική διένεξη του επιδικάστηκε το δικαίωμα για μικρό μέρος από τα δικαιώματα της ευρεσιτεχνίας.
Το 1952 ο Waksman έλαβε αυτός και όχι ο Schatz το βραβείο Νόμπελ ιατρικής για την ανακάλυψη της στρεπτομυκίνης. Η επιτροπή Νόμπελ δεν είχε ποτέ ακούσει για τον Schatz.
Μόνο την προηγούμενη δεκαετία οι ιστορικοί ανα-γνώρισαν το ρόλο του, ο οποίος έγινε γνωστός το 1993 από το άρθρο του Frank Ryan στο περιοδικό Actinomycetes με τίτλο: «Tuberculosis:The Greatest Story Never Told. Albert Schatz "The true story of the discovery of streptomycin"(βλ. και Albert Schatz - Obituaries, News - The Independent).

Ø Δεύτερη Ιστορική Περίπτωση
Στο βιβλίο της «The molecules of emotion» η ερευνήτρια Candace Rert περιγράφει τις ίντριγκες πίσω από τη βράβευση συναδέλφων της με βραβείο ισοδύναμο με το Νόμπελ για ερευνητική εργασία στην οποία η ίδια είχε την πιο σημαντική συμβολή και δίνει το χρονικό του αγώνα της για την εκ των υστέρων αναγνώρισή της.

Ø Τρίτη Ιστορική Περίπτωση
Ευρέως γνωστή είναι, επίσης, η περίπτωση κλοπής της εργασίας της Rosalind Franklin σχετικά με τη διπλή έλικα του DNA για την οποία τιμήθηκαν με το βραβείο Νόμπελ οι πασίγνωστοι Francis Crick και John Watson.
Όπως αποκαλύπτεται στα πολλά βιβλία βιογραφίας της Rosalind Franklin, ο Francis Crick και ο John Watson έκλεψαν τα ευρήματα της Franklin όταν επισκέφτηκαν το εργαστήριό της όταν αυτή έλει-πε από την πόλη και έπεισαν τον προιστάμενό της να ρίξουν μια ματιά στα στοιχεία της ερευνάς της (library.thinkquest.org/20465/franklin).

Ø Χαρακτηριστικές Σύγχρονες Περιπτώσεις
Στην ιστοσελίδα www.ntua/posdep του διδακτικού προσωπικού των πανεπιστημίων έχει καταχωρηθεί (από δημοσίευση στα «Νέα») η περίπτωση αναπληρωτή καθηγητή της Ιατρικής ο οποίος ως υποψήφιος για την εκλογή του στη βαθμίδα του τακτικού καθηγητή συμπεριέλαβε στο βιογραφικό του και υπέβαλε στο εκλεκτορικό σώμα κλεψίτυπα τριών ξένων εργασιών, δημοσιευμένων σε ξένα ιατρικά περιοδικά.

Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του υπόψη καθηγητή σε ερώτηση δημοσιογράφου:
"Επρόκειτο για μια κόντρα με τις πρυτανικές αρχές.

Με παρέπεμψαν και σε ποινικό δικαστήριο και έχω απαλλαγεί αμετάκλητα. Μέσα στις εργασίες αυτές αναφέρονται 17 ονόματα συγγραφέων. Εγώ δεν γνώριζα αν ήταν κλεψίτυπες και δεν είχα ανάγκη να κλέψω, αφού έχω 300 εργασίες δημοσιευμένες.
Απλά συνυπέγραψα όταν μου το ζήτησαν συνάδελφοι. Όμως από όλους αυτούς μόνο εγώ παραπέμφθηκα, ενώ άλλοι με τις ίδιες εργασίες προήχθησαν σε καθηγητές.
Και όχι μόνο δεν παραπέμφθηκαν, αλλά ένας από αυτούς είπαν ότι απεβίωσε... ενώ είναι ζωντανός!».

Σε άρθρο του στην «Ελευθεροτυπία» με τίτλο: «Πάλι απεργούν οι πανεπιστημιακοί! Μα τι θέλουν τέλος πάντων;» ο πανεπιστημιακός Β, Αγγελόπουλος αναφέρει:
«..στην Ακαδημία Αθηνών υπάρχει άτομο που δημοσίευσε βιβλίο αντιγραφή ξενόγλωσσου και τόλμησε μάλιστα να το εκδώσει στη γλώσσα του πρωτοτύπου οπότε και έγινε ρεζίλι».

Ενδεκτικές είναι επίσης οι περιπτώσεις του Xουάνγκ Γουσούκ κορυφαίου πολυβραβευμένου επιστήμονα της Kορέας σε θέματα κλωνοποίησης που πρόσφατα αποδείχθηκε απατεώνας και του επίσης κορυφαίου Κινέζου καθηγητή Tσεν Tζιν στο Πανεπιστήμιο της Σαγκάης που είχε ισχυριστεί ότι είχε αναπτύξει το πρώτο μικροτσίπ εξ ολοκλήρου κινεζικής κατασκευής και το οποίο απεδείχθη ότι ήταν... μαϊμού.

O ίδιος είχε απλώς μαρκάρει τα τσιπ που κατασκεύαζε μια θυγατρική της αμερικανικής Motorola με το εμπορικό σήμα Hanxin που ήταν το όνομα της εταιρείας του.

Μια Αποκαλυπτική Κλοπή: Οι Εταιρείες Προαγωγοί των Φτωχών
Είναι πλήθος οι απλές και νοήμονες συλλήψεις και εφαρμογές απλών ανθρώπων και τεχνητών τις οποίες οικειοποιούνται μεγαλόσχημοι επιστήμονες και εμπορεύονται οι συνεργαζόμενες μ΄αυτούς εταιρίες.

Χαρακτηριστική είναι η παρακάτω καταγγελία που δημοσιεύεται στο περιοδικό “BIOKOSMOS NEWS” τεύχος 26 με τίτλο: «Βιοπειρατεία - Οι εταιρείες «προαγωγοί» των φτωχών»:

"Μεγάλες εταιρείες, κυρίως από την πλούσια δύση, οικειοποιούνται τους φυσικούς πόρους αλλά και τις γνώσεις των φτωχών χωρών, π.χ. τις θεραπευτικές ιδιότητες ενός βοτάνου, τις κατοχυ-ρώνουν ως «πατέντες» και εφαρμόζουν στη συνέ-χεια όλους τους περιορισμούς περί «πνευματικής ιδιοκτησίας»…Είναι η συνέχεια της αποικιοκρατίας με άλλη μορφή να κατοχυρώνεις ως δικές σου τις γνώσεις φτωχών λαών και να έρχεσαι να τους πουλάς τη δική τους γνώση και να μην αφήνεις τους αρχικούς παραγωγούς αυτής της γνώσης που τη χρησιμοποιούσαν επί χιλιάδες χρόνια να τη χρησιμοποιούν χωρίς να σε πληρώνουν».

Βλ. και

- H Αναξιοπιστία, η Πλαστογράφιση και η Κλοπή Επιστημονικών Εργασιών Ι)

- Η Ισχυρή Εξουσιαστική Δομή του Τεχνοεπιστημονικού Κατεστημένου

._________________________________

(1) «Είναι εύκολο να αποδειχθεί ότι η σημερινή επιστήμη είναι λανθασμένη.

Η σημερινή επιστήμη έχει μετατραπεί σε κάτι περισσότερο από μια πολιτική κίνηση ή ένα θρησκευτικό δόγμα, παρά τη χρησιμοποίηση των επιστημονικών κανόνων και μεθόδων.

Πού πήγε στραβά; Πώς συνέβη;

Άρχισε στις αρχές της δεκαετίας του '70 όταν ένας νέος μεταπτυχιακός φοιτητής μάθαινε τη νέα χρήση των υπολογιστών ως μέσο για ιατρική διάγνωση.

Ήταν ο Μichael Crichton, ο οποίος έγραψε ένα ιατρικό μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας για τη χρησιμότητα των υπολογιστών στον εντοπισμό των ασθενειών.

Το βιβλίο του, «η Andromeda», έγινε best seller και θέμα κινηματογραφικών ταινιών.

Από τότε δύο γενεές γιατρών έχουν εκπαιδευθεί στην ιατρική επιστήμη με βάση αυτή την ιστορία,. ένα αντασιόπληκτο μυθιστόρημα βασισμένο σε μια ψεύτικη υπόθεση.

Δεν ήταν επιστήμη.

Από τότε η επιστήμη σε πολλούς τομείς έχει αποβεί λανθασμένη σε σημαντικό βαθμό.

Σύμφωνα με την ιστορία του Crichton, ένα παράξενο παθογόνο προσγειωνόταν από το διάστημα στη γη και απειλούσε να σκοτώσει τους κατοίκους της.

Με τους ανθρώπους να πεθαίνουν γύρω τους, οι ειδικοί βρίσκουν δύο ανθρώπους που επέζησαν και φαίνονταν να έχουν ανοσία στο παθογόνο.

Αλλά ποιό ήταν το παθογόνο και τι προκαλούσε την ανοσία;

Τροφοδοτούν σ΄έναν υπολογιστή όλες τις πληροφορίες για τους δύο επιζώντες και διαπιστώνουν ότι αυτό που είχαν κοινό ήταν υπερβολικό οξυγόνο στο αίμα τους.

Κατόπιν αυτού δίνουν στους ανθρώπους πρόσθετο οξυγόνο. Επιζούν όλοι και η γη σώζεται από την καταστροφή.

Αυτή ήταν μια συναρπαστική ιστορία για το πώς οι υπολογιστές θα σώσουν τον πλανήτη.

Και οι περισσότεροι επιστήμονες σήμερα πραγματικά "έχουν αγοράσει" την ιστορία αυτή.

Αλλά η υπόθεση είναι ψεύτικη.

Δεν ήταν ο υπολογιστής που βρήκε τη λύση στο πρόβλημα, ήταν αυτοί που "επέλεξαν" ποιά στοιχεία θα έδιναν στον υπολογιστή για να λύσει το πρόβλημα.

Εάν είχαν δώσει λάνθασμένα στοιχεία, ο υπολογιστής δεν θα έβρισκε κανέναν συσχετισμό.

Σύμφωνα με το παλιό αξίωμα των υπολογιστών "σκουπίδια δίνεις - σκουπίδια θα πάρεις"

Αλλά αυτό δεν αναφερόταν στο μυθιστόρημα του Crichton».

Ιδιαίτερα επεξηγηματικό είναι το παρακάτω παράδειγμα που δίνεται στην ίδια ιστοσελίδα:

«Ο Δρ. Klutz έχει μια κλινική και έχει διάφορους ασθενείς με μια άγνωστη ασθένεια που θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε "το αριστερό πόδι ζαρώνει."

Ο Klutz μη βρίσκοντας τίποτα σχετικό στην ιατρική βιβλιογραφία, κάνει τη δική του "κλινική μελέτη."

Οι ασθενείς του συμπληρώνουν μια μορφή ιατρικού ιστορικού, και ο Klutz εισάγει όλα τα "στοιχεία" στον υπολογιστή του.

Ψάχνει τι κοινό έχουν οι ασθενείς.

Ο υπολογιστής δείχνει ότι μόνο 18 τοις εκατό των ασθενών μιλούν ισπανικά.. Όχι ένας καλός συσχετισμός. Και μόνο 22 τοις εκατό είχαν φλυκταινώδη νόσο κοτόπουλου.

Αλλά μένει πραγματικά κατάπληκτος όταν διαπιστώνει ότι 100 τοις εκατό των ασθενών έχουν φάει πρόσφατα καρότα.

Αυτή έτυχε να είναι μία από τις ερωτήσεις στο έντυπο του ιατρικού ιστορικού.

Έτσι ο Klutz συμπεραίνει ότι πρέπει να υπάρχει κάτι στα καρότα που προκαλεί την ασθένεια.

Αλλά αυτό δεν είναι επιστήμη. Προκαλεί τη λογική και την κοινή αίσθηση, μολονότι αποτελεί γενικευμένη πρακτική….

Αν ο Δρ Klutz το είχε ερευνήσει, θα είχε διαπιστώσει ότι σχεδόν 100 τοις εκατό και των άλλων ασθενών του που δεν είχαν την ασθένεια, είχαν, επίσης, φάει καρότα.

Και έτσι θα αποδεικνυόταν ότι τα καρότα δεν έχουν καμία σχέση με το αριστερό πόδι που ζαρώνει.

Αντ' αυτού, ο Klutz και οι συνάδελφοί του που δημοσιεύουν τα «μονόπλευρα» συμπερασματά τους δίνουν συνεντεύξεις και στον τύπο εμφανίζονται κραυγαλέοι τίτλοι: " Τα καρότα συνδέονται με το lfs σύνδρομο!"

Ακολουθεί η φαρμακοβιομηχανία Smutz, και φτιάχνει ένα νέο φάρμακο το "LSFree (αντικαροτίνη).

Κάνει δοκιμές με το «φάρμακο» σε 1.000 ανθρώπους. Κανένας τους δεν εμφανίζει την ασθένεια

Έτσι το φάρμακο LSF φαίνεται να λειτουργεί για να αποτρέπει την ασθένεια.

Αλλά εάν η SmutzPharma είχε κάνει ορθή επιστήμη και είχε δώσει επίσης στους 1.000 ανθρώπους άλλα χάπια ζάχαρης (ψευτοφάρμακο) θα είχε διαπιστώσει ότι κανένας τους δεν θα είχε εκδηλώσει την ασθένεια.

Αλλά η SmutzPharma δεν το κάνει αυτό. Γιατί; Επειδή δεν υπάρχει χρήμα σε αυτό.

Αντ' αυτού η SmutzPharma δημοσιεύει τα συμπεράσματά της και διαφημίζει από την TV το "LSFree που αποδεικνύχθηκε ότι είναι 100 τοις εκατό αποτελεσματικό στην παρεμπόδιση της ασθένειας, κατόπιν δοκιμών και με έγκριση της FDA.

Μπορεί τώρα η SmutzPharma να μαζέψει σωρηδόν δισεκατομμύρια δολάρια.

Όταν κάποιος λογικός γιατρός ρωτήσει λεπτομέρειες για τις δοκιμές και παρατηρήσει ότι είναι αναρίθμητοι άνθρωποι που τρώνε καρότα και δεν εμφανίζουν την ασθένεια θα του απαντήσουν ότι το παθογόνο στα καρότα παίρνει πολύ χρόνο να εκδηλωθεί.. .

Ναι, 20 χρόνια πριν, όταν γινόντουσαν οι συζητήσεις για το AIDS/HIV η ερευνητική πρακτική αντικαταστάθηκε με μοντέλα υπολογιστών, προσομοιώσεις και στατιστικές».

Η παραπάνω εξήγηση δεν αφορά μόνον στην ιατρική. Ισχύει σε πολλούς τομείς της επιστήμης.

(1) Για παράδειγμ α:

Ø Πρόταξη του ονόματος κάποιου «επιφανούς» σε δημοσίευση εργασίας μεταπτυχιακού φοιτητή ή ερευνητή «χαμηλότερης» βαθμίδας απ΄αυτόν στην οποία είχε μικρή ή και καμμία συμβολή

Ø Καθυστέρηση αποστολής έκθεσης κρίσεως για εργασία που έχει υποβληθεί για δημοσίευση σε περιοδικό στο οποίο είναι κριτής κάποιος επιφανής ώστε να επωφεληθεί να δημοσιεύσει ο ίδιος παρόμοια εργασία αξιοποιώντας τα ευρήματα της υπό κρίση εργασίας

Ø Πλήρη οικειποίηση της εργασίας κάποιου με παράλληλη μεθόδευση για παραγκωνισμό του.

Για παράδειγμα μπορεί κάποιος επιφανής να οικειοποιηθεί την παρασκευή ενός αποτελεσμα-τικού φαρμάκου ή ενός υποσχόμενου δομικού υλικού που προέκυψε στα πλαίσια διδακτορικής ή άλλης εργασίας ερευνητή σε εργαστήριο στο οποίο προϊσταται ο επιφανής.
Για το φάρμακο ή το υλικό μπορεί ο επιφανής να αποκομίσει μεγάλα ποσά από βιομηχανίες από τα δικαιώματα ευρεσιτεχνίας και ταυτόχρονα να χρηματοδοτηθεί με μεγάλα ποσά αυτός και διάφοροι υποτελείς του για τη διενέργεια έρευνας για την παρασκευή του φαρμάκου ή δομικού υλικού από κρατικά ή κοινοτικά κονδύλια ή και από ενδιαφερόμενες ιδιωτικές εταιρίες αποκρύβοντας τα αποτελέ-σματα της υπάρχουσας εργασίας.

Είναι, επίσης, δυνατόν παράλληλα με τις παραπάνω αξιοποιήσεις της εργασίας να συστήσει ο ίδιος και οι υποτελείς του ιδιωτική εταιρία εκμετάλλευσης του φαρμάκου ή δομικού υλικού και όχι μόνον σε τοπική κλίμακα.
Η απόκρυψη των αποτελεσμάτων της ήδη υπάρχουσας εργασίας μπορεί να πάρει πολλές μορφές.

Για παράδειγμα, αν πρόκειται για διδακτορική διατριβή στην οποία είναι εισηγητής ο επιφανής μπορεί να ακολουθηθεί η παρακάτω διαδικασία:

Ø Στην εισηγητική του έκθεση προς τους εκλέκτορες

· Παραλείπεται στον τίτλο της έκθεσης κωδιική λέξη που αναδεικνύει την πρωτοτυπία της εργασίας, π.χ. αν πρόκειται για τη συμπεριφορά κάποιου ειδικού τύπου σκυροδέματος, π.χ. πολυμερούς σκυροδέματος, ελαφροσκυροδέματος, κ.λ.π. αναγράφεται απλά σκυροδέματος

· Σημειώνεται ότι στην έκθεση δεν παρουσιάζονται τα ευρήματα της εργασίας αλλά προτάσεις για την βελτίωσή της.

Φυσικά μη παρουσιάζοντας τα ευρήματα της εργασίας δεν μπορούν να διαμορφώσουν άποψη οι εκλέκτορες οι οποίοι στην πλειοψηφία τους δεν έχουν γνώση του αντικειμένου της εργασίας.

· Για τη βελτίωση της εργασίας προτείνονται πρόσθετα πειράματα τα οποία συνίστανται στη μέτρηση της μεταβολής του μήκους ενός δοκιμίου με την πάροδο των μηνών και των ετών. Έτσι η εργασία απαιτεί κάμποσα ακόμη χρόνια για να ωριμάσει.

Ø Στην διαδικασία έγκρισης της εργασίας

· Προτείνονται από τον εισηγητή και άλλοι άτυποι συνεισηγητές για την εργασία.

· Η συζήτηση της εργασίας αντί της προβλεπό-μενης από τον νόμο προθεσμίας ολίγων μηνών από την υποβολή της καθυστερεί για κάμποσα χρόνια με το πρόσχημα απουσίας ή ασθένειας κάθε φορά του νόμιμου εισηγητή ή των άτυπων (παράνομων) συνεισηγητών.

Η καθυστέρηση αυτή μπορεί να είναι αποτέλεσμα συμφωνίας εισηγητή και συνεισηγητών η οποία μπορεί ακόμη και να δημοσιοποιηθεί π.χ. με πολυγραφημένο σημείωμα από τους συνεισηγητές προς τους εκλέκτορες, χωρίς να ενοχληθεί κανείς.

Η Ισχυρή Εξουσιαστική Δομή του Τεχνοεπιστημονικού Κατεστημένου

2009-07-23T04:43:00.000-07:00

«Η ιστορία της επιστήμης διδάσκει ότι οι μεγαλύτερες πρόοδοι στην επιστήμη έχουν επιτευχθεί από τολμηρούς οραματιστές που συνέλαβαν νέες καρποφόρες προσεγγίσεις που άλλοι απέτυχαν να παρατηρήσουν. Εάν οι ιδέες αυτών των επιστημονικών μεγαλοφυιών είχαν υποβληθεί στις επιτροπές των ειδικών, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι θα τις είχαν απορρίψει».
Laureate Louis de Broglie, Νόμπελ 25 Απριλίου 1978

«Η ακαδημία μας μόλις ανακάλυψε τα καντήλια. Τι χρειαζόμαστε τις λάμπες;»

Ayn Rand

« Οι ναι–άνθρωποι από τον ακαδημαϊκό κόσμο που παπαγαλίζουν αυτήν την παράλογη φυσική δεν έχουν εκπαιδευθεί στην κριτική σκέψη, αλλά στην υποταγή στο σύστημα. Κατά τη διάρκεια των σπουδών τους έλεγαν ναι στους καθηγητές τους, όταν θα έπρεπε να λένε όχι. Οι καθηγητές θεωρούν τους εαυτούς τους αυθεντίες στον τομέα τους επειδή έχουν επιτύχει μια θέση να διδάσκουν.

Προωθούνται επειδή πιστεύουν στις μαθηματικές περιγραφές και τους τύπους και ανταμείβονται για αυτό. Προάγονται και παπαγαλίζουν πάλι στους σπουδαστές τους τις ίδιες παράλογες και αντιφατικές ιδέες και θεωρίες που έμαθαν παπαγαλίζοντας, όταν επιδίωκαν να προωθήσουν ανυπόμονα τις καριέρες τους» www. Vortex Mechanics

Οι Ισχυρές Εξουσιαστικές Δομές του Τεχνοεπιστημονοκρατισμού
Όπως η διαχείρηση του χρήματος γίνεται από τις τράπεζες, έτσι και η διαχείρηση της γνώσης γίνεται από το τεχνοεπιστημονικό κατεστημένο, το οποίο, όπως και οι τράπεζες, διαθέτει ισχυρές εξουσιαστικές δομές μέσω των οποίων επιτελείται η καταδυνάστευση των πολλών με παρόμοιες μεθόδους μ΄ αυτές των τραπεζών.

Και, όπως η πλειοψηφία των υπαλλήλων και των μετόχων των τραπεζών δεν συνειδητοποιούν τον αντικοινωνικό ρόλο των τραπεζών στις οποίες εργάζονται και μετέχουν απολαμβάνοντας, εν πολλοίς, κοινωνικής εκτίμησης και φερεγγυότητας, το ίδιο συμβαίνει και με την πλειοψηφία των τεχνοεπιστημονοκρατών.

Ενδεικτικό είναι το παρακάτω απόσπασμα από άρθρο της αξιοπρόσεκτης δημοσιογράφου Αριστέας Μπουγάτσου στην «Καθημερινή» (13.11.2005):

v « Eρευνητικές ομάδες» πυρηνικών διαφέντευαν σιδηροδρομικές μελέτες, συμβούλευαν για προδιαγραφές κρίσιμων έργων που προκήρυσσε ο OΣE, ανακάλυπταν πως θα φθάσουν εμπορεύματα με τον υπερσιβηρικό….Oι περισσότεροι ευεργετηθέντες ακαδημαϊκοί κατείχαν και κατέχουν υψηλά αξιώματα, σε υπουργεία, οργανισμούς, συμβούλια και επιτροπές και ο ρόλος τους κατέστη ισχυρότερος – και από τις χρηματοδοτήσεις του OΣE – καθώς έφτιαξαν ομάδες που μοιάζουν με «εταιρείες» εντός των AEI, αλλά και εκλογικούς συσχετισμούς (εντός των AEI).

Ένα Αποκαλυπτικό Παράδειγμα:
Γιατί το Αλάτι Ανεβάζει την Πίεση, Η Δύναμη της Πίστης σε Αυθεντίες
Σήμερα θεωρείται ότι το αλάτι στη διατροφή είναι η σημαντικότερη αιτία της υπέρτασης. Τα τελευταία 35 χρόνια η συσχέτιση αυτή αλατιού και πίεσης είναι γενικά παραδεκτή και όλοι οι γιατροί συνιστούν τη μείωση του αλατιού για τον έλεγχο της πίεσης.

Αλλά η συσχέτιση αυτή έχει αποδειχθεί εδώ και χρόνια ότι δεν ισχύει. Βασίστηκε, όπως προκύπτει από άρθρο στο San Jose MercuryNews, σε μελέτη που έγινε το 1989 από την αμερικανική ιατρική ένωση στον πληθισμό των Ινδιάνων του Αμαζονίου που η τροφή τους δεν είχε σχεδόν καθόλου αλάτι.

Η ιατρική ένωση μολονότι, όπως φαίνεται στο άρθρο αυτό, παραδέχθηκε ότι η συσχέτιση αλατιού και υπέρτασης είχε βασιστεί σε λανθασμένη έρευνα, αντί να αποσύρει τη σύσταση για μειωμένη κατανάλωση αλατιού, επέμεινε στη σύσταση αυτή, γιατί, όπως είπαν, δεν ήθελαν να χάσει το κοινό την εμπιστοσύνη του στις συστάσεις των γιατρών.

Επιπλέον, οι παρασκευαστές τροφίμων θησαύριζαν από την παραγωγή ιδιαίτερα ακριβών «υγιεινών» παραλλαγών των τροφίμων με χαμηλή περιεκτικότητα σε αλάτι.

Τα θετικά αποτελέσματα που μπορούν να παρατηρηθούν μερικές φορές από τη μείωση του αλατιού δεν μπορούν παρά να αποδοθούν στην επιστημονικά τεκμηριωμένη θεραπευτική δύναμη της πίστης σε κάποια αυθεντία, στην οποία, άλλωστε, σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, μπορούν να αποδοθούν ευρύτερα, σε μεγάλο μέρος, και τα όποια θετικά αποτελέσματα φαρμάκων και διατροφικών συμβουλών γενικά.

Η Ψευδής Εικόνα περί της Αυθεντίας των ΤεχνοΕπιστημονοκρατών
Η μεγάλη πλειοψηφία των λεγόμενων επιστημονικών αυθεντιών σήμερα αυτά που γνωρίζουν τα γνωρίζουν επειδή τα διαβάζουν. Είναι οι αυθεντίες των εγχειριδίων.

Δεν διαθέτουν γνώση από πρώτο χέρι. Δεν έχουν μπει στον κόπο και πολλές φορές έχουν χάσει την ικανότητα να ερευνήσουν πραγματικά από μόνοι τους καταγινόμενοι στην επιχείρηση παραγωγής δημοσιεύσεων για προσωπική ανέλιξη.

Οι λεγόμενοι επιστημονικοί κύκλοι σήμερα δεν είναι παρά ένα κλαμπ αμοιβαία εκθειαζόμενων «αυθεντιών», όπως εύκολα μπορεί κανείς να διαπιστώσει στα συνέδρια, τις ημερίδες και τις άλλες «αγορές» των επιστημονικών «προϊόντων», στις οποίες οι «αυθεντίες» βασιζόμενοι στη «λαϊκή ψήφο της αυθεντίας τους» και όχι στην επιστημονική μέθοδο είναι ελεύθεροι να λένε ό,τι θέλουν χωρίς αντιπαράθεση.

Μια Αποκαλυπτική Μαρτυρία
Αποκαλυπτικό είναι το παρακάτω απόσπασμα από άρθρο (9 Μαϊου 2006) με τίτλο «Το 80% των φυσικών της Β. Αμερικής εργάζονται για τον στρατό» του καθηγητή φυσικής Denis Rancourt βλ. Are Physicists Smart? Disciplined Professionals serve Power:

« Είναι γενικά αποδεκτό ότι οι φυσικοί, ειδικά αυτοί που ασχολούνται με την κβαντική μηχανική είναι ξύπνιοι άνθρωποι. Οι μεγαλύτεροι επιστήμονες που μας έρχονται στο νου είναι συχνά φυσικοί. Οι εφευρέτες της ατομικής βόμβας προκαλούν δέος. Είμαι φυσικός και έχω εκπαιδεύσει φυσικούς και θα ήθελα να προβάλλω μια διαφορετική άποψη: Ότι, γενικά, οι φυσικοί, σαν ομάδα, είναι χαζοί, και σίγουρα όχι πιο έξυπνοι από οποιαδήποτε άλλη ομάδα εγωκεντρικών επαγγελματιών που κυττάνε το συμφέρον τους……..Ο σύγχρονος επαγγελματίας φυσικός έχει ακραία εξειδίκευση…….στερείται ευρύτερης μόρφωσης που θα παραμέριζε την καταχνιά από τα μάτια του».
Και το άρθρο καταλήγει:
«Το 80% των φυσικών της βόρειας αμερικής δουλεύουν για το στρατό, τη μεγαλύτερη πολεμική οικονομία στιον κόσμο. Ο φυσικός δεν έχει επίγνωση της τυφλότητάς του και αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως αυτόν που αποκαλύπτει την αλήθεια. Τουλάχιστον να ήταν αβλαβής!»

Οι Επιστημονικοί Πόλεμοι και οι Επιστημάρχες - Η Πραγματική Εικόνα και η Εικόνα για Δημόσια Κατανάλωση
Εντυπωμένος στη μνήμη μας είναι ο ανηλεής πόλεμος των σεισμολόγων μετά τον ισχυρό σεισμό στην Αττική τον οποίο κατάπληκτοι παρακολουθούσαν στους δέκτες τους ανύποπτοι θεατές.
Τέτοιοι πόλεμοι, όμως, δεν είναι παρά ο κανόνας στην επιστημονική κοινότητα.

Εν τούτοις, η επιστημονική γνώση εμφανίζεται εξωτερικά με τον μανδύα της ευγενούς και ανιδιοτελούς υπόστασης υπεράνω των μικροτήτων των «ανεπιστημόνων» μαζών.

Αυτή είναι η εικόνα που μεταφέρεται όχι μόνον για δημόσια κατανάλωση, αλλά και σ΄αυτούς που είναι στον «προθάλαμο», όπως οι φοιτητές, ή τον «εξωτερικό κύκλο» των επιστημόνων.
Από την εικόνα αυτή αντλεί την ισχύ της η επίκληση «προοδευτικών» κύκλων προς στους «διανοούμενους» και τις «προσωπικότητες» για την μεσολάβησή τους και ρύθμιση των κακώς κείμενων.

Μόνο από βιβλία και περιοδικά εναλλακτικών θεωρήσεων, μικρής, ως επί το πλείστον, εμβέλειας μπορεί κανείς να πληροφορηθεί την πραγματική εικόνα που αντιστοιχεί στις λεγόμενες «επιστημονικές τομές» και στις «επιστημονικές κορυφές», τους «επιστημάρχες», οι οποίοι ως άλλοι «πλανητάρχες» καθορίζουν το επιστημονικό τοπίο με μεθόδους του τύπου «ή είστε μαζί μας ή είστε εναντίον μας».

Όπως γράφει ο Κ. Μπέης στην «Ελευθεροτυπία» ( 8-12-2004):
«Τα ακαδημαϊκά αξιώματα είναι ελκυστικά, καθώς συνοδεύονται συνήθως από τον σεβασμό της κοινωνίας. Διαφεύγει όμως την προσοχή όσων γοητεύονται από τη διεκδίκησή τους, ότι τα πανεπιστήμια είναι χώροι έντονων προσωπικών ανταγωνισμών και αδυσώπητων υπόγειων μεθοδεύσεων φθοράς και αποδυνάμωσης της γοητείας που ασκεί ο μισητός ομότεχνος. Οποιος πανεπιστημιακός δάσκαλος δεν συνειδητοποίησε εγκαίρως αυτήν την πικρή αλήθεια, τότε, στην έκταση που δεν αποστραγγίστηκε από τον αυτοσεβασμό του, γεύτηκε πολλές πικρίες».

Η Φόρμουλα Όλων των Εξουσιαστών: «Κάνε όπως Λέω, όχι όπως Κάνω»
Oι μεθοδεύσεις που σχολιάζονται παραπάνω και οι διαστρεβλώσεις και οι παραποιήσεις επιστημονικών εργασιών που σχολιάζονται στο H Αναξιοπιστία, η Πλαστογράφιση και η Κλοπή Επιστημονικών Εργασιών II κρατούνται επτασφράγιστο μυστικό.

Αντιθέτως, οι αντιγραφές από πλευράς των φοιτητών κατά τις εξετάσεις έχουν τύχει ευρείας δημοσιότητας και έχουν επισύρει βαρύτατες ποινές στους ενεχόμενους φοιτητές και τα πανεπιστήμια θεσμοθετούν όλο και πιο αυστηρές κυρώσεις για τους παραβάτες.

Δεν είναι σπάνιο «επώνυμοι» του τεχνοεπιστημονικού κόσμου που οι ίδιοι ενέχονται σε προβληματικές πρακτικές να αρθρογραφούν και να κατακευρανώνουν κακώς κείμενα γενικώς (σε ενίσχυση των βιογραφικών) σύμφωνα με τη διαχρονική φόρμουλα όλων των εξουσιαστών: «Κάνε όπως λέω και όχι όπως κάνω».

Τα Ακαδημαϊκά Αξιώματα και τα Βραβεία και η Αποποίησή τους από Συνειδητοποιουμένους Επιστήμονες
Χαρακτηριστικά στιγμιότυπα των επιστημονικών πολέμων, των επιστημονικών όπλων και των πολεμικών στρατηγικών και τακτικών περιγράφονται με γλαφυρότητα στο βιβλίο του Robert Hazen με τίτλο: «Η Κούρσα της Υπεραγωγιμότητας» καθώς και στο βιβλίο του Robert Mart Friedman, καθηγητή και τέως προέδρου του Πανεπιστημίου στο Οσλο, με τίτλο “The Politics of the Excellence” το οποίο εξαίρει στην κριτική του το διεθνούς κύρους περιοδικό New Scientist στο τεύχος 2338.

Στο βιβλίο, το οποίο δίνει στοιχεία για τις μηχανορραφίες πίσω από τις μεθοδεύσεις για την επιλογή των επιστημόνων στους οποίους απονέμονται τα βραβεία Νόμπελ, αναφέρεται:
«Πίσω από τα Νόμπελ υπάρχει η δυνατότητα για την εκτύλιξη κάθε είδους φαυλότητας, υπεροψίας, ρατσισμού, σεξ και κάθε είδους ποταπών πράξεων και εμπλοκή κάθε είδους ανθρώπων των παρασκηνίων».
Και ως χαρακτηριστικό κορυφαίο παράδειγμα τέτοιων μεθοδεύσεων αναφέρεται η απαράδεκτη, όπως αναφέρει, βράβευση του Εinstein με το Νόμπελ φυσικής για το «φωτοηλεκτρικό φαινόμενο», συμπεραίνοντας ότι καθοριστικό ρόλο στην απονομή του βραβείου αυτού έπαιξαν φυλετικές προτιμήσεις και υπόγειες μεθοδεύσεις.

Ενδεικτική είναι η βράβευση με Νόμπελ ειρήνης του τέως πρωθυπουργού του Ισραήλ Menachem Begin με το «ειρηνιστικό» μανιφέστο του που είδε το φως της δημοσιότητας με τα τελευταία γεγονότα της εισβολής του Ισραήλ στο Λίβανο:

«Η φυλή μας είναι η ηγεμονική φυλή. Είμαστε τόσο διαφορετικοί από τις κατώτερες φυλές όσο είναι αυτοί από τα έντομα. Αν συγκριθούν με τη φυλή μας, οι άλλες φυλές είναι κτήνη και ζώα, στην καλύτερη περίπτωση κατοικίδια.. Οι άλλες φυλές θεωρούνται εκτροπή του ανθρώπου. Ο προορι-σμός μας είναι να κυβερνήσουμε τις κατώτερες φυλές. Το γήινο βασίλειό μας θα κυβερνιέται από τον ηγεμόνα μας δια πυρός και σιδήρου. Οι μάζες θα μας προσκυνούν και θα μας υπ-ηρετούν σαν σκλάβοι μας».

Από λόγο του Menachem Begin στο Knesset (ΙΙσραηλινό κοινοβούλιο) αναφερόμενο από τον Amnon Kapeliouk στο "Begin and the Beasts," New Statesman, June 25, 1982.

Χαρακτηριστικές είναι, επίσης, οι τιμές και τα αξιώματα, όπως αυτά του Προέδρου του Ιατρικού Συλλόγου και του επικεφαλής της Ιαπωνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, που έτυχαν οι «επιστήμονες» που είχαν αναλάβει κατά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο να κατασκευάσουν βιολογικά όπλα στις αχανείς εγκαταστάσεις του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Στρατού στη Μαντζουρία της Κίνας, το γνωστό ως κολαστήριο της Μονάδας 731, στο οποίο, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των νοσοκόμων που συμμετείχαν στο πρόγραμμα ήταν «καθημερινό φαινόμενο» να ανατέμνονται ζωντανοί οι «πίθηκοι» (όπως κατ' ευφημισμόν ονόμαζαν τους ανθρώπους-πειραματόζωα οι γιατροί), χωρίς τη χορήγηση αναισθητικού, για να διαπιστωθεί το είδος της ζημιάς που είχαν υποστεί τα εσωτερικά τους όργανα μετά τη χορήγηση των ερευνόμενων βακτηριδίων (βλ. Εδώ).

Μολονότι η αληθινή φύση, οι μεθοδεύσεις και οι σκοπιμότητες πίσω από τα αξιώματα και τις απονομές βραβείων δεν είναι ευρεία γνωστές, συνεχώς αυξανόμενος είναι στα τελευταία χρόνια ο αριθμός των ανθρώπων που τα αποποιούνται.

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι αυτό του ρώσου μαθηματικού Γκριγκόρι Πέλερμαν (έλυσε τον γρίφο της «υπόθεσης Πουανκαρέ», ένα πρόβλημα που περίμενε τη λύση του από το 1904, όταν το έθεσε ο γάλλος μαθηματικός) ο οποίος τον Αύγουστο του 2006 δηλώνοντας ότι του αρκεί η ικανοποίηση της ανακάλυψης αποποιήθηκε το «Νομπέλ των Μαθηματικών», το βραβείο Φιλντς που επρόκειτο να του απονεμηθεί στο διεθνές μαθηματικό συνέδριο της Μαδρίτης, έχοντας, επίσης, απαρνηθεί και το βραβείο του 1 εκατ. δολαρίων του ιδρύματος Κλέι.

Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα

BIS - ΜΙα Τράπεζα Αόρατο Βομβαρδιστικό

2009-07-19T11:30:00.001-07:00

.
Μια Ιστορική Μαρτυρία
Ο διάσημος ιστορικός Carroll Quigley γράφει στο βιβλίο του «Τραγωδία και Ελπίδα”:
"Η δύναμη της οικονομικής κεφαλαιοκρατίας είχε ένα άλλο εκτεταμένο σχέδιο, να δημιουργήσει ένα παγκόσμιο σύστημα οικονομικού ελέγχου σε χέρια ιδιωτών ικανά να εξουσιάσουν το πολιτικό σύστημα κάθε χώρας και την οικονομία του κόσμου συνολικά. Αυτό το σύστημα θα ελεγχόταν από τις κεντρικές τράπεζες του κόσμου οι οποίες θα δρούσαν όπως μια συναυλία, μέσω μυστικών συμφωνιών σε συχνές συνεδριάσεις και διασκέψεις».

Η κορυφή του συστήματος θα ήταν η τράπεζα για Διεθνείς Διακανονισμούς (Bank of International Settlements, BIS) στην Ελβετία, μια ιδιωτική τράπεζα που κατέχεται και ελέγχεται από τις παγκόσμιες κεντρικές τράπεζες, οι οποίες και οι ίδιες είναι ιδιωτικές εταιρίες.

Ποιά Είναι η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών
Μολονότι, όπως παρατίθεται παραπάνω κεντρικό ρόλο στα πράγματα του κόσμου παίζει ένας τραπεζικός οργανισμός, η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BSI), δεν υπάρχει καμία επίσημη πληροφόρηση γι΄αυτόν.

Παρακάτω παρατίθεται συντομευμένο απόσπασμα από την ιστοσελίδα http://www.augustreview.com/ στην οποία εκτίθενται στοιχεία σχετικά με την ιστορία της τράπεζας αυτής, τη δομή της και τις τρέχουσες δραστηριότητες της.
«Όταν ο Δαβίδ Rockefeller και ο Zbigniew Brzezinski ίδρυσαν την τριμερή Επιτροπή το 1973, η πρόθεση ήταν να δημιουργήσουν μια "νέα διεθνή οικονομική τάξη". Γι΄ αυτόν τον λόγο, συγκέντρωσαν 300 ελίτ πολυεθνικών εταιριών, πολιτικούς και ακαδημαϊκούς ηγέτες από τη Βόρεια Αμερική, την Ιαπωνία και την Ευρώπη.

Η ερώτηση είναι, "πώς το κάνουν αυτό;"
Λάβετε υπόψη σας, ότι δεν είχαν καμία δημόσια εξουσιοδότηση από οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο.
Η απάντηση είναι η τράπεζα για τις διεθνείς διευθετήσεις (Bank of International Settlements, BIS), η οποία αυτοαποκαλείται "κεντρική τράπεζα για κεντρικούς τραπεζίτες", η οποία ελέγχει το απέραντο παγκοσμιοποιημένο τραπεζικό σύστημα με ακρίβεια ελβετικού ρολογιού.
Μολονότι η ΒΙS είναι ο παλιότερος διεθνής τραπεζικός οργανισμός στον κόσμο, είναι ένας οργανισμός μικρού προφίλ, αποφεύγοντας όλη τη δημοσιότητα και την κακοφημία. Γι αυτό, έχουν γραφεί πολύ λίγες κριτικές αναλύσεις γι΄ αυτόν τον τόσο σημαντικό οικονομικό οργανισμό.
Περαιτέρω, το μεγαλύτερο μέρος απ΄αυτά που έχουν γραφεί έχουν παραπλανηθεί με σκόπιμες δημοσιεύσεις του ίδιου του οργανισμού.
Η BIS μπορεί να συγκριθεί με αόρατο βομβαρδιστικό αεροπλάνο. Δεν ανιχνεύεται, έχει μικρό πλήρωμα και φέρνει ένα τεράστιο βομβαρδιστικό φορτίο.
Το βομβαρδιστικό αεροπλάνο, όμως, υπόκειται σε μια ιεραρχία και πρέπει να ανεφοδιαστεί με καύσιμα από εξωτερικές πηγές.
Aντιθέτως, η BIS, όπως θα δούμε, δεν υπόκειται σε καμία δημόσια αρχή και λειτουργεί με πλήρη αυτονομία και αυτάρκεια.
Η BIS ιδρύθηκε το 1930 κατά τη διάρκεια μιας ιδιαίτερα ταραγμένης περιόδου της ιστορίας. Τα μέλη της απολαμβάνουν μια απίστευτη ασυλία. Δεν υπόκεινται σε κανένα κανονισμό, διερεύνηση ή αρμοδιότητα».

Η Ασυλία των Μελών της Τράπεζας
- Διπλωματική ασυλία για τα πρόσωπα και για ό,τι μεταφέρουν μαζί τους (δηλ., διπλωματικούς σάκους).

- Καμία φορολογία σε οποιεσδήποτε συναλλαγές, συμπεριλαμβανομένων των μισθών που πληρώνονται στους υπαλλήλους της.

- Ασυλία όπως αυτή που έχουν οι πρεσβείες για όλα τα κτήρια και τα γραφεία που χρησιμοποιούνται για και από τη BIS.

- Καμία εποπτεία ή γνώση των δραστηριοτήτων της από καμμία κυβερνητική αρχή.- Απαλλαγή από τους περιορισμούς μετανάστευσης.

- Ελευθερία να κρυπτογραφούν όλες τις επικοινωνίες τους οποιουδήποτε είδους.

Περαιτέρω, στα μέλη του διοικητικού συμβουλίου της BSI, για παράδειγμα στον Alan Greenspan προσφέρονται πρόσθετα ατομικά εδικά προνόμια:

- Ασυλία από σύλληψη ή φυλάκιση και ασυλία από κατάσχεση των προσωπικών αποσκευών τους, εξαιρουμένων κατάφωρων περιπτώσεων εγκλημάτων.

- Απαραβίαστο όλων των εγγράφων και ντοκουμέντων.

- Ασυλία ακόμα και μετά από την ολοκλήρωση της αποστολής τους για πράξεις για τις οποίες απαλλάχθηκαν από τα καθήκοντά τους, συμπεριλαμβανομένων των προφορικών λόγων τους και των γραπτών τους.

- Απαλλαγή για τους ίδιους, τις συζύγους και τα παιδιά τους από οποιουσδήποτε περιορισμούς μετανάστευσης, από οποιεσδήποτε διατυπώσεις σχετικά με τις υποχρεώσεις τους ως άλλοδαπών.

- Το δικαίωμα να χρησιμοποιούν κώδικες στις επίσημες επικοινωνίες τους ή να παραλαμβάνουν και να αποστέλλουν έγγραφα ή αλληλογραφία μέσω αγγελιαφόρων ή διπλωματικών σάκων.

Βλ. και Το Πρόβλημα των Τραπεζών

Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα

Το Πρόβλημα των Τραπεζών

2009-07-19T05:13:00.000-07:00

.
«Φομάμαι ότι δεν θα άρεσε στους κοινούς πολίτες να τους ειπωθεί ότι οι τράπεζες

μπορούν και το κάνουν, να δημιουργούν και να καταστρέφουν χρήμα. Και ότι

αυτοί που διευθύνουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα ενός έθνους

κατευθύνουν την πολιτική των κυβερνήσεων και κρατούν στη

χούφτα τους τη μοίρα των ανθρώπων».
Reginald McKenna, τέως διευθυντής της τράπεζας Midland του Λονδίνου

"Είμαστε ευγνώμονες στην Washington Post, τους New York Times,

το περιοδικό Times και άλλες μεγάλες εκδόσειςτων οποίων οι διευθυντές

έχουν συμμετάσχει στις συνεδριάσεις μας και έχουν

σεβαστεί τις υποσχέσεις διακριτικότητάς τους για σχεδόν σαράντα έτη.

Θα ήταν αδύνατο για μας να αναπτύξουμε το σχέδιό μας για τον κόσμο

εάν έπεφταν επάνω μας τα φώτα της δημοσιότητας κατά τη διάρκεια

εκείνων των ετών.Ο κόσμος είναι τώρα πιο μπερδεμένος και έτοιμος

για μια παγκόσμια κυβέρνηση.

Η υπερεθνική κυριαρχία μιας διανοητικής ελίτ και των παγκόσμιων

τραπεζιτών είναι σίγουρα προτιμότερη από τις δημοκρατίες των

περασμένων αιώνων." David Rockefeller - Wikiquote

Η Προβληματική Φύση του (Τραπεζικού) Χρήματος
Το χρήμα ενώ θεωρητικά εμφανίζεται ως παράγοντας προόδου και ευημερίας, στην πράξη τις αντιστρατεύεται και βαρύνεται για τον αποπροσανατολισμό και την καταδυνάστευση της πλειοψηφίας των ανθρώπων και την κακομεταχείρηση και των άλλων μορφών ζωής του πλανήτη.

Οι αιτίες γι΄ αυτή την αντίφαση σχετίζονται με την προβληματική φύση του χρήματος, μερικές εκδηλώσεις της οποίας συνοψίζονται παρακάτω:

Ø Οι κυβερνήσεις δεν δημιουργούν χρήμα. Το χρήμα κυκλοφορεί από ιδιωτικές τράπεζες.Στους κατόχους των τραπεζών επιτρέπεται να δανείζουν τουλάχιστον δέκα φορές περισσότερο από το απόθεμά τους.

Κάθε φορά που καταθέτει κάποιος ένα ευρώ, ο τραπεζίτης έχει δικαίωμα να δανείσει δέκα ευρώ που δεν έχει.H δυνατότητα αυτή βασίζεται στην διαπίστωση ότι ένας στους δέκα αποσύρει τις καταθέσεις του κάθε φορά. Έτσι, το μεγαλύτερο μέρος των δανείων που χορηγούνται από τις τράπεζες είναι χωρίς αντίκρυσμα. Αν αποφάσιζαν όλοι να αποσύρουν ταυτόχρονα τις καταθέσεις τους θα αποκαλυπτόταν.

Προφανώς την παραπάνω δυνατότητα δεν έχουν οι υπόλοιποι άνθρωποι και, γι αυτό, δεν μπορούν να την εκχωρήσουν στο θεσμό των τραπεζών ο οποίος δημιουργήθηκε για την διευκόλυνση των δοσοληψιών τους.
Σε ποιά λογική βάση ένας θεσμός ο οποίος δημιουργήθηκε με εκχώρηση κάποιων δικαιωμάτων των ανθρώπων για να διευκολύνει τις συναλλαγές τους (μετά την παραίτηση από το σύστημα ανταλλαγής των αγαθών) αποκτά δικαιώματα που δεν του εκχωρήθηκαν;

Ø Όπως αναλύεται στο κείμενο του Αυστραλού Larry Hannigan "Θέλω τη Γη και 5% Ακόμη" και μπορεί κανείς να δεί παραστατικά στο βίντεο που βασίστηκε σ΄αυτό Money as Dept - Greek Subtitles (Το Χρήμα ως Χρέος) το σύστημα των επιτοκίων λειτουργεί έτσι ώστε:

v Όσο περισσότερο χρήμα συσσωρεύουν μερικοί, τόσο μεγαλύτερο έλλειμμα εμφανίζουν κάποιοι άλλοι.

v Δεν είναι δυνατόν να μην έχουν μόνιμα χρέος κάποια άτομα ή κράτη.

Η Διαδικασία Συγκέντρωσης του Χρήματος στους Λίγους
Απόρροια της παραπάνω προβληματικής φύσης του χρήματος είναι η συγκέντρωσή του σε συνεχώς και πιο λίγους.
Η διαδικασία αυτή συγκέντρωσης του χρήματος μπορεί να σκιαγραφηθεί ως εξής:

Ø Στη διάρκεια μιας οικονομικής ύφεσης υπάρχει και προσφαρά και ζήτηση αγαθών και υπηρεσιών. Αυτό που δεν υπάρχει είναι μόνον τα χαρτιά του χρήματος.

Ø Οι τραπεζίτες αυξομειώνοντας τα επιτόκια μπορούν να μειώνουν ή να αυξάνουν την κυκλοφορία του χρήματος στην αγορά και να προκαλούν οικονομική ύφεση ή ανάπτυξη.

Ø Σε περίοδο οικονομικής ύφεσης οι άνθρωποι δεν μπορούν να εξοφλήσουν τα δάνεια, κηρύσσουν χρεοκοπία, οι τραπεζίτες έχουν το δικαίωμα κατάσχεσης της περιουσίας: γης, ακινήτων, επιχειρήσεων.

Ø Μέσω διαδοχικών υφέσεων που ακολουθούν περιόδους ανάπτυξης ο πλούτος οδηγείται στους ολίγους.

Ø Αν οι κυβερνήσεις τύπωναν χρήμα και το κυκλοφορούσαν άτοκα δεν θα προέκυπταν τα παραπάνω.
Η διευθέτηση αυτή δεν προτείνεται από κανένα από τα κόμματα εξουσίας στον κόσμο, εξαιρουμένων των Αβραάμ Λίκολν και Τζον Κένεντι που εκδήλωσαν την πρόθεση αλλά δεν πρόφθασαν.

Κάποιες ενδεικτικές Πρακτικές
Στην Αμερική την εποχή λίγο πριν την εισβολή στο Ιράκ το επιτόκιο δανεισμού ήταν 1%, στο κατώτερο επίπεδο όλων των εποχών.
Οι Αμερικανοί ζούσαν σε κατάσταση υπερκαταναλωτισμού και υλικής «ευδαιμονίας» με αποτέλεσμα τη μη ενασχόλησή και εναντίωσή τους στην παράνομη εισβολή.
Μέσα σε ένα χρόνο από την εισβολή το επιτόκιο ανήλθε στο 4,5% και συνέχισε να αυξάνεται.

Οι τραπεζουπάλληλοι διεθνώς και στην Ελλάδα έχαιραν μέχρι πριν λίγα χρόνια ιδιαίτερων προνομίων στη βάση της γνωστής μεθόδου όλων των εξουσιαστών «διαίρει και βασίλευε». Με τον τρόπο αυτό εξαγόραζαν τη σιωπή των υπαλλήλων τους.
Σήμερα μετά την εμπέδωση της κυριαρχίας των τραπεζών σε όλους τους τομείς οι τραπεζουπάλληλοι αντιμετωπίζουν μια πρωτοφανή επίθεση σε όλα τα κεκτημένα τους και για πρώτη φορά εμφανίστηκαν αφίσες στην Αθήνα από το συνδικαλιστικό τους όργανο στις οποίες οι τραπεζίτες εμφανίζονταν ως βρυκόλακες εν δράσει.

Οι Παράνομες και οι Νόμιμες Εξαπατήσεις
Μπορεί κανείς άνετα να συναλλαγεί χρησιμοποιώντας πλαστά χαρτονομίσματα και να μην υπάρξει κανένα πρόβλημα.Όταν, όμως φανεί η πλαστότητά τους, αυτόματα εκπίπτουν οι συναλλαγές, ο φορέας τους διώκεται και υπόκειται σε δημόσιο διασυρμό, γιατί τα χαρτονομίσματα είναι χωρίς αντίκρυσμα.

Χωρίς αντίκρυσμα όμως είναι, όπως σχολιάστηκε παραπάνω και τα «γνήσια» χρηματοπιστωτικά έγγραφα, οι επιταγές των τραπεζών.
Η πλαστότητα όμως αυτή είναι «θεμιτή» αφού η «θέμις» απ’ αυτή έχει γεννηθεί. Δεν Υπάρχει Ανεξάρτητος Τύπος στην Αμερική

Οι Ιστορίες με τους «Βασιλιάδες» τις «Βασίλισσες», τους «Καλούς» και τους «Κακούς»
Προκειμένου να διατηρήσουν οι τραπεζίτες τη θέση τους της απόλυτης εξουσίας, πρέπει οι οφειλέτες να συνεχίσουν να αγνοούν την αλήθεια για την κατάστασή τους: ότι είναι λίγο περισσότερο από σκλάβοι των δανειστών τους.
Η αληθινή ιστορία που είναι η ιστορία της χειραγώγισης των πολλών από τους λίγους δεν πρέπει να διδαχθεί. Πώς Γράφεται η Ιστορία

Τα βιβλία της ιστορίας είναι γεμάτα με βασιλιάδες και βασίλισσες, " καλούς " και "κακούς", πολέμους για ιδεώδη και κατακτημένα έθνη, όταν θάπρεπε να είναι το χρονικό της πλεονεξίας και του πλούτου.

Σήμερα είναι πολλές οι πηγές που αναδεικνύουν το ρόλο των τραπεζών στην δημιουργία του οικονομικού κλίματος για την άνοδο του Χίτλερ στη Γερμανία και τη χρηματοδότηση στη συνέχεια των υποδομών και της πολεμικής μηχανής του Χίτλερ από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ σε μια εποχή μάλιστα μεγάλης οικονομικής κρίσης στην Αμερική, όταν οι άνθρωποι έχαναν τα σπίτια και τις δουλειές τους γιατί «δεν υπήρχαν χρήματα». H Ψυχοπαθολογική Φύση των Μεγάλων Εταιριών

Μερικές Ιστορικές Αναφορές
«Ο κόσμος κυβερνάται από πολύ διαφορετικές προσωπικότητες από αυτές που φαντάζονται όσοι δεν είναι πίσω από τη σκηνή» Δήλωση του Benjamin Disraeli, πρώτου πρωθυπουργού της Αγγλίας, σε μυθιστόρημα που δημοσίευσε το 1844.

«Οι σημερινές κυβερνήσεις πρέπει να ασχοληθούν όχι μόνο με άλλες κυβερνήσεις, αυτοκράτορες, βασιλιάδες και υπουργούς, αλλά και με τις μυστικές κοινωνίες που έχουν παντού τους αδίστακτους πράκτορές τους, και μπορούν να ανατρέψουν τα σχέδια όλων των κυβερνήσεων την τελευταία στιγμή¨Δήλωση του Benjamin Disraeli, Βρετανού πρωθυπουργού το 1876.

Ο Αποπροσανατολισμός μέσω Καθήλωσης στον Αγώνα για Επιβίωση
Η συγκάληψη της πραγματικής αιτίας της δυσπραγίας των πολλών τους εμποδίζει να αναζητήσουν εναλλακτικές λύσεις συναλλαγής εγκλωβίζοντάς τους σε μόνιμο αγώνα επιβίωσης και με τον τρόπο αυτό αποστερώντας τους τον χρόνο και τα μέσα που θα τους επέτρεπαν να απαλλαγούν από τον έλεγχο και την καταδυνάστευση από τους λίγους.

Ο αποπροσανατολισμός αυτός εντείνεται με τη συνεχή δημιουργία τεχνητών αναγκών και τον επιστημονικά μελετημένο καταναλωτικό εθισμό και τις υπόλοιπες σύγχρονες μεθόδους χειραγώγισης των «μαζών» οι οποίες έχουν αναχθεί σε καθόλα αποδεκτή επιστήμη

Εγχειρίδια με θέμα «Χειραγώγιση των μαζών» όχι μόνον δεν επισύρουν τιμωρία για τους συγγραφείς τους αλλά, αντιθέτως, ως τεκμήρια επιστημονικής δεξιότητας και δραστηριότητας τους εξασφαλίζουν χρήμα και επιστημονική αναγνώριση κοσμώντας τα βιογραφικά τους.

Και ενώ από το 1875 ο λόρδος Acton, αρχιδικαστής της Αγγλίας προέβλεπε «το ζήτημα που έχει αποσιωπηθεί ανά τους αιώνες και για το οποίο θα πρέπει να διεξαχθεί μάχη αργά ή γρήγορα είναι οι άνθρωποι εναντίον των τραπεζών» σήμερα διαβάζουμε από «προοδευτικούς διανοούμενους» για πόλεμο νέας και παλιάς γενιάς λόγω συνταξιοδοτικού, μην αναφέροντας λέξη για τη λεηλασία των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων από τις τράπεζες.

Πρώτες Κινήσεις Αντίδρασης
Στις 26 Απριλίου 2005 στην ιστοσελίδα Free-MarketNews.com δημοσιεύτηκε μια είδηση με τίτλο: «ΑΓΩΓΗ ΙΣΧΥΡΙΖΕΤΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ» (πηγή:Reuter) στην οποία αναφέρεται:
«Ο John Ruiz Dempsey κατέθεσε αγωγή στις 15 Απριλίου εξ ονόματος των κατοίκων του Καναδά στην οποία ισχυρίζεται ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα δημιουργεί χρήματα από "κοπανιστό αέρα."Σύμφωνα με το newMediaExplorer.org, που δημοσιοποίησε πρώτο την ιστορία, ο John Ruiz Dempsey είναι εγκληματολόγος και ειδικός για προσφυγές στο δικαστήριο.
Στην αγωγή υποστηρίζεται ότι οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί χρέωσαν παράνομα στους οφειλέτες τόκο για τα χρήματα που δανείστηκαν, επειδή τα χρήματα δεν είχαν αντίκρυσμα σε απτά προϊόντα, όπως ο χρυσός ή το ασήμι. Οι τράπεζες και οι πιστωτικές ενώσεις δεν είχαν το κεφάλαιο που έδωσαν ως δάνεια, και δεν είχαν το δικαίωμα να δανείσουν τα χρήματα των καταθετών χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Επιπλέον, στην αγωγή υποστηρίζεται ότι τα χρήματα πλαστογραφήθηκαν ψηφιακά ώστε να δημιουργήσουν χρήματα που δεν υπήρξαν ποτέ.

Επίσης, τα τελευταία χρόνια αρκετές κοινότητες εκδίδουν δικά τους χρήματα και έχουν δημιουργηθεί αρκετές κινήσεις απεξάρτησης από τους κεντρικούς τραπεζίτες OpenMoney.org κ.α.

Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα